noun · masculinefourth declension
adventus
adventus m (genitive adventūs)
Classical[adˈwɛn.tʊs]Ecclesiastical[adˈvɛn.tus]
Meaning
- masculinearrival, coming, approach, advent
Ubi dē ēius adventū Helvētiī certiōrēs factī sunt, lēgātōs ad eum mittunt nōbilissimōs cīvitātis, cūius lēgātiōnis Nammēius et Verucloetius prīncipem locum obtinēbant […].
When the Helvetii were informed about his arrival, they sent to him the most distinguished envoys of their state, of which embassy Nammeius and Verucloetius held the chief position[s].c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.7 - EcclesiasticalLatinmasculineAdvent
Latīnē defined in Latin in our graded readers
id quod venīre estadventus -ūs (m) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 22
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | adventus | adventūs |
| genitive | adventūs | adventuum |
| dative | adventuī | adventibus |
| accusative | adventum | adventūs |
| ablative | adventū | adventibus |
| vocative | adventus | adventūs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- adventus Romam, in urbem
- arrival in Rome, in town.
adventus, ūs (
I. gen. adventi, Ter. Phorm. 1, 3, 2; cf. Prisc. p. 712 P.), m. advenio, a coming, an approach, arrival (class., also in plur.).
I. A.. Lit.: Beluarum [haec] ferarum adventus ne taetret loca, Pac. ap. Non. 178, 8 (Trag. Rel. p. 114 Rib.):
adventum Veneris fugiunt venti, Lucr. 1, 7: in adventu Titi, Vulg. 2 Cor. 7, 6: ad urbem, Cic. Mil. 19: in urbes, id. Imp. Pomp. 5: ut me levārat tuus adventus, sic discessus afflixit, id. Att. 12, 50: praestolabor adventum tuum, Vulg. Judic. 6, 18: adventibus se offerre, i. e. advenientibus obviam ire, Cic. Fam. 6, 20: lucis, Sall. J. 96: consulis Romam, Liv. 22, 61 fin.—Sometimes of the approach of an enemy: nisi adventus ejus appropinquāsset, Nep. Iph. 2; so Cic. Rep. 2, 3, 6; Vulg. 2 Macc. 14, 17.—B. Transf., the state of having arrived, an arrival, the being present by arriving (cf. advenio, B.):
quorum adventu altera castra ad alteram oppidi partem ponit, Caes. B. C. 1, 18: horum adventu tanta rerum commutatio est facta, id. B. G. 2, 27.—II. Fig.:
adventus in animos et introitus imaginum, Cic. N. D. 1, 38, 105: malorum, id. Tusc. 3, 14: exspectantes adventum gloriae Dei, Vulg. Tit. 2, 13: nuptiarum, Paul. Sent. 2, 21.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
adventus ūs (gen. adventi, T.), m
ad + BA-, VEN-, a coming, approach, arrival: meus, S.: legionum, Cs.: nocturnus ad urbem: in urbem sociorum: consulis Romam, L.: nisi eius adventus appropinquasset, N.: Huius in adventum horrere, at the prospect of his coming, V.: adventum pedum audire, the approaching tramp, V.: lenire (malorum) adventum, alleviate them: mali.
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin adventus From adveniō (“arrive”) + -tus (action noun forming suffix).
Elsewhere
- Occitanabén
- Occitanauens
- Sardinianavéntu
- Sardinianavventu
- CatalanAdvent
- Occitanadvent
- Frenchaventfrom Old French advent
- Englishadventfrom Old French advent
- Portugueseadvento
- Romanianadvent
West Iberian
- SpanishAdviento
- Spanishadviento
- Aragoneseaviento
- Asturianavientu
- Galicianavento
- CebuanoAdbiyentofrom Spanish Adviento
- TagalogAdbiyentofrom Spanish Adviento
- Waray-Warayadbyentofrom Spanish Adviento
Italo-Dalmatian
- Italianavvento
- CorsicanAvventu
- Dalmatianadviant
- MalteseAvventfrom Sicilian Avventu