verbfourth conjugation, impersonal in the passive
veniō
veniō (present infinitive venīre, perfect active vēnī, supine ventum)
Classical[ˈwɛ.ni.oː]Ecclesiastical[ˈvɛː.ni.o]
№ 63 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary
Meaning
- impersonalintransitiveto come (to a place), come in, arrive, reach
CHARĪNUS: Hūc face ad mē ut veniās, sī quid poteris. / DĀVUS: Quid veniam? Nihil habeō. CHARĪNUS: At tamen, sīquid…. DĀVUS: Age, veniam.
CHARINUS: Make sure that you come to me here, if there is anything you can do. DAVUS: Why should I come? I have nothing [for you]. CHARINUS: But still, if [there’s] anything… DAVUS: Alright, I’ll come.166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 712–713Audiam et haec Mānīs veniet mihi fāma sub īmōs.
“I will be listening, and this report will come to me below, in the depths of the Underworld.”29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.387 - impersonalof metaphorical movement in general
Quotiēns in mentem vēnerit, quantum tibi in servum liceat, veniat in mentem tantundem in tē dominō tuō licēre.
As often as it comes to mind how much power you have over your slave, let it [also] come to mind that your master has just as much over you.c. 4 BCE – 65 CE, Seneca Minor, Epistulae Morales ad Lucilium 47.11 - impersonalintransitiveto approach
Latīnē defined in Latin in our graded readers
ad locum eō; ad amīcōs venīmus.veniō -īre vēnī — in Mille Verba, ch. Via et Iter
comequī ventūrus est, futūrusventūrus -a -um — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 9
quod futūrum estventūrus -a -um — in Evangelium secundum Marcum, ch. 16
we have come
vēnimus — in Seneca, ch. XXII
Conjugation conjugation 4
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | veniō | veniēbam | veniam | vēnī | vēneram | vēnerō |
| 2nd sg. | venīs | veniēbās | veniēs | vēnistī | vēnerās | vēneris |
| 3rd sg. | venit | veniēbat | veniet | vēnit | vēnerat | vēnerit |
| 1st pl. | venīmus | veniēbāmus | veniēmus | vēnimus | vēnerāmus | vēnerimus |
| 2nd pl. | venītis | veniēbātis | veniētis | vēnistis | vēnerātis | vēneritis |
| 3rd pl. | veniunt | veniēbant | venient | vēnērunt vēnēre | vēnerant | vēnerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | veniam | venīrem | vēnerim | vēnissem |
| 2nd sg. | veniās | venīrēs | vēnerīs | vēnissēs |
| 3rd sg. | veniat | venīret | vēnerit | vēnisset |
| 1st pl. | veniāmus | venīrēmus | vēnerīmus | vēnissēmus |
| 2nd pl. | veniātis | venīrētis | vēnerītis | vēnissētis |
| 3rd pl. | veniant | venīrent | vēnerint | vēnissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | — | — | — |
| 2nd sg. | — | — | — |
| 3rd sg. | venītur | veniēbātur | veniētur |
| 1st pl. | — | — | — |
| 2nd pl. | — | — | — |
| 3rd pl. | — | — | — |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | — | — |
| 2nd sg. | — | — |
| 3rd sg. | veniātur | venīrētur |
| 1st pl. | — | — |
| 2nd pl. | — | — |
| 3rd pl. | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | venī | — |
| pres. 2nd pl. | venīte | — |
| fut. 2nd sg. | venītō | — |
| fut. 3rd sg. | venītō | venītor |
| fut. 2nd pl. | venītōte | — |
| fut. 3rd pl. | veniuntō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | venīre | venīrī |
| perfect infinitive | vēnisse | ventum esse |
| future infinitive | ventūrum esse | ventum īrī |
| present participle | veniēns veniente, venientem, venientēs, venientī, venientia, venientibus, venientis, venientīs, venientium | — |
| perfect participle | — | ventum |
| future participle | ventūrus ventūra, ventūrā, ventūrae, ventūram, ventūrārum, ventūrās, ventūre, ventūrī, ventūrīs, ventūrō, ventūrōrum, ventūrōs, ventūrum | veniendum veniundum, venienda, veniendā, veniendae, veniendam, veniendārum, veniendās, veniende, veniendīs, veniendōrum, veniendōs, veniendus |
gerundveniendī, veniendō, veniendumsupineventum, ventū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- in dubium venire
- to become doubtful.
