LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, impersonal in the passive

veniō

veniō (present infinitive venīre, perfect active vēnī, supine ventum)
Classical[ˈwɛ.ni.oː]Ecclesiastical[ˈvɛː.ni.o]
№ 63 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. impersonalintransitiveto come (to a place), come in, arrive, reach
    CHARĪNUS: Hūc face ad mē ut veniās, sī quid poteris. / DĀVUS: Quid veniam? Nihil habeō. CHARĪNUS: At tamen, sīquid…. DĀVUS: Age, veniam.CHARINUS: Make sure that you come to me here, if there is anything you can do. DAVUS: Why should I come? I have nothing [for you]. CHARINUS: But still, if [there’s] anything… DAVUS: Alright, I’ll come.166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 712–713
    Audiam et haec Mānīs veniet mihi fāma sub īmōs.“I will be listening, and this report will come to me below, in the depths of the Underworld.”29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.387
  2. impersonalof metaphorical movement in general
    Quotiēns in mentem vēnerit, quantum tibi in servum liceat, veniat in mentem tantundem in tē dominō tuō licēre.As often as it comes to mind how much power you have over your slave, let it [also] come to mind that your master has just as much over you.c. 4 BCE – 65 CE, Seneca Minor, Epistulae Morales ad Lucilium 47.11
  3. impersonalintransitiveto approach

Latīnē defined in Latin in our graded readers

ad locum eō; ad amīcōs venīmus.
veniō -īre vēnī — in Mille Verba, ch. Via et Iter
we have come
vēnimus — in Seneca, ch. XXII

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.veniōveniēbamveniamvēnīvēneramvēnerō
2nd sg.venīsveniēbāsveniēsvēnistīvēnerāsvēneris
3rd sg.venitveniēbatvenietvēnitvēneratvēnerit
1st pl.venīmusveniēbāmusveniēmusvēnimusvēnerāmusvēnerimus
2nd pl.venītisveniēbātisveniētisvēnistisvēnerātisvēneritis
3rd pl.veniuntveniēbantvenientvēnērunt
vēnēre
vēnerantvēnerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.veniamvenīremvēnerimvēnissem
2nd sg.veniāsvenīrēsvēnerīsvēnissēs
3rd sg.veniatvenīretvēneritvēnisset
1st pl.veniāmusvenīrēmusvēnerīmusvēnissēmus
2nd pl.veniātisvenīrētisvēnerītisvēnissētis
3rd pl.veniantvenīrentvēnerintvēnissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.———
2nd sg.———
3rd sg.venīturveniēbāturveniētur
1st pl.———
2nd pl.———
3rd pl.———
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.——
2nd sg.——
3rd sg.veniāturvenīrētur
1st pl.——
2nd pl.——
3rd pl.——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.venī—
pres. 2nd pl.venīte—
fut. 2nd sg.venītō—
fut. 3rd sg.venītōvenītor
fut. 2nd pl.venītōte—
fut. 3rd pl.veniuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivevenīrevenīrī
perfect infinitivevēnisseventum esse
future infinitiveventūrum esseventum īrī
present participleveniēns
veniente, venientem, venientēs, venientī, venientia, venientibus, venientis, venientīs, venientium
—
perfect participle—ventum
future participleventūrus
ventūra, ventūrā, ventūrae, ventūram, ventūrārum, ventūrās, ventūre, ventūrī, ventūrīs, ventūrō, ventūrōrum, ventūrōs, ventūrum
veniendum
veniundum, venienda, veniendā, veniendae, veniendam, veniendārum, veniendās, veniende, veniendīs, veniendōrum, veniendōs, veniendus
gerundveniendī, veniendō, veniendumsupineventum, ventū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

in dubium venire
to become doubtful.
res ad arma venit
matters have reached the fighting-stage.
res ad manus venit
the fighting is now at close quarters.
veniam dare alicui
to pardon a person.
obviam venire alicui
to go to meet some one.
res ad gladios vēnit
swords must now decide the day.
auxilio alicui venire
to come to assist any one.
Romam venire, pervenire
to come to Rome.
29 more phrases
quaestio ad exitum venit
the question has been settled.
in gratiam alicuius venire
to gain a person's esteem, friendship.
in sermonem hominum venire
to be a subject for gossip.
in suspicionem alicui venire
to be suspected by some one.
in timorem venire, pervenire
to become frightened.
venire in conspectum alicuius
to come in sight.
in congressum alicuius venire
to obtain an audience of some one.
ut a fabulis ad facta veniamus
to pass from myth to history.
in spem venire, ingredi, adduci
to conceive a hope.
in consuetudinem or morem venire
to become customary, the fashion.
alicui veniam dare (alicuius rei)
to pardon some one.
mihi in mentem venit alicuius rei
something comes into my mind.
aliquid in religionem alicui venit
to make a thing a matter of conscience, be scrupulous about a thing.
in alicuius manus venire, pervenire
to come into some one's hands.
in odium, in invidiam venire alicui
to incur a person's hatred.
in possessionem alicuius rei venire
to come into the possession of something.
populum in deditionem venire cogere
to reduce a country to subjection to oneself.
res ad interregnum venit or adducitur
an interregnum ensues.
in deditionem venire (without alicui)
to make one's submission to some one.
ad teli coniectum venire (Liv. 2. 31)
to come within javelin-range.
in iudicium venire, in iudicio adesse
to appear in court.
gloriam colligere, in summam gloriam venire
to become famous, distinguish oneself.

