conveniō
Meaning
- to convene, assemble, gather, meet or come together
Anna, vidēs tōtō properārī lītore circum: / undique convēnēre; [...].
[Dido speaks to her sister:] “Anna, you see [what] is being hurried all along the shore: [the Trojans] have gathered from everywhere [in Carthage]; ….”29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.416–417 - to accost, to call on
- to sue, to let be summoned to court
Potest tamen distingui et misericordiae modus, ut in hoc fuerit misericors vel pius qui funeravit, ut eum sepeliret, ne insepultus iaceret, non etiam ut suo sumptu fecerit: quod si iudici liqueat, non debet eum qui convenitur absolvere: quis enim sine pietatis intentione alienum cadaver funerat?
It is nonetheless possible to distinguish the mode of kindheartedness, wherein when someone was kind or pious as to inter someone, so he is not unburied, he would not do so from his own pocket: if this is clear to the judge, he must not acquit him who is sued: for who inters a strange body without any stirring of piety?a. 228, Dig., Ulpianus libro 25 ad edictum, 11.7.14.7: - to be fit, to be suited (for), to be suitable (for)
- to be agreed upon
convenit inter omnēs ut
it is agreed by all that
Latīnē defined in Latin in our graded readers
in ūnum locum venīmus; etiam: rēs inter nōs convenit.in ūnum locum veniōChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Concilium · Concio · Comitia · Cœtus · Conventus
1. Concilium, concio, and comitia are meetings summoned for fixed purposes; concilium (ξυγκαλεῖν), an assembly of noblemen and persons of distinction, of a committee, of the senate, the individual members of which are summoned to deliberate, like συνέδριον; whereas concio and comitia mean a meeting of the community, appointed by public proclamation, for passing resolutions or hearing them proposed; concio (ciere, κιών) means any orderly meeting of the community, whether of the people or of the soldiery, in any state or camp, like σύλλογος; comitia (from coire) is an historical term, confined to a Roman meeting of the people, as ἐκκλησία to an Athenian, and ἁλία to a Spartan. 2. Cœtus and conventus are voluntary assemblies; cœtus (from coire) for any purpose, for merely social purposes, for a conspiracy, and so forth, like σύνοδος; whereas conventus, for a serious purpose, such as the celebration of a festival, the hearing of a discourse, and so forth, like ὁμήγυρις, πανήγυρις. (v. 108.)
Conjugation conjugation 4
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | conveniō | conveniēbam | conveniam | convēnī | convēneram | convēnerō |
| 2nd sg. | convenīs | conveniēbās | conveniēs | convēnistī | convēnerās | convēneris |
| 3rd sg. | convenit | conveniēbat | conveniet | convēnit | convēnerat | convēnerit |
| 1st pl. | convenīmus | conveniēbāmus | conveniēmus | convēnimus | convēnerāmus | convēnerimus |
| 2nd pl. | convenītis | conveniēbātis | conveniētis | convēnistis | convēnerātis | convēneritis |
| 3rd pl. | conveniunt | conveniēbant | convenient | convēnērunt convēnēre | convēnerant | convēnerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | conveniam | convenīrem | convēnerim | convēnissem |
| 2nd sg. | conveniās | convenīrēs | convēnerīs | convēnissēs |
| 3rd sg. | conveniat | convenīret | convēnerit | convēnisset |
| 1st pl. | conveniāmus | convenīrēmus | convēnerīmus | convēnissēmus |
| 2nd pl. | conveniātis | convenīrētis | convēnerītis | convēnissētis |
| 3rd pl. | conveniant | convenīrent | convēnerint | convēnissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | convenior | conveniēbar | conveniar |
| 2nd sg. | convenīris convenīre | conveniēbāris conveniēbāre | conveniēris conveniēre |
| 3rd sg. | convenītur | conveniēbātur | conveniētur |
| 1st pl. | convenīmur | conveniēbāmur | conveniēmur |
| 2nd pl. | convenīminī | conveniēbāminī | conveniēminī |
| 3rd pl. | conveniuntur | conveniēbantur | convenientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | conveniar | convenīrer |
| 2nd sg. | conveniāris conveniāre | convenīrēris convenīrēre |
| 3rd sg. | conveniātur | convenīrētur |
| 1st pl. | conveniāmur | convenīrēmur |
| 2nd pl. | conveniāminī | convenīrēminī |
| 3rd pl. | conveniantur | convenīrentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | convenī | convenīre |
| pres. 2nd pl. | convenīte | convenīminī |
| fut. 2nd sg. | convenītō | convenītor |
| fut. 3rd sg. | convenītō | convenītor |
| fut. 2nd pl. | convenītōte | — |
| fut. 3rd pl. | conveniuntō | conveniuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | convenīre | convenīrī |
| perfect infinitive | convēnisse | conventum esse |
| future infinitive | conventūrum esse | conventum īrī |
| present participle | conveniēns conveniente, convenientem, convenientēs, convenientī, convenientia, convenientibus, convenientis, convenientīs, convenientium | — |
| perfect participle | — | conventus conventa, conventā, conventae, conventam, conventārum, conventās, convente, conventī, conventīs, conventō, conventōrum, conventōs |
| future participle | conventūrus conventūra, conventūrā, conventūrae, conventūram, conventūrārum, conventūrās, conventūre, conventūrī, conventūrīs, conventūrō, conventūrōrum, conventūrōs, conventūrum | conveniendus conveniundus |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- quī convenit?