- res ad arma venit
- matters have reached the fighting-stage.
- res ad manus venit
- the fighting is now at close quarters.
- veniam dare alicui
- to pardon a person.
- obviam venire alicui
- to go to meet some one.
- res ad gladios vēnit
- swords must now decide the day.
- auxilio alicui venire
- to come to assist any one.
- Romam venire, pervenire
- to come to Rome.
29 more phrases
- quaestio ad exitum venit
- the question has been settled.
- in gratiam alicuius venire
- to gain a person's esteem, friendship.
- in sermonem hominum venire
- to be a subject for gossip.
- in suspicionem alicui venire
- to be suspected by some one.
- in timorem venire, pervenire
- to become frightened.
- venire in conspectum alicuius
- to come in sight.
- in congressum alicuius venire
- to obtain an audience of some one.
- ut a fabulis ad facta veniamus
- to pass from myth to history.
- in spem venire, ingredi, adduci
- to conceive a hope.
- in consuetudinem or morem venire
- to become customary, the fashion.
- alicui veniam dare (alicuius rei)
- to pardon some one.
- mihi in mentem venit alicuius rei
- something comes into my mind.
- aliquid in religionem alicui venit
- to make a thing a matter of conscience, be scrupulous about a thing.
- in alicuius manus venire, pervenire
- to come into some one's hands.
- in odium, in invidiam venire alicui
- to incur a person's hatred.
- in possessionem alicuius rei venire
- to come into the possession of something.
- populum in deditionem venire cogere
- to reduce a country to subjection to oneself.
- res ad interregnum venit or adducitur
- an interregnum ensues.
- in deditionem venire (without alicui)
- to make one's submission to some one.
- ad teli coniectum venire (Liv. 2. 31)
- to come within javelin-range.
- in iudicium venire, in iudicio adesse
- to appear in court.
- gloriam colligere, in summam gloriam venire
- to become famous, distinguish oneself.
vĕnĭo, vēni, ventum, 4 (
I. fut. venibo, Pompon. ap. Non. 508, 23; imperf. venibat, Ter. Phorm. 4, 3, 47; gen. plur, part. sync. venientum, Verg. G. 4, 167; id. A. 1, 434; 6, 755), v. n. Sanscr. root gā, go; Zend root gā, gam, go; Gr. ΒΑ-, βαίνω; Lat. ar-biter, venio; Goth. quiman; O. H. Germ. quëman, koman; Engl. come; v. Georg Curtius Gr. Etym. p. 466, to come (cf. accedo).
I. Lit.:
nunc, cujus jussu venio et quam ob rem venerim, Dicam, etc., Plaut. Am. prol. 17: veni, vidi, vici, Suet. Caes. 37: imus, venimus, videmus. Ter. Phorm. 1, 2, 53: maritimus hostis ante adesse potest quam quisquam venturum esse suspicari queat, etc., Cic. Rep. 2, 3, 6: venio ad macellum, Plaut. Aul. 2, 8, 3: ut veni ad urbem, etc., Cic. Fam. 16, 12, 2: cupio, te ad me venire, id. ib. 16, 10, 1; Plaut. As. 2, 4, 2: mihi si spatium fuerit in Tusculanum veniendi, Cic. Fam. 9, 5, 3: Cato ... cum venerat ad se in Sabinos, had come home, id. Rep. 3, 28, 40: quia nudius quartus venimus in Cariam ex Indiā, Plaut. Curc. 3, 68: sexto die Delum Athenis venimus, Cic. Att. 5, 12, 1: Italiam fato profugus, Laviniaque venit Litora, Verg. A. 1, 2: tumulum antiquae Cereris sedemque sacratam Venimus, id. ib. 2, 743 (cf. devenio): vin' ad te ad cenam veniam, Plaut. Stich. 3, 2, 30: mercator venit huc ad ludos, id. Cist. 1, 3, 9: homo ad praetorem deplorabundus venit, id. Aul. 2, 4, 38: neque ego te derisum venio neque derideo, id. ib. 2, 2, 46: ad istum emptum venerunt illum locum senatorium, Cic. Verr. 2, 2, 50, § 124.