LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

dēvinciō

dēvinciō (present infinitive dēvincīre, perfect active dēvīnxī, supine dēvīnctum)
Classical[deːˈwɪŋ.ki.oː]Ecclesiastical[deˈvin̠ʲ.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to bind fast, tie up
  2. to subjugate
  3. to oblige, constrain

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Ligare · Viere · Vincire · Nectere · Obligare · Obstringere · Devincire

1. Ligare and viere denote to bind, in order to prevent things falling asunder, synonymously with copulare, like δέειν; whereas vincire and nectere mean to fetter, in order to hinder free movement, synonymously with coercere, like δεσμεύειν. 2. Ligare is the general, viere (ὀχεῖν) the technical expression for binding fast, etc. 3. Obligare means to oblige by acts of kindness; obstringere, to oblige by benefits; devincire, to rivet to one’s self by a lasting intimate connection. The obligatus feels himself bound by the conventional duties of social life; the obstrictus, by the duties of morality or religion; the devinctus, by the duties of piety. (iv. 282.)

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēvinciōdēvinciēbamdēvinciamdēvīnxīdēvīnxeramdēvīnxerō
2nd sg.dēvincīsdēvinciēbāsdēvinciēsdēvīnxistīdēvīnxerāsdēvīnxeris
3rd sg.dēvincitdēvinciēbatdēvincietdēvīnxitdēvīnxeratdēvīnxerit
1st pl.dēvincīmusdēvinciēbāmusdēvinciēmusdēvīnximusdēvīnxerāmusdēvīnxerimus
2nd pl.dēvincītisdēvinciēbātisdēvinciētisdēvīnxistisdēvīnxerātisdēvīnxeritis
3rd pl.dēvinciuntdēvinciēbantdēvincientdēvīnxērunt
dēvīnxēre
dēvīnxerantdēvīnxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēvinciamdēvincīremdēvīnxerimdēvīnxissem
2nd sg.dēvinciāsdēvincīrēsdēvīnxerīsdēvīnxissēs
3rd sg.dēvinciatdēvincīretdēvīnxeritdēvīnxisset
1st pl.dēvinciāmusdēvincīrēmusdēvīnxerīmusdēvīnxissēmus
2nd pl.dēvinciātisdēvincīrētisdēvīnxerītisdēvīnxissētis
3rd pl.dēvinciantdēvincīrentdēvīnxerintdēvīnxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēvinciordēvinciēbardēvinciar
2nd sg.dēvincīris
dēvincīre
dēvinciēbāris
dēvinciēbāre
dēvinciēris
dēvinciēre
3rd sg.dēvincīturdēvinciēbāturdēvinciētur
1st pl.dēvincīmurdēvinciēbāmurdēvinciēmur
2nd pl.dēvincīminīdēvinciēbāminīdēvinciēminī
3rd pl.dēvinciunturdēvinciēbanturdēvincientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēvinciardēvincīrer
2nd sg.dēvinciāris
dēvinciāre
dēvincīrēris
dēvincīrēre
3rd sg.dēvinciāturdēvincīrētur
1st pl.dēvinciāmurdēvincīrēmur
2nd pl.dēvinciāminīdēvincīrēminī
3rd pl.dēvincianturdēvincīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēvincīdēvincīre
pres. 2nd pl.dēvincītedēvincīminī
fut. 2nd sg.dēvincītōdēvincītor
fut. 3rd sg.dēvincītōdēvincītor
fut. 2nd pl.dēvincītōte—
fut. 3rd pl.dēvinciuntōdēvinciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēvincīredēvincīrī
perfect infinitivedēvīnxissedēvīnctum esse
future infinitivedēvīnctūrum essedēvīnctum īrī
present participledēvinciēns
dēvinciente, dēvincientem, dēvincientēs, dēvincientī, dēvincientia, dēvincientibus, dēvincientis, dēvincientīs, dēvincientium
—
perfect participle—dēvīnctus
dēvīncta, dēvīnctā, dēvīnctae, dēvīnctam, dēvīnctārum, dēvīnctās, dēvīncte, dēvīnctī, dēvīnctīs, dēvīnctō, dēvīnctōrum, dēvīnctōs
future participledēvīnctūrus
dēvīnctūra, dēvīnctūrā, dēvīnctūrae, dēvīnctūram, dēvīnctūrārum, dēvīnctūrās, dēvīnctūre, dēvīnctūrī, dēvīnctūrīs, dēvīnctūrō, dēvīnctūrōrum, dēvīnctūrōs, dēvīnctūrum
dēvinciendus
dēvinciundus, dēvincienda, dēvinciendā, dēvinciendae, dēvinciendam, dēvinciendārum, dēvinciendās, dēvinciende, dēvinciendīs, dēvinciendōrum, dēvinciendōs
gerunddēvinciendī, dēvinciendō, dēvinciendumsupinedēvīnctum, dēvīnctū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