- how is this consistent? how are we to reconcile this...?
- convenire aliquem
- to meet a person (accidentally or intentionally) and talk with him.
- hoc convēnit inter nos
- we have agreed on this point.
- comitiis (Abl.) convenire
- to meet for elections.
- conventus agere (B. G. 1. 54)
- to convene the assizes (used of a provincial governor).
- conveniendi aditum dare alicui
- to give audience to some one.
- in unum locum convenire, confluere
- to collect together at one spot.
- totius mundi convenientia et consensus
- the perfect harmony of the universe.
4 more phrases
- pax convenit in eam condicionem, ut...
- peace is concluded on condition that...
- hoc mihi tecum convēnit (Att. 6. 1. 14)
- I agree with you there.
- aditum conveniendi or colloquium petere
- to ask a hearing, audience, interview.
- ratio alicuius rei constat (convenit, par est)
- the accounts balance.
milites, qui ex provinciā convenerant, Caes. B. G. 1, 8: omnes ... eo convenerant, id. ib. 3, 16: totius fere Galliae legati ad Caesarem gratulatum convenerunt, id. ib. 1, 30: quanto multitudo hominum ad hoc judicium, Cic. Rosc. Am. 5, 11: amici privatique hospites ad eum defendendum convenerunt, Nep. Timoth. 4, 2: ad clamorem hominum, Caes. B. G. 4, 37: ad delectationem, Quint. 3, 4, 6: Pericles, cum haberet collegam Sophoclem, iique de communi officio convenissent, id. Off. 1, 40, 144: nunc ita convenimus, ut possemus dicere, etc., id. Phil. 3, 2, 5: quoniam convenimus ambo, Verg. E. 5, 1; id. A. 1, 361 al.—With the place to or at which, usu. designated by in and acc.: mei capitis servandi causā Romam Italia tota convenit, Cic. Pis. 15, 34; id. Div. 2, 23, 50: unum in locum omnes, Caes. B. G. 4, 19: in coetus scholarum, Quint. 2, 9, 2: in consilium frequentes, Cic. Verr. 2, 2, 29, § 71: reguli in unum convenere, Sall. J. 11, 2: tribuni plebis non desistebant clam inter se convenire, Cic. Agr. 2, 5, 12: et ex proximis hibernis et a Caesare conventura subsidia, Caes. B. G. 5, 28 fin.: convenientis manus dissipare, Auct. B. G. 8, 6.—Rarely with in and abl., or with advv. of place (mostly post-Aug.): uno in loco omnes adversariorum copiae convenissent, Cic. Div. 2, 24, 52 B. and K.; cf.: quanta illic multitudo convenisse dicebatur, Cic. Verr. 2, 2, 66, § 160 B. and K. (al. illuc): in coloniā Agrippiensi in domum privatam conveniunt, Tac. H. 4, 55.—munera multa huc ab amatoribus, Plaut. Ps. 1, 2, 44: huc convenit utrumque bivium, Plin. 6, 28, 32, § 144; cf.: oppi dum in quo omnis negotiatio ejus (Arabiae) convenit, id. 6, 28, 32, § 157: cum multae causae convenisse unum in locum atque inter se congruere videntur, Cic. Rosc. Am. 22, 62; so id. ad Q. Fr. 1, 4, 4.—ex his civitatibus, quae in id forum convenirent, Cic. Verr. 2, 2, 15, § 38: Carthaginem conveniunt populi LXV., Plin. 3, 3, 4, § 25; cf.: ibi Aethiopicae convenere naves, id. 5, 28, 29, § 105.—in manum, of a woman who in marriage (by usus, confarreatio, or coëmptio, q. v.) comes into the hands (manus) of her husband, Cic. Fl. 34, 84; id. Top. 3, 14; Quint. 5, 10, 62; Gai Inst. 3, 84: viro in manum, Cic. Top. 4, 23: in manum flaminis, Tac. A. 4, 16 et saep.