dēvinciō
Meaning
- to bind fast, tie up
- to subjugate
- to oblige, constrain
Latīnē defined in Latin in our graded readers
firmē mihi ligōChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Ligare · Viere · Vincire · Nectere · Obligare · Obstringere · Devincire
1. Ligare and viere denote to bind, in order to prevent things falling asunder, synonymously with copulare, like δέειν; whereas vincire and nectere mean to fetter, in order to hinder free movement, synonymously with coercere, like δεσμεύειν. 2. Ligare is the general, viere (ὀχεῖν) the technical expression for binding fast, etc. 3. Obligare means to oblige by acts of kindness; obstringere, to oblige by benefits; devincire, to rivet to one’s self by a lasting intimate connection. The obligatus feels himself bound by the conventional duties of social life; the obstrictus, by the duties of morality or religion; the devinctus, by the duties of piety. (iv. 282.)
Conjugation conjugation 4
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēvinciō | dēvinciēbam | dēvinciam | dēvīnxī | dēvīnxeram | dēvīnxerō |
| 2nd sg. | dēvincīs | dēvinciēbās | dēvinciēs | dēvīnxistī | dēvīnxerās | dēvīnxeris |
| 3rd sg. | dēvincit | dēvinciēbat | dēvinciet | dēvīnxit | dēvīnxerat | dēvīnxerit |
| 1st pl. | dēvincīmus | dēvinciēbāmus | dēvinciēmus | dēvīnximus | dēvīnxerāmus | dēvīnxerimus |
| 2nd pl. | dēvincītis | dēvinciēbātis | dēvinciētis | dēvīnxistis | dēvīnxerātis | dēvīnxeritis |
| 3rd pl. | dēvinciunt | dēvinciēbant | dēvincient | dēvīnxērunt dēvīnxēre | dēvīnxerant | dēvīnxerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēvinciam | dēvincīrem | dēvīnxerim | dēvīnxissem |
| 2nd sg. | dēvinciās | dēvincīrēs | dēvīnxerīs | dēvīnxissēs |
| 3rd sg. | dēvinciat | dēvincīret | dēvīnxerit | dēvīnxisset |
| 1st pl. | dēvinciāmus | dēvincīrēmus | dēvīnxerīmus | dēvīnxissēmus |
| 2nd pl. | dēvinciātis | dēvincīrētis | dēvīnxerītis | dēvīnxissētis |
| 3rd pl. | dēvinciant | dēvincīrent | dēvīnxerint | dēvīnxissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēvincior | dēvinciēbar | dēvinciar |
| 2nd sg. | dēvincīris dēvincīre | dēvinciēbāris dēvinciēbāre | dēvinciēris dēvinciēre |
| 3rd sg. | dēvincītur | dēvinciēbātur | dēvinciētur |
| 1st pl. | dēvincīmur | dēvinciēbāmur | dēvinciēmur |
| 2nd pl. | dēvincīminī | dēvinciēbāminī | dēvinciēminī |
| 3rd pl. | dēvinciuntur | dēvinciēbantur | dēvincientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | dēvinciar | dēvincīrer |
| 2nd sg. | dēvinciāris dēvinciāre | dēvincīrēris dēvincīrēre |
| 3rd sg. | dēvinciātur | dēvincīrētur |
| 1st pl. | dēvinciāmur | dēvincīrēmur |
| 2nd pl. | dēvinciāminī | dēvincīrēminī |
| 3rd pl. | dēvinciantur | dēvincīrentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dēvincī | dēvincīre |
| pres. 2nd pl. | dēvincīte | dēvincīminī |
| fut. 2nd sg. | dēvincītō | dēvincītor |
| fut. 3rd sg. | dēvincītō | dēvincītor |
| fut. 2nd pl. | dēvincītōte | — |
| fut. 3rd pl. | dēvinciuntō | dēvinciuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dēvincīre | dēvincīrī |
| perfect infinitive | dēvīnxisse | dēvīnctum esse |
| future infinitive | dēvīnctūrum esse | dēvīnctum īrī |
| present participle | dēvinciēns dēvinciente, dēvincientem, dēvincientēs, dēvincientī, dēvincientia, dēvincientibus, dēvincientis, dēvincientīs, dēvincientium | — |
| perfect participle | — | dēvīnctus dēvīncta, dēvīnctā, dēvīnctae, dēvīnctam, dēvīnctārum, dēvīnctās, dēvīncte, dēvīnctī, dēvīnctīs, dēvīnctō, dēvīnctōrum, dēvīnctōs |
| future participle | dēvīnctūrus dēvīnctūra, dēvīnctūrā, dēvīnctūrae, dēvīnctūram, dēvīnctūrārum, dēvīnctūrās, dēvīnctūre, dēvīnctūrī, dēvīnctūrīs, dēvīnctūrō, dēvīnctūrōrum, dēvīnctūrōs, dēvīnctūrum | dēvinciendus dēvinciundus, dēvincienda, dēvinciendā, dēvinciendae, dēvinciendam, dēvinciendārum, dēvinciendās, dēvinciende, dēvinciendīs, dēvinciendōrum, dēvinciendōs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- devincire aliquem consuetudine
- to attach a person to oneself.
