LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

vinciō

vinciō (present infinitive vincīre, perfect active vīnxī, supine vīnctum)
Classical[ˈwɪŋ.ki.oː]Ecclesiastical[ˈvin̠ʲ.t͡ʃi.o]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to bind, tie up, fetter
  2. to lace, fasten
  3. to surround, guard

Latīnē defined in Latin in our graded readers

catēnīs teneō; quī captī sunt, vinciuntur.
vinciō -īre — in Mille Verba, Bellum et Arma

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Ligare · Viere · Vincire · Nectere · Obligare · Obstringere · Devincire

1. Ligare and viere denote to bind, in order to prevent things falling asunder, synonymously with copulare, like δέειν; whereas vincire and nectere mean to fetter, in order to hinder free movement, synonymously with coercere, like δεσμεύειν. 2. Ligare is the general, viere (ὀχεῖν) the technical expression for binding fast, etc. 3. Obligare means to oblige by acts of kindness; obstringere, to oblige by benefits; devincire, to rivet to one’s self by a lasting intimate connection. The obligatus feels himself bound by the conventional duties of social life; the obstrictus, by the duties of morality or religion; the devinctus, by the duties of piety. (iv. 282.)

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.vinciōvinciēbamvinciamvīnxīvīnxeramvīnxerō
2nd sg.vincīsvinciēbāsvinciēsvīnxistīvīnxerāsvīnxeris
3rd sg.vincitvinciēbatvincietvīnxitvīnxeratvīnxerit
1st pl.vincīmusvinciēbāmusvinciēmusvīnximusvīnxerāmusvīnxerimus
2nd pl.vincītisvinciēbātisvinciētisvīnxistisvīnxerātisvīnxeritis
3rd pl.vinciuntvinciēbantvincientvīnxērunt
vīnxēre
vīnxerantvīnxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.vinciamvincīremvīnxerimvīnxissem
2nd sg.vinciāsvincīrēsvīnxerīsvīnxissēs
3rd sg.vinciatvincīretvīnxeritvīnxisset
1st pl.vinciāmusvincīrēmusvīnxerīmusvīnxissēmus
2nd pl.vinciātisvincīrētisvīnxerītisvīnxissētis
3rd pl.vinciantvincīrentvīnxerintvīnxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.vinciorvinciēbarvinciar
2nd sg.vincīris
vincīre
vinciēbāris
vinciēbāre
vinciēris
vinciēre
3rd sg.vincīturvinciēbāturvinciētur
1st pl.vincīmurvinciēbāmurvinciēmur
2nd pl.vincīminīvinciēbāminīvinciēminī
3rd pl.vinciunturvinciēbanturvincientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.vinciarvincīrer
2nd sg.vinciāris
vinciāre
vincīrēris
vincīrēre
3rd sg.vinciāturvincīrētur
1st pl.vinciāmurvincīrēmur
2nd pl.vinciāminīvincīrēminī
3rd pl.vincianturvincīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.vincīvincīre
pres. 2nd pl.vincītevincīminī
fut. 2nd sg.vincītōvincītor
fut. 3rd sg.vincītōvincītor
fut. 2nd pl.vincītōte—
fut. 3rd pl.vinciuntōvinciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivevincīrevincīrī
perfect infinitivevīnxissevīnctum esse
future infinitivevīnctūrum essevīnctum īrī
present participlevinciēns
vinciente, vincientem, vincientēs, vincientī, vincientia, vincientibus, vincientis, vincientīs, vincientium
—
perfect participle—vīnctus
vīncta, vīnctā, vīnctae, vīnctam, vīnctārum, vīnctās, vīncte, vīnctī, vīnctīs, vīnctō, vīnctōrum, vīnctōs
future participlevīnctūrus
vīnctūra, vīnctūrā, vīnctūrae, vīnctūram, vīnctūrārum, vīnctūrās, vīnctūre, vīnctūrī, vīnctūrīs, vīnctūrō, vīnctūrōrum, vīnctūrōs, vīnctūrum
vinciendus
vinciundus, vincienda, vinciendā, vinciendae, vinciendam, vinciendārum, vinciendās, vinciende, vinciendīs, vinciendōrum, vinciendōs, vinciunda, vinciundā, vinciundae, vinciundam, vinciundārum, vinciundās, vinciunde, vinciundī, vinciundīs, vinciundō, vinciundōrum, vinciundōs, vinciundum
gerundvinciendī, vinciendō, vinciendumsupinevīnctum, vīnctū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

numerus poetice vinctus
poetical rhythm.
numeris orationem astringere, vincire
to make a speech rhythmical.