— In the same sense: in matrimonium alicujus, Dig. 45, 1, 121, § 1: in matrimonium cum viro, to marry, Gell. 18, 6, 8; or, in nuptias, Cod. Th. 3, 7, 11.—haut multos homines nunc videre et convenire quam te mavellem, Plaut. Mil. 2, 2, 16; id. Pers. 5, 2, 74 al.; Ter. And. 1, 3, 22: (Helvetii) cum eum (sc. Caesarem) in itinere convenissent, Caes. B. G. 1, 27: adversarios ejus, Nep. Dion, 8, 3: illum Atilium, Cic. Rosc. Am. 18, 50: neminem conveni—convenio autem cottidie plurimos—quin omnes, etc., id. Fam. 9, 14, 1: Bruti pueri Laodiceae me convenerunt, id. ib. 3, 7, 1.—Pass.: Balbus tantis pedum doloribus afficitur, ut se conveniri nolit, Cic. Fam. 6, 19, 2: nec eum (Lentulum) a minore Balbo conventum, id. Att. 9, 6, 1: quod conveniundi patris me tempus capere jubebat, Ter. Phorm. 5, 4, 9; Cic. Fam. 1, 8, 7; Nep. Dion, 9, 3 al. —Absol.: aditum petentibus conveniendi non dabat, Nep. Paus. 3, 3.—ut heredes ex stipulatu conveniri possint, Dig. 10, 2, 20; 50, 1, 17: de peculio, Paul. Sent. 2, 31: pro parte dimidiā, Dig. 17, 1, 59 et saep.—Also with abstr. objects: dolum aut culpam eorum, Dig. 26, 7, 38: nomen, ib. 42, 1, 15.Tandem conveniant ea (primordia) quae convecta repente Magnarum rerum fiunt exordia, Lucr. 5, 429.—late Lat.), Hyg. Astr. 2, 4; Dig. 9, 2, 27, § 29; Paul. Sent. 1, 1, § 5 (but in Plaut. Ps. 1, 5, the v. 130 is spurious; v. Ritschl, prol. ad Trin. p. 131).—Far more freq., cum his mihi nec locus nec sermo convenit, Plaut. Ps. 4, 7, 10: haec fratri mecum non conveniunt neque placent, Ter. Ad. 1, 1, 34: de dote mecum conveniri nil potest, Plaut. Trin. 2, 4, 168: hoc mihi cum tuo fratre convenit, Cic. Fin. 5, 29, 87; Liv. 2, 39, 8; Quint. 3, 6, 91: pax, quae cum T. Quinctio convenisset, Liv. 34, 43, 2; cf.: pax convenit, Sall. J. 38 fin.; Liv. 1, 3, 5; 30, 43, 8: in eas condiciones cum pax conveniret, id. 29, 12, 14 al.; and: cum imperatoribus Romanis pacem conventam fuisse, Sall. J. 112, 2: ratio accepti atque expensi inter nos, Plaut. Most. 1, 3, 146: eo signo quod convenerat revocantur, Caes. B. C. 1, 28: quod tempus inter eos committendi proelii convenerat, id. B. G. 2, 19: neminem voluerunt majores nostri esse judicem, nisi qui inter adversarios convenisset, Cic. Clu. 43, 120; so, judex inter eos, Val. Max. 2, 8, 2: posse rem convenire ... si posset inter eos aliquid convenire, Cic. Leg. 1, 20, 53: dum rem conventuram putamus, id. Att. 9, 6, 2: si in eo manerent, quod convenisset, Caes. B. G. 1, 36: in colloquium convenit; condiciones non convenerunt, Nep. Hann. 6, 2; cf. Liv. 30, 40, 14; 38, 11, 1 al.: postquam ardentia vidit castra magister equitum (id convenerat signum), id. 9, 23, 15: signum, Suet. Oth. 6: omnia conventura, Sall. J. 83, 2.—Pass.: pacem conventam frustra fuisse, Sall. J. 112, 2: quibus conventis, Liv. 30, 43, 7.— mihi cum Deiotaro convenit, ut, etc., Cic. Att. 6, 1, 14: idne agebas, ut tibi cum sceleratis, an ut cum bonis civibus conveniret? id. Lig. 6, 18: quicum optime convenisset, Cic. Verr. 2, 4, 66, § 147: nunc ita convenit inter me atque hunc, ut, etc., Plaut. Capt. 2. 