—With inf.: parasitus modo venerat aurum petere, Plaut. Bacch. 4, 3, 18: non nos Libycos populare penates Venimus, Verg. A. 1, 528.— Of inanimate subjects: navis huc ex portu Persico Venit, Plaut. Am. 1, 1, 249: denique in os salsi venit umor saepe saporis, Cum mare vorsamur propter, Lucr. 4, 220: (aër) Per patefacta venit penetratque foramina, id. 4, 891: (speculi imago) Dum venit ad nostras acies, id. 4, 279: sub aspectum venire, Cic. de Or. 2, 87, 358: in conspectu, Caes. B. C. 2, 27: in conspectum, Hirt. B. G. 8, 48; Cic. Fin. 1, 7, 24: muliebris vox mihi ad aures venit, Plaut. Rud. 1, 4, 13; in Italiā te moraturum, dum tibi litterae meae veniant, reaches you, Cic. Fam. 11, 24, 2: hereditas unicuique nostrum venit, comes, i. e. descends to each of us, id. Caecin. 26, 74; cf.: hic Verres hereditatem sibi venisse arbitratus est, quod in ejus regnum ac manus venerat is, quem, etc., Cic. Verr. 2, 4, 27, § 62: hic segetes, illic veniunt felicius uvae, come forth, i. e. grow, Verg. G. 1, 54; so, arbores sponte suā, id. ib. 2, 11; 2, 58; Prop. 1, 2, 10. —(b). Impers. pass., we, they, etc., came or have come, etc.:
Lilybaeum venitur, Cic. Verr. 2, 5, 54, § 141: ad me ventum est, it has fallen to me, id Quint. 1, 3: dum ad flumen Varum veniatur, Caes. B. C. 1, 87: (Galli) veniri ad se confestim existimantes, ad arma conclamant, id. B. G. 7, 70: ventum in insulam est, Cic. Leg. 2, 3, 6: ubi eo ventum est, Caes. B. G. 1, 43: ad quos ventum erat, id. ib. 2, 11; 3, 23: eo cum esset ventum, id. ib. 7, 61.—B. Esp., to come. spring, be descended:
qui se Bebryciā veniens Amyci de gente ferebat (i. e. qui se ferebat venientem, etc.), Verg. A. 5, 373 Forbig. ad loc. —II. Trop.
A. In gen.:
vides, quo progrediente oratione venturum me puto, Cic. Rep. 1, 40, 62. ut jam a principio videndum sit, quemadmodum velis venire ad extremum orationis, id. Or. 59, 201: contra rem suam me nescio quando venisse questus est, that I appeared, id. Phil. 2, 2, 3: contra amici summam existimationem, id. Att. 1, 1, 4: si rem nullam habebis, quod in buccam venerit, scribito, id. ib. 1, 12, 4; v. bucca: si quid in mentem veniet, id. ib. 12, 36, 1.—So in Cic. with nom. only of neutr. pron. or res; but freq. impers. with gen.: cum matronarum ac virginum veniebat in mentem, when I thought of, Cic. Sull. 6, 19: venit enim mihi in mentem oris tui, id. Rosc. Am. 34, 95; id. Sull. 14, 38; v. also mens, II. B. fin. and the passages there cited: oratorum laus ita ducta ab humili venit ad summum, ut, etc., id. Tusc. 2, 2, 5: prava ex falsis opinionibus veniunt, Quint. 5, 10, 34: vitium pejus, quod ex inopiā, quam quod ex copiā venit, id. 2, 4, 4: non omne argumentum undique venit, id. 5, 10, 21.—With dat.: existimabunt majus commodum ex otio meo quam ex aliorum negotiis reipublicae venturum, Sall. J. 4, 4; 8, 2: ubi ea dies, quam constituerat cum legatis, venit, Caes. B. G. 1, 8; so, dies, id. ib. 7, 3: tempus victoriae, id. ib. 7, 66; cf.: suum tempus eorum laudi, Quint. 3, 1, 21: non sumus omnino sine curā venientis anni, for the coming year, Cic. Q. Fr. 3, 4, 4: exemplum trahens Perniciem veniens in aevum, Hor. C. 3, 5, 16: veniens aetas, the future, Ov. F. 6, 639.—Of events, to come, i. e. to happen: quod hodie venit, Tac. A. 14, 43.—B. In partic.