vincĭo, vinxi, vinctum (
I. part. vinciturus, Petr. 45, 10), 4, v. a., to bind, to bind or wind about; to fetter, tie, fasten; to surround, encircle, etc. (class., esp. in the trop. sense; syn.: ligo, necto, constringo).
I. Lit.: illum aput te vinctum adservato domi, Plaut. Bacch. 4, 4, 95; 4, 4, 98; Ter. And. 5, 2, 24: hunc abduce, vinci, quaere rem, id. Ad. 3, 4, 36: fratres meos in vincula conjecit. Cum igitur eos vinxerit, etc., Cic. Dejot. 7, 22: facinus est vincire civem Romanum, Cic. Verr. 2, 5, 66, § 170: equites Romani vincti Apronio traditi sunt, id. ib. 2, 3, 14, § 37: trinis catenis vinctus, Caes. B. G. 1, 53: post terga manus, Verg. A. 11, 81: rotas ferro, Quint. 1, 5, 8: ulmum appositis vitibus, Ov. H. 5, 47: alte suras purpureo cothurno, Verg. A. 1, 337: tempora novis floribus, Hor. C. 4, 1, 32.—In a Greek construction: boves vincti cornua vittis, Ov. M. 7, 429: anule, formosae digitum vincture puellae, about to encircle, id. Am. 2, 15, 1.—
B. In partic.
1. To compress, lace: demissis umeris esse, vincto pectore, ut, gracilae sient, i. e. tightly laced, Ter. Eun. 2, 3, 23.—
2. To compass, surround, guard, mid.: Caesarem quidem aiunt acerrime dilectum habere, loca occupare, vinciri praesidiis, Cic. Att. 7, 18, 2 B. and K. (al. vincire, i. e. loca).—
3. To make firm, harden, fix, fasten: humus vincta pruinā, Petr. 123 (but the true reading, Ov. P. 2, 2, 96, is juncta; so Sall. C. 55, 4).—
II. Trop., to bind, fetter, confine, restrain, attach: vi Veneris vinctus, Plaut. Trin. 3, 2, 32: religione vinctus astrictusque, Cic. Verr. 2, 4, 42, § 90; cf.: si turpissime se illa pars animi geret ... si vinciatur et constringatur amicorum propinquorumque custodiis, id. Tusc. 2, 21, 48.—Of sleep, etc.: nisi vinctos somno velut pecudes trucidandos tradidero, Liv. 5, 44, 7: ut somno vincta jacebas, Ov. M. 11, 238: in plaustra somno vinctos coniciunt, Tac. A. 1, 65: mentem multo Lyaeo, Prop. 3, 5 (4, 4), 21: inimica ora (magicis artibus), Ov. F. 2, 581: lectum certo foedere, Prop. 3, 20, 21 (4, 19, 11): spadonis animum stupro, Tac. A. 4, 10: esse tuam vinctam numine teste fidem, Ov. H. 20, 212: aliquem pacto matrimonio, Tac. A. 6, 45.—Of speech: membra (orationis) sunt numeris vincienda, i. e. arranged rhythmically, Cic. de Or. 3, 49, 190: verba vincta, oratio vincta (opp. soluta), Quint. 11, 2, 47; 9, 4, 19.

Origins

Derived from Proto-Indo-European *wi-n-k-, from the root *weyk- (“to curve, bend”) and the nasal infix *-n-. The nasal infix spread from the present stem to the perfect and supine stem. Per De Vaan 2008, the original present stem would have been Proto-Italic *wink-(e/o-) which would have regularly given Latin third-conjugation vincō, vincere, homophonous with vincō (“win; defeat”). (In fact, De Vaan argues that these verbs probably come from the same root.) The origin of the Latin fourth-conjugation present stem vincī- is unclear. De Vaan 2008 suggests this stem could have been taken from a derived noun *wink-i- or *wink-io-. (Compare prōvincia, apparently from the feminine of an adjective *prō-wink-io-.) Alternatively, Meiser 2003 argues that the present stems of vinciō and sanciō developed via back-formation from the perfect stems vīnxī and sānxī. Cognate with vicis, vicia, Ancient Greek εἴκω (eíkō).

Descendants
  • Italianvincire
  • Italianavvincere
  • Italianvincibosco
  • Italianvincido

In English words that came into English from vinciō

  • provinceprōvincia
  • periwinklepervinca
  • vinculumvinculum
  • vincaVinca

Quick answers

What does vinciō mean in Latin?
vinciō, a verb, means “to bind, tie up, fetter; to lace, fasten; to surround, guard”.
What are the principal parts of vinciō?
vinciō, vincīre, vīnxī, vīnctum (fourth conjugation).
How do you pronounce vinciō?
In classical Latin, [ˈwɪŋ.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈvin̠ʲ.t͡ʃi.o].
Which English words come from vinciō?
English words that go back to Latin vinciō include province, periwinkle, vinculum and vinca.