LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

impūrus

impūrus (feminine impūra, neuter impūrum, comparative impūrior, superlative impūrissimus, adverb impūrē)
Classical[ɪmˈpuː.rʊs]Ecclesiastical[imˈpuː.rus]

Meaning

  1. adjectiveunclean, filthy, foul, dirty
  2. adjectivefigurativelyimpure, defiled, filthy, infamous, vile

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpūrusimpūra
inpūra
impūrum
inpūrum
genitiveimpūrī
inpūrī
impūrae
inpūrae
impūrī
inpūrī
dativeimpūrō
inpūrō
impūrae
inpūrae
impūrō
inpūrō
accusativeimpūrum
inpūrum
impūram
inpūram
impūrum
inpūrum
ablativeimpūrō
inpūrō
impūrā
inpūrā
impūrō
inpūrō
vocativeimpūre
inpūre
impūra
inpūra
impūrum
inpūrum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpūrī
inpūrī
impūrae
inpūrae
impūra
inpūra
genitiveimpūrōrum
inpūrōrum
impūrārum
inpūrārum
impūrōrum
inpūrōrum
dativeimpūrīs
inpūrīs
impūrīs
inpūrīs
impūrīs
inpūrīs
accusativeimpūrōs
inpūrōs
impūrās
inpūrās
impūra
inpūra
ablativeimpūrīs
inpūrīs
impūrīs
inpūrīs
impūrīs
inpūrīs
vocativeimpūrī
inpūrī
impūrae
inpūrae
impūra
inpūra

impūrus (inp-), a, um, adj. 2. inpurus,
I. unclean, filthy, foul (cf.: obscenus, spurcus, immundus).
I. Lit. (very rare): impurae matris prolapsus ab alvo, Ov. Ib. 223.—
II. Trop., unclean (in a moral sense), impure, defiled, filthy, infamous, abandoned, vile.
A. Of living beings: impudens, impurus, inverecundissimus, Plaut. Rud. 3, 2, 38: in his gregibus omnes aleatores, omnes adulteri, omnes impuri impudicique versantur, Cic. Cat. 2, 10, 23: persona illa lutulenta, impura, invisa, id. Rosc. Com. 7, 20: o hominem impurum! Ter. Ad. 2, 1, 29: impuri cujusdam et ambitiosi sententia, Cic. Lael. 16, 59: cum impuris atque immanibus adversariis decertare, id. Rep. 1, 5: (dux) audax, impurus, id. ib. 1, 44: impurus et sceleratus, id. Att. 9, 15 fin.: erat hic Corinthia anus haud impura, tolerably decent, Ter. Heaut. 4, 1, 16: homo haud impurus, id. Eun. 2, 2, 4: libidine omni, Petr. 81.—Comp.: quis illo qui maledicit impurior? Cic. Phil. 3, 6, 15.— Sup.: omnium non bipedum solum, sed etiam quadrupedum impurissimus, Auct. Or. pro Dom. 18, 48.—
B. Of inanim. and abstr. things: lingua, Sen. Ep. 87 med.: animus, Sall. C. 15, 4: mores, Cat. 108, 2: adulterium, id. 66, 84: historia, Ov. Tr. 2, 416: medicamina, i. e. venena, Flor. 2, 20: quid impurius, quam retinuisse talem (adulteram), Quint. 9, 2, 80. —Hence, adv.: impūrē (acc. to II.), impurely, basely, shamefully, vilely: impure atque flagitiose vivere, Cic. Fin. 3, 11, 38: multa facere impure atque taetre, id. Div. 1, 29, 6: atque intemperanter facere, id. Phil. 2, 21, 50: a quo impurissime haec nostra fortuna despecta est, id. Att. 9, 12, 2.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimpūrus

Latin pūrus Latin impūrus From in- + pūrus (“pure; chaste”).

Descendants
  • Catalanimpur
  • Englishimpure
  • Frenchimpur
  • Italianimpuro
  • Portugueseimpuro
  • Spanishimpuro

Quick answers

What does impūrus mean in Latin?
impūrus, a adjective, means “unclean, filthy, foul, dirty; impure, defiled, filthy, infamous, vile”.
How do you pronounce impūrus?
In classical Latin, [ɪmˈpuː.rʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈpuː.rus].
Where does impūrus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin impūrus.