3, 19: non modo inter Patres, sed ne inter consules quidem ipsos satis conveniebat, Liv. 2, 23, 14: conveniat mihi tecum necesse est, ipsum fecisse, etc., Cic. Rosc. Am. 29, 79; Sen. Ben. 7, 4, 5; id. Brev. Vit. 7, 3: inter omnis vero convenit, Sibyllam ad Tarquinium Superbum tris libros attulisse, Plin. 13, 13, 27, § 88; cf. Suet. Vesp. 25: convenit, jam inde per consules reliqua belli perfecta, it is generally asserted, ὁμολογεῖται, Liv. 9, 16, 1; cf. Suet. Claud. 44 et saep.: cum de facto convenit, et quaeritur, etc., Cic. Inv. 1, 8, 11; id. Fin. 4, 26, 72: de duobus minus convenit, Liv. 2, 33, 2; Quint. 1, 4, 17; Col. 2, 9 init.; Sen. Clem. 2, 7, 4; Gell. 2, 22, 2: quamquam de hoc parum convenit, Quint. 5, 10, 2: quaedam sunt, de quibus inter omnes convenit, id. 2, 12, 2; 4, 5, 28; Cic. N. D. 2, 4, 9; Liv. 42, 25, 11; Sen. Q. N. 2, 12, 2; Plin. Pan. 29, 5: ubi de pace non convenit, signa cecinere, Flor. 2, 6, 59 al.: convenit, victi utri sint eo proelio, Urbem, agrum, etc.... seque uti dederent, Plaut. Am. 1, 1, 70: convenerat, ne interloquereris, Sen. Clem. 1, 9, 9; cf.: quibus consulibus interierit non convenit, Nep. Hann. 13, 1: pacto convenit, etc., Liv. 24, 6, 7; Plaut. Aul. 2, 2, 80: omnis exercitus, uti convenerat. Numidiā deductus, etc., Sall. J. 39, 4: Patres igitur jurati (ita enim convenerat), Liv. 30, 40, 12: pro argento si aurum dare mallent, darent convenit, id. 38, 11, 8.—quae (cupa) inter orbes conveniat ... quae (fistula) in columellam conveniat, Cato, R. R. 21, 1: conveniebatne in vaginam tuam machaera militis? Plaut. Ps. 4, 7, 85: si cothurni laus illa esset, ad pedem apte convenire, Cic. Fin. 3, 14, 46.—More freq., ceterae vites in quemvis agrum conveniunt, Cato, R. R. 6 fin.; cf. Varr. R. R. 1, 19, 1: quid minus in hunc ordinem convenit? etc., Cic. Phil. 9, 4, 8: convenire quae vitia in quemvis videntur potius, etc., Cic. Verr. 2, 1, 49, § 128; id. Rosc. Am. 23, 65: hoc in te unum, id. N. D. 2, 29, 74 Orell. N. cr. nullam contumeliam jacere potueris, quae non ad maximam partem civium conveniret, id. Sull. 7, 23.—haec tua deliberatio non mihi convenire visa est cum oratione Largi, Cic. Fam. 6, 8, 2; so id. Fin. 3, 22, 73 al.—num videntur convenire haec nuptiis? Ter. And. 2, 2, 29; so Cic. Prov. Cons. 17, 41; id. Fin. 3, 22, 74; Sall. J. 85, 40; Quint. 6, 3, 25; Suet. Galb. 14 et saep.—itidem ut tempus anni, aetatem aliam aliud factum convenit, Plaut. Merc. 5, 4, 24 dub. (Lachm. ap. Lucr. p. 64, conj. condecet).—(ε) With acc. and inf.: hoc non convenit, me ... agrum habere, Plaut. Trin. 3, 2, 55; so Prop. 2, 1, 41.—(ζ) With in and abl.: nihil autem minus in perfecto duce quam festinationem ... convenire arbitrabatur, Suet. Aug. 25.— (η) Absol.: hanc mi expetivi, contigit; conveniunt mores, etc., Ter. And. 4, 2, 13: nomen non convenit, id. ib. 5, 4, 39; id. Phorm. 1, 2, 3 (cf. impers.: rationes conferatis; adsidunt; subducunt: ad nummum convenit, Cic. Att. 5, 21, 12): non bene conveniunt, nec in unā sede morantur Majestas et amor, Ov. M. 2, 846: medius ille orationis modus maxime convenit, Quint. 6, 2, 19 et saep.—convenit illud in his rebus obsignatum habere, Lucr 2, 582: per se sibi vivere, id. 3, 685: dicere causas leti, id. 6, 708 et saep.: quo maxime contendi conveniat, Caes. B. G. 7, 85, 2: convenit Evandri victos discedere ad urbem, Verg. A. 12, 184; so Hor. A. P. 226; Vell. 1, 3, 2; Quint. 