vĕnĭo, vēni, ventum, 4 (
I. fut. venibo, Pompon. ap. Non. 508, 23; imperf. venibat, Ter. Phorm. 4, 3, 47; gen. plur, part. sync. venientum, Verg. G. 4, 167; id. A. 1, 434; 6, 755), v. n. Sanscr. root gā, go; Zend root gā, gam, go; Gr. ΒΑ-, βαίνω; Lat. ar-biter, venio; Goth. quiman; O. H. Germ. quëman, koman; Engl. come; v. Georg Curtius Gr. Etym. p. 466, to come (cf. accedo).
I. Lit.: nunc, cujus jussu venio et quam ob rem venerim, Dicam, etc., Plaut. Am. prol. 17: veni, vidi, vici, Suet. Caes. 37: imus, venimus, videmus. Ter. Phorm. 1, 2, 53: maritimus hostis ante adesse potest quam quisquam venturum esse suspicari queat, etc., Cic. Rep. 2, 3, 6: venio ad macellum, Plaut. Aul. 2, 8, 3: ut veni ad urbem, etc., Cic. Fam. 16, 12, 2: cupio, te ad me venire, id. ib. 16, 10, 1; Plaut. As. 2, 4, 2: mihi si spatium fuerit in Tusculanum veniendi, Cic. Fam. 9, 5, 3: Cato ... cum venerat ad se in Sabinos, had come home, id. Rep. 3, 28, 40: quia nudius quartus venimus in Cariam ex Indiā, Plaut. Curc. 3, 68: sexto die Delum Athenis venimus, Cic. Att. 5, 12, 1: Italiam fato profugus, Laviniaque venit Litora, Verg. A. 1, 2: tumulum antiquae Cereris sedemque sacratam Venimus, id. ib. 2, 743 (cf. devenio): vin' ad te ad cenam veniam, Plaut. Stich. 3, 2, 30: mercator venit huc ad ludos, id. Cist. 1, 3, 9: homo ad praetorem deplorabundus venit, id. Aul. 2, 4, 38: neque ego te derisum venio neque derideo, id. ib. 2, 2, 46: ad istum emptum venerunt illum locum senatorium, Cic. Verr. 2, 2, 50, § 124.—With inf.: parasitus modo venerat aurum petere, Plaut. Bacch. 4, 3, 18: non nos Libycos populare penates Venimus, Verg. A. 1, 528.— Of inanimate subjects: navis huc ex portu Persico Venit, Plaut. Am. 1, 1, 249: denique in os salsi venit umor saepe saporis, Cum mare vorsamur propter, Lucr. 4, 220: (aër) Per patefacta venit penetratque foramina, id. 4, 891: (speculi imago) Dum venit ad nostras acies, id. 4, 279: sub aspectum venire, Cic. de Or. 2, 87, 358: in conspectu, Caes. B. C. 2, 27: in conspectum, Hirt. B. G. 8, 48; Cic. Fin. 1, 7, 24: muliebris vox mihi ad aures venit, Plaut. Rud. 1, 4, 13; in Italiā te moraturum, dum tibi litterae meae veniant, reaches you, Cic. Fam. 11, 24, 2: hereditas unicuique nostrum venit, comes, i. e. descends to each of us, id. Caecin. 26, 74; cf.: hic Verres hereditatem sibi venisse arbitratus est, quod in ejus regnum ac manus venerat is, quem, etc., Cic. Verr. 2, 4, 27, § 62: hic segetes, illic veniunt felicius uvae, come forth, i. e. grow, Verg. G. 1, 54; so, arbores sponte suā, id. ib. 2, 11; 2, 58; Prop. 1, 2, 10. —
(b). Impers. pass., we, they, etc., came or have come, etc.: Lilybaeum venitur, Cic. Verr. 2, 5, 54, § 141: ad me ventum est, it has fallen to me, id Quint. 1, 3: dum ad flumen Varum veniatur, Caes. B. C. 1, 87: (Galli) veniri ad se confestim existimantes, ad arma conclamant, id. B. G. 7, 70: ventum in insulam est, Cic. Leg. 2, 3, 6: ubi eo ventum est, Caes. B. G. 1, 43: ad quos ventum erat, id. ib. 2, 11; 3, 23: eo cum esset ventum, id. ib. 7, 61.—
B. Esp., to come. spring, be descended: qui se Bebryciā veniens Amyci de gente ferebat (i. e. qui se ferebat venientem, etc.), Verg. A. 5, 373 Forbig. ad loc. —
II. Trop.
A. In gen.: vides, quo progrediente oratione venturum me puto, Cic. Rep. 1, 40, 62. ut jam a principio videndum sit, quemadmodum velis venire ad extremum orationis, id. Or. 59, 201: contra rem suam me nescio quando venisse questus est, that I appeared, id. Phil. 2, 2, 3: contra amici summam existimationem, id. Att. 1, 1, 4: si rem nullam habebis, quod in buccam venerit, scribito, id. ib. 1, 12, 4; v. bucca: si quid in mentem veniet, id. ib. 12, 36, 1.