verbfourth conjugation
revinciō
revinciō (present infinitive revincīre, perfect active revīnxī, supine revīnctum)
Classical[rɛˈwɪŋ.ki.oː]Ecclesiastical[reˈvin̠ʲ.t͡ʃi.o]
Meaning
- to bind back, tie back, fasten around
- to bind, fasten
In the readers how our graded readers gloss it
bind fast
revinciō -īre, -vīnctus — in De Bello Gallico II and De Bello Gallico III
Conjugation conjugation 4
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | revinciō | revinciēbam | revinciam | revīnxī | revīnxeram | revīnxerō |
| 2nd sg. | revincīs | revinciēbās | revinciēs | revīnxistī | revīnxerās | revīnxeris |
| 3rd sg. | revincit | revinciēbat | revinciet | revīnxit | revīnxerat | revīnxerit |
| 1st pl. | revincīmus | revinciēbāmus | revinciēmus | revīnximus | revīnxerāmus | revīnxerimus |
| 2nd pl. | revincītis | revinciēbātis | revinciētis | revīnxistis | revīnxerātis | revīnxeritis |
| 3rd pl. | revinciunt | revinciēbant | revincient | revīnxērunt revīnxēre | revīnxerant | revīnxerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | revinciam | revincīrem | revīnxerim | revīnxissem |
| 2nd sg. | revinciās | revincīrēs | revīnxerīs | revīnxissēs |
| 3rd sg. | revinciat | revincīret | revīnxerit | revīnxisset |
| 1st pl. | revinciāmus | revincīrēmus | revīnxerīmus | revīnxissēmus |
| 2nd pl. | revinciātis | revincīrētis | revīnxerītis | revīnxissētis |
| 3rd pl. | revinciant | revincīrent | revīnxerint | revīnxissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | revincior | revinciēbar | revinciar |
| 2nd sg. | revincīris revincīre | revinciēbāris revinciēbāre | revinciēris revinciēre |
| 3rd sg. | revincītur | revinciēbātur | revinciētur |
| 1st pl. | revincīmur | revinciēbāmur | revinciēmur |
| 2nd pl. | revincīminī | revinciēbāminī | revinciēminī |
| 3rd pl. | revinciuntur | revinciēbantur | revincientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | revinciar | revincīrer |
| 2nd sg. | revinciāris revinciāre | revincīrēris revincīrēre |
| 3rd sg. | revinciātur | revincīrētur |
| 1st pl. | revinciāmur | revincīrēmur |
| 2nd pl. | revinciāminī | revincīrēminī |
| 3rd pl. | revinciantur | revincīrentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | revincī | revincīre |
| pres. 2nd pl. | revincīte | revincīminī |
| fut. 2nd sg. | revincītō | revincītor |
| fut. 3rd sg. | revincītō | revincītor |
| fut. 2nd pl. | revincītōte | — |
| fut. 3rd pl. | revinciuntō | revinciuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | revincīre | revincīrī |
| perfect infinitive | revīnxisse | revīnctum esse |
| future infinitive | revīnctūrum esse | revīnctum īrī |
| present participle | revinciēns revinciente, revincientem, revincientēs, revincientī, revincientia, revincientibus, revincientis, revincientīs, revincientium | — |
| perfect participle | — | revīnctus revīncta, revīnctā, revīnctae, revīnctam, revīnctārum, revīnctās, revīncte, revīnctī, revīnctīs, revīnctō, revīnctōrum, revīnctōs |
| future participle | revīnctūrus revīnctūra, revīnctūrā, revīnctūrae, revīnctūram, revīnctūrārum, revīnctūrās, revīnctūre, revīnctūrī, revīnctūrīs, revīnctūrō, revīnctūrōrum, revīnctūrōs, revīnctūrum | revinciendus revinciundus, revincienda, revinciendā, revinciendae, revinciendam, revinciendārum, revinciendās, revinciende, revinciendīs, revinciendōrum, revinciendōs |
gerundrevinciendī, revinciendō, revinciendumsupinerevīnctum, revīnctū
rĕ-vincĭo, vinxi, vinctum, 4, v. a.
I. To bind back or backwards; to bind around, bind fast, fasten (class.; not in Cic.).
A. Lit.:
nisi esset (terra) caelo revincta, Lucr. 5, 553: ancorae pro funibus ferreis catenis revinctae, Caes. B. G. 3, 13: tignis in contrariam partem revinctis, id. ib. 4, 17; cf.: trabes introrsus, id. ib. 7, 23: stipites demissi et ab infimo revincti, id. ib. 7, 73: navigium (with religare), Plin. Pan. 82, 2: aliquem ad saxa, to bind fast, Ov. M. 11, 212; cf.: zonam de poste, id. ib. 10, 379: errantem Mycono e celsā Gyaroque revinxit, Verg. A. 3, 76: caput tortā angue, bound around, Varr. Atacin. ap. Charis. p. 70 P.; cf.: latus ense, to gird, Prop. 3, 14 (4, 13), 11: templum Velleribus niveis et festā fronde revinctum, Verg. A. 4, 459.— In a Greek construction: ecce manūs juvenem interea post terga revinctum trahebant, with his hands tied behind him, Verg. A. 2, 57: qui recitat lanā fauces et colla revinctus, wrapped up, Mart. 6, 41, 1.— Poet.: latices in glaciem revincti, bound, stiffened, Claud. in Rufin. 1, 167.—B. Trop., to bind, fasten, etc.:
mentem amore, Cat. 61, 33: urbes legibus, Claud. B. Gild. 47: te sibi generum fraternā prole, id. Nupt. Honor. et Mar. 36: miserā in peste revinctos confodiunt, Val. Fl. 6, 418; 4, 708.—* II. To unbind, loose:
quempiam (opp. alligare, and = resolvere), Col. 1, 8, 16.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
re-vinciō vinxī, vinctus, īre,
to bind back, tie behind: manūs iuvenem post terga revinctum trahebant, with his hands tied behind him, V.—To bind around, bind fast, fasten: ancorae pro funibus catenis revinctae, Cs.: stipites ab infimo revincti, Cs.: (filia) ad saxa revincta, O.: Errantem Mycono celsā Gyaroque revinxit, V.
Origins
- Proto-Italic*wre-
- Latinrevinciō
Proto-Indo-European *weyk- Proto-Indo-European *-n- Proto-Indo-European *wi-n-k-der. Latin vinciō Latin revinciō From re- (“back, again”) + vinciō (“bind, fasten”).