noun · masculinefourth declension
interventus
interventus m (genitive interventūs)
Classical[ɪn.tɛrˈwɛn.tʊs]Ecclesiastical[in.terˈvɛn.tus]
Meaning
- masculineintervention, a coming between
- broadlymasculinemediation, assistance
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | interventus | interventūs |
| genitive | interventūs | interventuum |
| dative | interventuī | interventibus |
| accusative | interventum | interventūs |
| ablative | interventū | interventibus |
| vocative | interventus | interventūs |
interventus, ūs, m. id.,
I. a coming up, appearance, coming between, intervention.
I. Lit.
A. Of persons:
interventus alicujus, Cic. Part. 8, 30: Caleni et Calvenae, id. Att. 16, 11, 1: Pomptini, id. Cat. 3, 3, 6: hominum, Liv. 26, 19: Alexandri, Just. 11, 1, 7. — B. Of inanim. and abstr. things, a coming between, intervention, occurrence:
id proelium diremit nox interventu suo, Plaut. Am. 1, 1, 99: amnis alicujus interventu arceri, Plin. 29, 3, 12, § 52: solem interventu lunae occultari, id. 2, 10, 7, § 47: noctis, Caes. B. G. 3, 15: malorum, Cic. N. D. 1, 40: interventu feriarum impediri, Dig. 4, 6, 26, § 7.—II. Transf., interposition, mediation, assistance: principis, Trajan. ad Plin. Ep. 10, 68:
judicis, Dig. 33, 1, 7: sponsorum, i. e. bail, Suet. Caes. 18. —Esp., in a suit at law, the substitution of a new plaintiff or defendant, Gai. Inst. 3, 176.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
interventus ūs, m
BA-, a coming in, intervention: alicuius: hominum, L.—An intervention, occurrence: noctis, Cs.: malorum.
Origins
From interveniō + -tus (forming action nouns).