—So in Cic. with nom. only of neutr. pron. or res; but freq. impers. with gen.: cum matronarum ac virginum veniebat in mentem, when I thought of, Cic. Sull. 6, 19: venit enim mihi in mentem oris tui, id. Rosc. Am. 34, 95; id. Sull. 14, 38; v. also mens, II. B. fin. and the passages there cited: oratorum laus ita ducta ab humili venit ad summum, ut, etc., id. Tusc. 2, 2, 5: prava ex falsis opinionibus veniunt, Quint. 5, 10, 34: vitium pejus, quod ex inopiā, quam quod ex copiā venit, id. 2, 4, 4: non omne argumentum undique venit, id. 5, 10, 21.—With dat.: existimabunt majus commodum ex otio meo quam ex aliorum negotiis reipublicae venturum, Sall. J. 4, 4; 8, 2: ubi ea dies, quam constituerat cum legatis, venit, Caes. B. G. 1, 8; so, dies, id. ib. 7, 3: tempus victoriae, id. ib. 7, 66; cf.: suum tempus eorum laudi, Quint. 3, 1, 21: non sumus omnino sine curā venientis anni, for the coming year, Cic. Q. Fr. 3, 4, 4: exemplum trahens Perniciem veniens in aevum, Hor. C. 3, 5, 16: veniens aetas, the future, Ov. F. 6, 639.—Of events, to come, i. e. to happen: quod hodie venit, Tac. A. 14, 43.—
B. In partic.
1. Venire in aliquid (rarely ad aliquid; v. infra), to come into, fall into any state or condition (so esp. freq.): venisse alicui in amicitiam, to have obtained one's friendship or alliance, Caes. B. G. 6, 5, 4: in calamitatem, Cic. Rosc. Am. 17, 49: in cognitionem alicujus, Quint. 7, 2, 20: in consuetudinem, Cic. Caecin. 2, 6; cf.: quaedam in consuetudinem ex utilitatis ratione venerunt, id. Inv. 2, 53, 160: in proverbii consuetudinem, id. Off. 2, 15, 55.—Of a personal subject: (milites) qui in consuetudinem Alexandrinae vitae venerant, Caes. B. C. 3, 110: ut non solum hostibus in contemptionem Sabinus veniret, sed, etc., had fallen into contempt, id. B. G. 3, 17: in contentionem, etc., Cic. Div. 2, 63, 129: si falso venisses in suspitionem, P. Sestio, id. Vatin. 1, 2: summum in cruciatum, Caes. B. G. 1, 31: aut in controversiam aut in contentionem, Quint. 3, 6, 44: in discrimen, Cic. Rosc. Am. 6, 16: in dubium, id. Quint. 2, 5: in alicujus fidem ac potestatem, to place one's self under the protection and in the power of a person, to surrender at discretion, Caes. B. G. 2, 13: ne in odium veniam, Cic. Fin. 2, 24, 79; cf.: Tarquinii nomen huic populo in odium venisse regium, id. Rep. 1, 40, 62: ipse illi perditae multitudini in odium acerbissimum venerit, id. Att. 10, 8, 6: in eam opinionem Cassius veniebat, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 10, 2: in partem alicujus, to take part in it, Cic. Fam. 14, 2, 3: in periculum, Caes. B. C. 1, 17: in sermonem alicujus, i. e. to enter into conversation, Cic. Att. 14, 1, 1; and in another sense: cum loquerer cum Phaniā, veni in eum sermonem, ut dicerem, etc., I happened to say that, id. Fam. 3, 5, 3: nonnullam in spem veneram, posse me, etc., id. de Or. 2, 54, 217: summam in spem per Helvetios regni obtinendi venire, to entertain hopes, to hope, Caes. B. G. 1, 18.— Esp. with res as subject, the affair came to, reached the point, etc.: res proxime formam latrocinii venerat, Liv. 2, 48, 5; 2, 56, 5: res venit prope secessionem, id. 6, 42, 10. ad ultimum dimicationis rati rem venturam, id. 2, 56, 5: cum speramus eo rem venturam, ut, etc., Hor. Ep. 2, 1, 226.—Impers.: saepe in eum locum ventum est, ut, etc., to such a point that, Caes. B. G. 6, 43; Liv. 7, 30, 9.—
(b). Ad aliquid: bene agis, Alba; ad tuam veniam condicionem, will accept, Cic. Verr. 2, 3, 62, § 146: ad summum fortunae, to attain, Hor. Ep. 2, 1, 32.—
2. In speaking, to come to a topic: ut jam a fabulis ad facta veniamus, Cic. Rep. 2, 2, 4: ut ad fabulas veniamus, id. Rosc. Am. 16, 46: venio ad tertiam epistulam, id. Q. Fr. 3, 14, 12: venio ad recentiores litteras, id. Att. 14, 19, 5: ad Arcesilam Carneademque veniamus, id. Ac. 2, 4, 12: venio nunc ad tertium genus illud, etc., id. Rep. 3, 33, 45: ad istius morbum et insaniam, Cic. Verr. 2, 4, 1, § 1 al.