1. Venire in aliquid (rarely ad aliquid; v. infra), to come into, fall into any state or condition (so esp. freq.): venisse alicui in amicitiam, to have obtained one's friendship or alliance, Caes. B. G. 6, 5, 4:
in calamitatem, Cic. Rosc. Am. 17, 49: in cognitionem alicujus, Quint. 7, 2, 20: in consuetudinem, Cic. Caecin. 2, 6; cf.: quaedam in consuetudinem ex utilitatis ratione venerunt, id. Inv. 2, 53, 160: in proverbii consuetudinem, id. Off. 2, 15, 55.—Of a personal subject: (milites) qui in consuetudinem Alexandrinae vitae venerant, Caes. B. C. 3, 110: ut non solum hostibus in contemptionem Sabinus veniret, sed, etc., had fallen into contempt, id. B. G. 3, 17: in contentionem, etc., Cic. Div. 2, 63, 129: si falso venisses in suspitionem, P. Sestio, id. Vatin. 1, 2: summum in cruciatum, Caes. B. G. 1, 31: aut in controversiam aut in contentionem, Quint. 3, 6, 44: in discrimen, Cic. Rosc. Am. 6, 16: in dubium, id. Quint. 2, 5: in alicujus fidem ac potestatem, to place one's self under the protection and in the power of a person, to surrender at discretion, Caes. B. G. 2, 13: ne in odium veniam, Cic. Fin. 2, 24, 79; cf.: Tarquinii nomen huic populo in odium venisse regium, id. Rep. 1, 40, 62: ipse illi perditae multitudini in odium acerbissimum venerit, id. Att. 10, 8, 6: in eam opinionem Cassius veniebat, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 10, 2: in partem alicujus, to take part in it, Cic. Fam. 14, 2, 3: in periculum, Caes. B. C. 1, 17: in sermonem alicujus, i. e. to enter into conversation, Cic. Att. 14, 1, 1; and in another sense: cum loquerer cum Phaniā, veni in eum sermonem, ut dicerem, etc., I happened to say that, id. Fam. 3, 5, 3: nonnullam in spem veneram, posse me, etc., id. de Or. 2, 54, 217: summam in spem per Helvetios regni obtinendi venire, to entertain hopes, to hope, Caes. B. G. 1, 18.— Esp. with res as subject, the affair came to, reached the point, etc.: res proxime formam latrocinii venerat, Liv. 2, 48, 5; 2, 56, 5: res venit prope secessionem, id. 6, 42, 10. ad ultimum dimicationis rati rem venturam, id. 2, 56, 5: cum speramus eo rem venturam, ut, etc., Hor. Ep. 2, 1, 226.—Impers.: saepe in eum locum ventum est, ut, etc., to such a point that, Caes. B. G. 6, 43; Liv. 7, 30, 9.—(b). Ad aliquid: bene agis, Alba;
ad tuam veniam condicionem, will accept, Cic. Verr. 2, 3, 62, § 146: ad summum fortunae, to attain, Hor. Ep. 2, 1, 32.—2. In speaking, to come to a topic:
ut jam a fabulis ad facta veniamus, Cic. Rep. 2, 2, 4: ut ad fabulas veniamus, id. Rosc. Am. 16, 46: venio ad tertiam epistulam, id. Q. Fr. 3, 14, 12: venio ad recentiores litteras, id. Att. 14, 19, 5: ad Arcesilam Carneademque veniamus, id. Ac. 2, 4, 12: venio nunc ad tertium genus illud, etc., id. Rep. 3, 33, 45: ad istius morbum et insaniam, Cic. Verr. 2, 4, 1, § 1 al.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
veniō (imperf. venībat, T.; P. praes. gen. plur. venientūm, V.), vēnī, ventus, īre