- scelere se devincire, se obstringere, astringi
- to commit a crime and so make oneself liable to the consequences of it.
- beneficiis aliquem obstringere, obligare, devincire
- to lay any one under an obligation by kind treatment.
servum, Plaut. Men. 5, 2, 92; cf. leonem, Plin. 8, 16, 21, § 54: Dircam ad taurum, Plaut. Ps. 1, 2, 65: aliquem fasciis, Cic. Brut. 60, 217; cf.: opercula plumbo, Liv. 40, 29.—In Greek constr.: devinctus tempora lauro, encircled, crowned, Tib. 2, 5, 5 et saep.—totam Italiam omnibus vinclis devinctam et constrictam teneretis, Cic. Agr. 1, 5, 16: illud vinculum, quod primum homines inter se rei publicae societate devinxit, id. Rep. 1, 26; cf.: eloquentia nos juris, legum, urbium societate devinxit, id. N. D. 2, 59, 148: nec acervatim multa frequentans una complexione devinciet, id. Or. 25, 85; cf. id. Brut. 37, 140; Quint. 7 prooem. § 1: istoc me facto tibi devinxti, Plaut. As. 5, 1, 21; so of laying under an obligation by kindness, beneficence, etc.: ambo nobis sint obnoxii, nostri devincti beneficio, id. ib. 2, 2, 19; Ter. Heaut. 2, 4, 14; Cic. Verr. 2, 5, 31; id. Fam. 13, 7 fin.; Caes. B. C. 1, 29, 3 et saep.; cf.: suos praemiis, adversarios clementiae specie, Cic. Phil. 2, 45 fin.: homines benevolentia et caritate, id. Off. 1, 17, 54: virum sibi praestanti in eum liberalitate, id. Fam. 1, 7, 3: animos centurionum pignore, Caes. B. C. 1, 39 fin. et saep.: aliquem omni cautione, foedere, exsecratione, Cic. Sest. 7, 15: se cum aliquo affinitate, id. Brut. 26, 98; cf. Ter. And. 3, 3, 29: ubi animus semel se cupiditate devinxit mala, id. Heaut. 1, 2, 34; cf.: animum misericordia, id. Hec. 1, 2, 93: devinctus Domitiae nuptiis, Suet. Dom. 22: se vino, Plaut. Ps. 1, 2, 85; cf.: animum ebrietate, Sen. Ep. 83 med.: membra sopore, Lucr. 4, 453; cf. ib. 1027.—Hence, dē-vinctus, a, um, P. a., devoted, greatly attached to (very rare): quibus (studiis) uterque nostrum devinctus est, Cic. Fam. 3, 13, 2: studiis a pueritia dediti ac devincti, id. ib. 15, 4, 16: uxori devinctus, Tac. A. 11, 28: devinctior alicui, Hor. S. 1, 5, 42.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*de
- Proto-Indo-European*déh₁
- Proto-Italic*dē
- Latindēvinciō
Latin dē- Latin vinciō Latin dēvinciō From dē- + vinciō.