Origins

From Proto-Italic *gʷəniō, from Proto-Indo-European *gʷm̥yéti, from zero-grade of *gʷem- + *-yéti. Cognates include Sanskrit गच्छति (gácchati), Ancient Greek βαίνω (baínō), and Old English cuman (English come).

Insular Romance
  • Sardinianbènnere
  • Sardinianbenni
  • Sardinianbènniri
  • Sardinianvènnere
Gallo-Romance
  • Catalanvenir
  • Occitanvenir
  • Frenchvenirfrom Old French venir
  • Englishvenuefrom Old French venir
  • Franco-Provençalvenir
  • Bourguignonveindrefrom Old French venir
  • Bourguignonvenifrom Old French venir
  • Bourguignonveinrefrom Old French venir
  • Haitian Creolevinfrom Old French venir
  • Haitian Creolevinifrom Old French venir
Balkano-Romance
  • Romanianveni
  • Aromanianvin
  • Aromanianyin
  • Aromanianvinjiri
  • Istro-Romanianvir
  • Megleno-Romanianvin
  • Megleno-Romanianviniri
Italo-Dalmatian
  • Italianvenire
  • Corsicanvena
  • Dalmatianvenur
  • Istriotvignì
  • Neapolitanvenire
  • Sicilianvèniri
  • Venetanvegner
  • Venetanvegnar
  • Venetanvegnir
Ibero-Romance
  • Spanishvenirfrom Old Spanish venir
  • Aragonesevenir
  • Mozarabicברנאד
  • Mozarabicבניד
  • Mozarabicבאן
  • Old Galician-Portuguesevĩir
  • Old Galician-Portugueseviir
  • Asturianvenirfrom Old Leonese venir
  • Extremaduranvenilfrom Old Leonese venir
  • Leonesevenirefrom Old Leonese venir
Borrowings
  • Englishvenire
  • Albanianvijfrom Albanian vinj
  • Albanianvinjfrom Albanian vinj
Rhaeto-Romance
  • Friulianvignî
  • Ladinvegnì
  • Ladingnì
  • Romanshvegnir
  • Romanshvagnir
  • Romanshneir
  • Romanshgnir
Gallo-Italic
  • Emilianvgnîr
  • Ligurianvegnî
  • Lombardvegnífrom Old Lombard uenir
  • Lombardvègnerfrom Old Lombard uenir
  • Piedmontesevene
  • Piedmonteseven-e
  • Piedmontesevnì

Quick answers

What does veniō mean in Latin?
veniō, a verb, means “to come (to a place), come in, arrive, reach; of metaphorical movement in general; to approach”.
What are the principal parts of veniō?
veniō, venīre, vēnī, ventum (fourth conjugation, impersonal in the passive).
How do you pronounce veniō?
In classical Latin, [ˈwɛ.ni.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈvɛː.ni.o].