BA-, to come: imus, venimus, Videmus, T.: ut veni ad urbem, etc.: cum venerat ad se, home: Delum Athenis venimus: Italiam fato profugus, Laviniaque venit Litora, V.: novus exercitus domo accitus Etruscis venit, for the Etruscans, L.: Non nos Libycos populare penatīs Venimus, V.: in conspe<*>tum, Cs.: dum tibi litterae meae veniant, reaches you: hereditas unicuique nostrum venit, falls: Lilybaeum venitur, i. e. the parties meet at Lilybaeum: ad me ventum est, ut, etc., it has devolved upon me: (Galli) veniri ad se confestim existimantes, that they would be attacked, Cs.: ventum in insulam est: ubi eo ventum est, on arriving there, Cs. —Fig., to come: contra rem suam me nescio quando venisse questus est, appeared: contra amici summam existimationem, i. e. to strike at: si quid in mentem veniet: tempus victoriae, Cs.: non sumus omnino sine curā venientis anni, for the coming year: veniens in aevom, H.: veniens aetas, the future, O.: cum matronarum ac virginum veniebat in mentem, when I thought of.— With in (rarely ad) and acc. of a condition or relation, to come into, fall into, enter: venisse Germanis (Ambiorigem) in amicitiam, to have obtained the alliance of, Cs.: in calamitatem: in proverbi consuetudinem: ut non solum hostibus in contemptionem Sabinus veniret, sed, etc., had fallen into contempt, Cs.: sese in eius fidem ac potestatem venire, i. e. surrender at discretion, Cs.: in sermonem venisse nemini, i. e. has talked with: veni in eum sermonem, ut dicerem, etc., happened to say: summam in spem per Helvetios regni obtinendi venire, to indulge a confident hope, Cs.: prope secessionem res venit, almost reached the point, L.: ad ultimum dimicationis rati rem venturam, L.: Cum speramus eo rem venturam, ut, etc., H.: saepe in eum locum ventum est, ut, etc., to such a point that, Cs.: ad tuam veniam condicionem, will accept: ad summum fortunae, to attain, H.—With ad, of a topic in speaking, to come to, reach, turn to: a fabulis ad facta: ad recentiores litteras.—To come, spring, arise, be produced, grow, descend: Hic segetes, illic veniunt felicius uvae, i. e. grow, V.: arbores sponte suā, V.—To come, result, occur, happen: in ceteris rebus cum venit calamitas: quod (extremum) cum venit (i. e. mors): si quando similis fortuna venisset, L.
Origins
From Proto-Italic *gʷəniō, from Proto-Indo-European *gʷm̥yéti, from zero-grade of *gʷem- + *-yéti. Cognates include Sanskrit गच्छति (gácchati), Ancient Greek βαίνω (baínō), and Old English cuman (English come).
Insular Romance
- Sardinianbènnere
- Sardinianbenni
- Sardinianbènniri
- Sardinianvènnere
Gallo-Romance
- Catalanvenir
- Occitanvenir
- Frenchvenirfrom Old French venir
- Englishvenuefrom Old French venir
- Franco-Provençalvenir
- Bourguignonveindrefrom Old French venir
- Bourguignonvenifrom Old French venir
- Bourguignonveinrefrom Old French venir
- Haitian Creolevinfrom Old French venir
- Haitian Creolevinifrom Old French venir
Balkano-Romance
- Romanianveni
- Aromanianvin
- Aromanianyin
- Aromanianvinjiri
- Istro-Romanianvir
- Megleno-Romanianvin
- Megleno-Romanianviniri
Italo-Dalmatian
- Italianvenire
- Corsicanvena
- Dalmatianvenur
- Istriotvignì
- Neapolitanvenire
- Sicilianvèniri
- Venetanvegner
- Venetanvegnar
- Venetanvegnir
Ibero-Romance
- Spanishvenirfrom Old Spanish venir
- Aragonesevenir
- Mozarabicברנאד
- Mozarabicבניד
- Mozarabicבאן
- Old Galician-Portuguesevĩir
- Old Galician-Portugueseviir
- Asturianvenirfrom Old Leonese venir
- Extremaduranvenilfrom Old Leonese venir
- Leonesevenirefrom Old Leonese venir
Borrowings
- Englishvenire
- Albanianvijfrom Albanian vinj
- Albanianvinjfrom Albanian vinj
Rhaeto-Romance
- Friulianvignî
- Ladinvegnì
- Ladingnì
- Romanshvegnir
- Romanshvagnir
- Romanshneir
- Romanshgnir
Gallo-Italic
- Emilianvgnîr
- Ligurianvegnî
- Lombardvegnífrom Old Lombard uenir
- Lombardvègnerfrom Old Lombard uenir
- Piedmontesevene
- Piedmonteseven-e
- Piedmontesevnì