7, 3, 9; Plin. 18, 13, 33, § 126; cf. id. 33, 1, 5, § 15 Sillig.—quī enim convenit, ut? etc., Cic. Phil. 7, 2, 4 (al. evenit): si tibi curae Quantae conveniat Munatius, Hor. Ep. 1, 3, 31; cf. Quint. 8, 6, 63. —To express assent: convenit, well, it is agreed, Plaut. Cas. 2, 3, 54.—Hence, consentiens, concors, congruens): bene convenientes propinqui, Cic. Off. 1, 17, 58; cf.: convenientes optime propinqui cognatique, id. Rosc. Am. 34, 96; Suet. Tib. 7: recta et convenientia et constantia natura desiderat, Cic. Off. 3, 8, 35: conveniens et conjuncta constantia inter augures, id. Div. 2, 39, 82: motus, Lucr. 1, 1029; cf.: inter se motus, id. 2, 941.—More frequently, dies conveniens cum populi vultu, Ov. P. 2, 1, 28.— nihil in hac praeclarā epistulā scriptum ab Epicuro congruens et conveniens decretis ejus reperietis, Cic. Fin. 2, 31, 99; Quint. 3, 11, 20; 6, 3, 102 al.; Suet. Tib. 50; Hor. A. P. 316; Ov. P. 3, 9, 36 et saep.: aut sibi convenientia finge, Hor. A. P. 119; cf. Quint. 11, 1, 11: bono civi convenientissimum credidi amplecti, etc., Plin. Ep. 3, 18, 1: disciplina convenientissima, Vell. 1, 6, 3.—nihil est tam conveniens ad res vel secundas vel adversas, Cic. Lael. 5, 17: sonus ad formam tauri, Ov. Ib. 436.— forma in illam conveniens amplitudinem, Vell. 2, 29, 2.— (ε) In aliquā re: gratulatio conveniens in eā victoriā, Liv. 45, 19, 3.—(ζ) Inter se (rare): in vitā omnia sint apta inter se et convenientia, Cic. Off. 1, 40, 144: inter se motus, Lucr. 2, 941.—(η) Absol. (rare): quod sit aptum atque conveniens, Quint. 5, 10, 123: toga, fitting, fitting close, Ov. A. A. 1, 514: nihil convenientius ducens, quam, etc., Suet. Aug. 10.—congruens): convenientius est dici, Plin. 34, 7, 16, § 35.—Sup., Plin. Pan. 87, 1; id. Ep. 10, 3 (20), 2.—Adv.: convĕnĭen-ter, fitly, suitably, conformably, consistently (syn.. congruenter, constanter; class.; most freq. in Cic.): convenienter cum naturā vivere (with congruere), Cic. Tusc. 5, 28, 82: convenienter naturae vivere (with congruenter), id. Fin. 3, 7, 26; cf. id. Off. 3, 3, 13 al.; Hor. Ep. 1, 10, 12: convenienter sibi dicere (with constanter), Cic. Tusc. 5, 9, 26; Ov. A. A. 3, 546: convenienter ad praesentem fortunae statum loqui, Liv. 23, 5, 4.—Sup., Aug. Civ. Dei, 18, 44.—facere promissa, stare conventis, reddere deposita, Cic. Off. 3, 25, 95; 1, 10, 32; id. Part. Or. 37, 130; Liv. 29, 24, 3; Sil. 1, 10 al.—As a jurid. expression, very freq. in the connection pactum conventum (for which the MSS. sometimes, perh. through interpolation, give pactum et conventum), Cic. Part. Or. 37, 130; id. de Or. 2, 24, 100; id. Caecin. 18, 51; id. Att. 6, 3, 1; Juv. 6, 25; v. pactum.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From Proto-Italic *komgʷəniō. By surface analysis, con- + veniō (come together). (to be fit, to be suited (for)): Compare typologically Russian подходи́ть (podxodítʹ) (под- (pod-) + ходи́ть (xodítʹ)).
- Catalanconvenir
- Englishconvene
- Frenchconvenir
- Italianconvenire
- Occitanconvenir
- Occitanconvendre
- Occitanconvénguer
- Portugueseconvirfrom Old Galician-Portuguese convĩir
- Romanianconveni
- Romaniancuveni