devincire aliquem consuetudine
to attach a person to oneself.
scelere se devincire, se obstringere, astringi
to commit a crime and so make oneself liable to the consequences of it.
beneficiis aliquem obstringere, obligare, devincire
to lay any one under an obligation by kind treatment.

dē-vincĭo, nxi, nctum, 4 (
I. perf. sync. devinxti, Plaut. As. 5, 1, 21), v. a., to bind fast, tie up (class.; esp. freq. in trop. signif.).
I. Lit.: servum, Plaut. Men. 5, 2, 92; cf. leonem, Plin. 8, 16, 21, § 54: Dircam ad taurum, Plaut. Ps. 1, 2, 65: aliquem fasciis, Cic. Brut. 60, 217; cf.: opercula plumbo, Liv. 40, 29.—In Greek constr.: devinctus tempora lauro, encircled, crowned, Tib. 2, 5, 5 et saep.—
II. Trop., to bind together, to unite closely; to engage, to oblige, lay under obligation: totam Italiam omnibus vinclis devinctam et constrictam teneretis, Cic. Agr. 1, 5, 16: illud vinculum, quod primum homines inter se rei publicae societate devinxit, id. Rep. 1, 26; cf.: eloquentia nos juris, legum, urbium societate devinxit, id. N. D. 2, 59, 148: nec acervatim multa frequentans una complexione devinciet, id. Or. 25, 85; cf. id. Brut. 37, 140; Quint. 7 prooem. § 1: istoc me facto tibi devinxti, Plaut. As. 5, 1, 21; so of laying under an obligation by kindness, beneficence, etc.: ambo nobis sint obnoxii, nostri devincti beneficio, id. ib. 2, 2, 19; Ter. Heaut. 2, 4, 14; Cic. Verr. 2, 5, 31; id. Fam. 13, 7 fin.; Caes. B. C. 1, 29, 3 et saep.; cf.: suos praemiis, adversarios clementiae specie, Cic. Phil. 2, 45 fin.: homines benevolentia et caritate, id. Off. 1, 17, 54: virum sibi praestanti in eum liberalitate, id. Fam. 1, 7, 3: animos centurionum pignore, Caes. B. C. 1, 39 fin. et saep.: aliquem omni cautione, foedere, exsecratione, Cic. Sest. 7, 15: se cum aliquo affinitate, id. Brut. 26, 98; cf. Ter. And. 3, 3, 29: ubi animus semel se cupiditate devinxit mala, id. Heaut. 1, 2, 34; cf.: animum misericordia, id. Hec. 1, 2, 93: devinctus Domitiae nuptiis, Suet. Dom. 22: se vino, Plaut. Ps. 1, 2, 85; cf.: animum ebrietate, Sen. Ep. 83 med.: membra sopore, Lucr. 4, 453; cf. ib. 1027.—Hence, dē-vinctus, a, um, P. a., devoted, greatly attached to (very rare): quibus (studiis) uterque nostrum devinctus est, Cic. Fam. 3, 13, 2: studiis a pueritia dediti ac devincti, id. ib. 15, 4, 16: uxori devinctus, Tac. A. 11, 28: devinctior alicui, Hor. S. 1, 5, 42.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēvinciō

Latin dē- Latin vinciō Latin dēvinciō From dē- + vinciō.

Quick answers

What does dēvinciō mean in Latin?
dēvinciō, a verb, means “to bind fast, tie up; to subjugate; to oblige, constrain”.
What are the principal parts of dēvinciō?
dēvinciō, dēvincīre, dēvīnxī, dēvīnctum (fourth conjugation).
How do you pronounce dēvinciō?
In classical Latin, [deːˈwɪŋ.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈvin̠ʲ.t͡ʃi.o].
Where does dēvinciō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēvinciō.