LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

pudīcus

pudīcus (feminine pudīca, neuter pudīcum, comparative pudīcior, superlative pudīcissimus, adverb pudīcē)
Classical[pʊˈdiː.kʊs]Ecclesiastical[puˈdiː.kus]

Meaning

  1. adjectivechaste, pure, undefiled
  2. adjectivemodest, shamefaced, bashful
  3. adjectivevirtuous, honorable or honourable, faithful

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Castus · Pudicus · Pudens · Pudibundus

1. Castus (from καθαρός) denotes chastity as a natural quality of the soul, as pure and innocent; whereas pudicus, as a moral sentiment, as bashful and modest. 2. Pudicus, pudicitia, denote natural shame, aversion to be exposed to the gaze of others, and its fruit, chaste sentiment, merely in its sexual relation, like bashfulness; whereas pudens, pudor, denote shame in a general sense, or an aversion to be exposed to the observation of others, and to their contempt, as a sense of honor. Cic. Catil. ii. 11, 25. Ex hac parte pudor pugnat, illinc petulantia; hinc pudicitia, illinc stuprum. 3. Pudicus and pudens denote shame as an habitual feeling; pudibundus as a temporary state of the sense of shame, when excited. (iii. 199.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativepudīcuspudīcapudīcum
genitivepudīcīpudīcaepudīcī
dativepudīcōpudīcaepudīcō
accusativepudīcumpudīcampudīcum
ablativepudīcōpudīcāpudīcō
vocativepudīcepudīcapudīcum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativepudīcīpudīcaepudīca
genitivepudīcōrumpudīcārumpudīcōrum
dativepudīcīspudīcīspudīcīs
accusativepudīcōspudīcāspudīca
ablativepudīcīspudīcīspudīcīs
vocativepudīcīpudīcaepudīca

pŭdīcus, a, um (dat. and
I. abl. plur. fem. pudicabus, Cn. Gell. ap. Charis. p. 39 P.), adj. pudeo, shamefaced, bashful, modest, chaste, virtuous (class.; syn.: verecundus, castus): homo, Plaut. Trin. 3, 2, 71; 4, 2, 104: tam a me pudica est, quasi soror mea sit, id. Curc. 1, 1, 51: ingenium, Ter. Hec. 1, 2, 77: erubescunt pudici etiam loqui de pudicitiā, Cic. Leg. 1, 19, 50: nihil pudens, nihil pudicum, id. Phil. 3, 11, 28: domus, id. ib. 2, 3, 6: Hippolytus, Hor. C. 4, 7, 25: conjux, id. ib. 3, 5, 41; 4, 9, 23: Penelope, chaste, pure, id. S. 2, 5, 77: nupta, of Lucretia, Ov. F. 2, 794: matres, id. P. 4, 13, 29.—
II. Transf., of things, chaste, pure, undefiled: lectum servare pudicum, Prop. 2, 23, 111 (3, 30, 55): preces, pure, Ov. H. 1, 85: mores, id. Tr. 3, 7, 13: fides, id. M. 7, 720: oratio, Petr. 2.— Comp.: matrona pudicior, Ov. Ib. 351.— Sup.: pudicissima femina, Plin. 7, 35, 35, § 120: puellarum, Mart. Cap. 2, § 174.— Hence, adv.: pŭdīcē, bashfully, modestly, chastely, virtuously, Plaut. Poen. 5, 4, 51; Ter. And. 1, 5, 39; Cat. 15, 5.—Comp.: pudicius, Plaut. Merc. 4, 3, 15; Plin. Ep. 4, 13, 4.

Origins

Proto-Indo-European *-kosder. Latin -īcus Latin pudīcus From pudet (“it shames”) + -īcus.

Descendants
  • Catalanpúdic
  • Englishpudic
  • Frenchpudique
  • Italianpudico
  • Portuguesepudico
  • Romanianpudic
  • Spanishpúdico
  • Galicianpúdico

In English words that came into English from pudīcus

  • impudicityimpudicus
  • pudicpudīcus
  • pudicitypudicitia
  • pudicitiapudīcitia

Quick answers

What does pudīcus mean in Latin?
pudīcus, a adjective, means “chaste, pure, undefiled; modest, shamefaced, bashful; virtuous, honorable or honourable, faithful”.
How do you pronounce pudīcus?
In classical Latin, [pʊˈdiː.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [puˈdiː.kus].
Which English words come from pudīcus?
English words that go back to Latin pudīcus include pudic, impudicity, pudicity and pudicitia.