LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

vinculō

vinculō (present infinitive vinculāre, perfect active vinculāvī, supine vinculātum)
Classical[ˈwɪŋ.kʊ.ɫoː]Ecclesiastical[ˈviŋ.ku.lo]

Meaning

  1. transitiveto fetter, bind, chain

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.vinculōvinculābamvinculābōvinculāvīvinculāveramvinculāverō
vinculārō
2nd sg.vinculāsvinculābāsvinculābisvinculāvistī
vinculāstī
vinculāverās
vinculārās
vinculāveris
3rd sg.vinculatvinculābatvinculābitvinculāvitvinculāverat
vinculārat
vinculāverit
vinculārit
1st pl.vinculāmusvinculābāmusvinculābimusvinculāvimusvinculāverāmusvinculāverimus
vinculārimus
2nd pl.vinculātisvinculābātisvinculābitisvinculāvistis
vinculāstis
vinculāverātis
vinculārātis
vinculāveritis
vinculāritis
3rd pl.vinculantvinculābantvinculābuntvinculāvērunt
vinculāvēre, vinculārunt
vinculāverant
vinculārant
vinculāverint
vinculārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.vinculemvinculāremvinculāverim
vinculārim
vinculāvissem
vinculāssem
2nd sg.vinculēsvinculārēsvinculāverīsvinculāvissēs
vinculāssēs
3rd sg.vinculetvinculāretvinculāverit
vinculārit
vinculāvisset
vinculāsset
1st pl.vinculēmusvinculārēmusvinculāverīmus
vinculārīmus
vinculāvissēmus
vinculāssēmus
2nd pl.vinculētisvinculārētisvinculāverītis
vinculārītis
vinculāvissētis
vinculāssētis
3rd pl.vinculentvinculārentvinculāverint
vinculārint
vinculāvissent
vinculāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.vinculorvinculābarvinculābor
2nd sg.vinculāris
vinculāre
vinculābāris
vinculābāre
vinculāberis
vinculābere
3rd sg.vinculāturvinculābāturvinculābitur
1st pl.vinculāmurvinculābāmurvinculābimur
2nd pl.vinculāminīvinculābāminīvinculābiminī
3rd pl.vinculanturvinculābanturvinculābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.vinculervinculārer
2nd sg.vinculēris
vinculēre
vinculārēris
vinculārēre
3rd sg.vinculēturvinculārētur
1st pl.vinculēmurvinculārēmur
2nd pl.vinculēminīvinculārēminī
3rd pl.vinculenturvinculārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.vinculāvinculāre
pres. 2nd pl.vinculātevinculāminī
fut. 2nd sg.vinculātōvinculātor
fut. 3rd sg.vinculātōvinculātor
fut. 2nd pl.vinculātōte—
fut. 3rd pl.vinculantōvinculantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivevinculārevinculārī
perfect infinitivevinculāvisse
vinculāsse
vinculātum esse
future infinitivevinculātūrum essevinculātum īrī
present participlevinculāns—
perfect participle—vinculātus
vinculāta, vinculātā, vinculātae, vinculātam, vinculātārum, vinculātās, vinculātī, vinculātōrum, vinculātōs
future participlevinculātūrus
vinculātūra, vinculātūrā, vinculātūrae, vinculātūram, vinculātūrārum, vinculātūrās, vinculātūre, vinculātūrī, vinculātūrīs, vinculātūrō, vinculātūrōrum, vinculātūrōs, vinculātūrum
vinculandus
vinculanda, vinculandā, vinculandae, vinculandam, vinculandārum, vinculandās, vinculande, vinculandīs, vinculandōrum, vinculandōs
gerundvinculandī, vinculandō, vinculandumsupinevinculātum, vinculātū

vincŭlo, āvi, ātum, 1, v. a. id.,
I. to fetter, bind, chain: multa animalia redimiculis gaudent, et phalerari sibi magis quam vinculari videntur, Ambros. in Psa. 118, Serm. 3, 6; Cael. Aur. Tard. 4, 8, 108.

Origins

  1. Proto-Indo-European*weyk-
  2. Latinvinculō

Proto-Indo-European *wi-n-k-der. Latin vinciō Proto-Indo-European *-tḗr Proto-Indo-European *-trom Proto-Indo-European *-tlom Proto-Italic *-klom? Proto-Indo-European *-lós Proto-Indo-European *-elós Proto-Italic *-elos? Latin -ulum Latin vinculum Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin vinculō From vinculum + -ō, from vinciō (“bind, fetter, tie”).

Descendants
  • Italianavvinchiarefrom Vulgar Latin *advinculāre
  • Italianavvinghiarefrom Vulgar Latin *advinculāre
  • Catalanvincular
  • Italianvincolare
  • Portuguesevincular
  • Spanishvincular
  • Sicilianvinculari

Quick answers

What does vinculō mean in Latin?
vinculō, a verb, means “to fetter, bind, chain”.
What are the principal parts of vinculō?
vinculō, vinculāre, vinculāvī, vinculātum (first conjugation).
How do you pronounce vinculō?
In classical Latin, [ˈwɪŋ.kʊ.ɫoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈviŋ.ku.lo].
Where does vinculō come from?
Proto-Indo-European *weyk- → Latin vinculō.