LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

adventus

adventus m (genitive adventūs)
Classical[adˈwɛn.tʊs]Ecclesiastical[adˈvɛn.tus]

Meaning

  1. masculinearrival, coming, approach, advent
    Ubi dē ēius adventū Helvētiī certiōrēs factī sunt, lēgātōs ad eum mittunt nōbilissimōs cīvitātis, cūius lēgātiōnis Nammēius et Verucloetius prīncipem locum obtinēbant […].When the Helvetii were informed about his arrival, they sent to him the most distinguished envoys of their state, of which embassy Nammeius and Verucloetius held the chief position[s].c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.7
  2. EcclesiasticalLatinmasculineAdvent

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativeadventusadventūs
genitiveadventūsadventuum
dativeadventuīadventibus
accusativeadventumadventūs
ablativeadventūadventibus
vocativeadventusadventūs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

adventus Romam, in urbem
arrival in Rome, in town.

adventus, ūs (
I. gen. adventi, Ter. Phorm. 1, 3, 2; cf. Prisc. p. 712 P.), m. advenio, a coming, an approach, arrival (class., also in plur.).
I. A.. Lit.: Beluarum [haec] ferarum adventus ne taetret loca, Pac. ap. Non. 178, 8 (Trag. Rel. p. 114 Rib.): adventum Veneris fugiunt venti, Lucr. 1, 7: in adventu Titi, Vulg. 2 Cor. 7, 6: ad urbem, Cic. Mil. 19: in urbes, id. Imp. Pomp. 5: ut me levārat tuus adventus, sic discessus afflixit, id. Att. 12, 50: praestolabor adventum tuum, Vulg. Judic. 6, 18: adventibus se offerre, i. e. advenientibus obviam ire, Cic. Fam. 6, 20: lucis, Sall. J. 96: consulis Romam, Liv. 22, 61 fin.—Sometimes of the approach of an enemy: nisi adventus ejus appropinquāsset, Nep. Iph. 2; so Cic. Rep. 2, 3, 6; Vulg. 2 Macc. 14, 17.—
B. Transf., the state of having arrived, an arrival, the being present by arriving (cf. advenio, B.): quorum adventu altera castra ad alteram oppidi partem ponit, Caes. B. C. 1, 18: horum adventu tanta rerum commutatio est facta, id. B. G. 2, 27.—
II. Fig.: adventus in animos et introitus imaginum, Cic. N. D. 1, 38, 105: malorum, id. Tusc. 3, 14: exspectantes adventum gloriae Dei, Vulg. Tit. 2, 13: nuptiarum, Paul. Sent. 2, 21.

Origins

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin adventus From adveniō (“arrive”) + -tus (action noun forming suffix).

Elsewhere
  • Occitanabén
  • Occitanauens
  • Sardinianavéntu
  • Sardinianavventu
  • CatalanAdvent
  • Occitanadvent
  • Frenchaventfrom Old French advent
  • Englishadventfrom Old French advent
  • Portugueseadvento
  • Romanianadvent
West Iberian
  • SpanishAdviento
  • Spanishadviento
  • Aragoneseaviento
  • Asturianavientu
  • Galicianavento
  • CebuanoAdbiyentofrom Spanish Adviento
  • TagalogAdbiyentofrom Spanish Adviento
  • Waray-Warayadbyentofrom Spanish Adviento
Italo-Dalmatian
  • Italianavvento
  • CorsicanAvventu
  • Dalmatianadviant
  • MalteseAvventfrom Sicilian Avventu

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does adventus mean in Latin?
adventus, a noun, means “arrival, coming, approach, advent; Advent”.
What is the genitive of adventus?
The genitive singular is adventūs. adventus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce adventus?
In classical Latin, [adˈwɛn.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [adˈvɛn.tus].