noun · femininefirst declension
vīnctūra
vīnctūra f (genitive vīnctūrae)
Classical[wiːŋkˈtuː.ra]Ecclesiastical[viŋkˈtuː.ra]
Meaning
- A bandage, ligature, vincture.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vīnctūra | vīnctūrae |
| genitive | vīnctūrae | vīnctūrārum |
| dative | vīnctūrae | vīnctūrīs |
| accusative | vīnctūram | vīnctūrās |
| ablative | vīnctūrā | vīnctūrīs |
| vocative | vīnctūra | vīnctūrae |
vinctūra, ae, f. id.,
I. a bandage, ligature, vincture, Cels. 7, 20; 8, 10, 1; Plin. 16, 37, 68, § 174; Varr. L. L. 5, § 62 Müll.
Origins
From vinciō (“bind, fetter, tie”).
Descendants
- Englishvincture