verbfourth conjugation
adinveniō
adinveniō (present infinitive adinvenīre, perfect active adinvēnī, supine adinventum)
Classical[a.dɪnˈwɛ.ni.oː]Ecclesiastical[a.diɱˈvɛː.ni.o]
Meaning
- to find out, devise, invent (in addition to)
Conjugation conjugation 4
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | adinveniō | adinveniēbam | adinveniam | adinvēnī | adinvēneram | adinvēnerō |
| 2nd sg. | adinvenīs | adinveniēbās | adinveniēs | adinvēnistī | adinvēnerās | adinvēneris |
| 3rd sg. | adinvenit | adinveniēbat | adinveniet | adinvēnit | adinvēnerat | adinvēnerit |
| 1st pl. | adinvenīmus | adinveniēbāmus | adinveniēmus | adinvēnimus | adinvēnerāmus | adinvēnerimus |
| 2nd pl. | adinvenītis | adinveniēbātis | adinveniētis | adinvēnistis | adinvēnerātis | adinvēneritis |
| 3rd pl. | adinveniunt | adinveniēbant | adinvenient | adinvēnērunt adinvēnēre | adinvēnerant | adinvēnerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | adinveniam | adinvenīrem | adinvēnerim | adinvēnissem |
| 2nd sg. | adinveniās | adinvenīrēs | adinvēnerīs | adinvēnissēs |
| 3rd sg. | adinveniat | adinvenīret | adinvēnerit | adinvēnisset |
| 1st pl. | adinveniāmus | adinvenīrēmus | adinvēnerīmus | adinvēnissēmus |
| 2nd pl. | adinveniātis | adinvenīrētis | adinvēnerītis | adinvēnissētis |
| 3rd pl. | adinveniant | adinvenīrent | adinvēnerint | adinvēnissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | adinvenior | adinveniēbar | adinveniar |
| 2nd sg. | adinvenīris adinvenīre | adinveniēbāris adinveniēbāre | adinveniēris adinveniēre |
| 3rd sg. | adinvenītur | adinveniēbātur | adinveniētur |
| 1st pl. | adinvenīmur | adinveniēbāmur | adinveniēmur |
| 2nd pl. | adinvenīminī | adinveniēbāminī | adinveniēminī |
| 3rd pl. | adinveniuntur | adinveniēbantur | adinvenientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | adinveniar | adinvenīrer |
| 2nd sg. | adinveniāris adinveniāre | adinvenīrēris adinvenīrēre |
| 3rd sg. | adinveniātur | adinvenīrētur |
| 1st pl. | adinveniāmur | adinvenīrēmur |
| 2nd pl. | adinveniāminī | adinvenīrēminī |
| 3rd pl. | adinveniantur | adinvenīrentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | adinvenī | adinvenīre |
| pres. 2nd pl. | adinvenīte | adinvenīminī |
| fut. 2nd sg. | adinvenītō | adinvenītor |
| fut. 3rd sg. | adinvenītō | adinvenītor |
| fut. 2nd pl. | adinvenītōte | — |
| fut. 3rd pl. | adinveniuntō | adinveniuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | adinvenīre | adinvenīrī |
| perfect infinitive | adinvēnisse | adinventum esse |
| future infinitive | adinventūrum esse | adinventum īrī |
| present participle | adinveniēns | — |
| perfect participle | — | adinventus adinventa, adinventā, adinventae, adinventam, adinventārum, adinventās, adinvente, adinventī, adinventīs, adinventō, adinventōrum, adinventōs |
| future participle | adinventūrus adinventūra, adinventūrā, adinventūrae, adinventūram, adinventūrārum, adinventūrās, adinventūre, adinventūrī, adinventūrīs, adinventūrō, adinventūrōrum, adinventūrōs, adinventūrum | adinveniendus adinveniundus, adinvenienda, adinveniendā, adinveniendae, adinveniendam, adinveniendārum, adinveniendās, adinveniende, adinveniendīs, adinveniendōrum, adinveniendōs |
gerundadinveniendī, adinveniendō, adinveniendumsupineadinventum, adinventū
ăd-invĕnĭo, vēni, ventum, 4, v. a. ad, intens.,
I. to find out, to devise, Vulg. Exod. 35, 33; Dig. 48, 19, 28; cf. also Serv. ad Verg. A. 6, 603: lapicaedinae adinventae sunt, Labi Ins.: si quis ainventus (for adinventus) fuerit hoc fecisse, Mur. Ins. 794.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinadinveniō
Latin inveniō Latin adinveniō From ad- (“to, towards, at”) + inveniō (“find, invent”).