verbfourth conjugation
praevinciō
praevinciō (present infinitive praevincīre, perfect active praevīnxī, supine praevīnctum)
Classical[prae̯ˈwɪŋ.ki.oː]Ecclesiastical[preˈvin̠ʲ.t͡ʃi.o]
Meaning
- to bind before or in front, to fetter
Conjugation conjugation 4
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praevinciō | praevinciēbam | praevinciam | praevīnxī | praevīnxeram | praevīnxerō |
| 2nd sg. | praevincīs | praevinciēbās | praevinciēs | praevīnxistī | praevīnxerās | praevīnxeris |
| 3rd sg. | praevincit | praevinciēbat | praevinciet | praevīnxit | praevīnxerat | praevīnxerit |
| 1st pl. | praevincīmus | praevinciēbāmus | praevinciēmus | praevīnximus | praevīnxerāmus | praevīnxerimus |
| 2nd pl. | praevincītis | praevinciēbātis | praevinciētis | praevīnxistis | praevīnxerātis | praevīnxeritis |
| 3rd pl. | praevinciunt | praevinciēbant | praevincient | praevīnxērunt praevīnxēre | praevīnxerant | praevīnxerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praevinciam | praevincīrem | praevīnxerim | praevīnxissem |
| 2nd sg. | praevinciās | praevincīrēs | praevīnxerīs | praevīnxissēs |
| 3rd sg. | praevinciat | praevincīret | praevīnxerit | praevīnxisset |
| 1st pl. | praevinciāmus | praevincīrēmus | praevīnxerīmus | praevīnxissēmus |
| 2nd pl. | praevinciātis | praevincīrētis | praevīnxerītis | praevīnxissētis |
| 3rd pl. | praevinciant | praevincīrent | praevīnxerint | praevīnxissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | praevincior | praevinciēbar | praevinciar |
| 2nd sg. | praevincīris praevincīre | praevinciēbāris praevinciēbāre | praevinciēris praevinciēre |
| 3rd sg. | praevincītur | praevinciēbātur | praevinciētur |
| 1st pl. | praevincīmur | praevinciēbāmur | praevinciēmur |
| 2nd pl. | praevincīminī | praevinciēbāminī | praevinciēminī |
| 3rd pl. | praevinciuntur | praevinciēbantur | praevincientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | praevinciar | praevincīrer |
| 2nd sg. | praevinciāris praevinciāre | praevincīrēris praevincīrēre |
| 3rd sg. | praevinciātur | praevincīrētur |
| 1st pl. | praevinciāmur | praevincīrēmur |
| 2nd pl. | praevinciāminī | praevincīrēminī |
| 3rd pl. | praevinciantur | praevincīrentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | praevincī | praevincīre |
| pres. 2nd pl. | praevincīte | praevincīminī |
| fut. 2nd sg. | praevincītō | praevincītor |
| fut. 3rd sg. | praevincītō | praevincītor |
| fut. 2nd pl. | praevincītōte | — |
| fut. 3rd pl. | praevinciuntō | praevinciuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | praevincīre | praevincīrī |
| perfect infinitive | praevīnxisse | praevīnctum esse |
| future infinitive | praevīnctūrum esse | praevīnctum īrī |
| present participle | praevinciēns | — |
| perfect participle | — | praevīnctus praevīncta, praevīnctā, praevīnctae, praevīnctam, praevīnctārum, praevīnctās, praevīncte, praevīnctī, praevīnctīs, praevīnctō, praevīnctōrum, praevīnctōs |
| future participle | praevīnctūrus | praevinciendus praevinciundus |
gerundpraevinciendī, praevinciendō, praevinciendumsupinepraevīnctum, praevīnctū
prae-vincio, nxi, nctum, 4, v. a. (postclass.).
Origins
- Proto-Indo-European*per-
- Proto-Indo-European*preh₂-
- Proto-Indo-European*préh₂i?
- Proto-Italic*prai
- Proto-Italic*prai-
- Latinpraevinciō
Latin vinciō Latin praevinciō From prae- + vinciō.