adjectivefirst/second-declension adjective
impūrus
impūrus (feminine impūra, neuter impūrum, comparative impūrior, superlative impūrissimus, adverb impūrē)
Classical[ɪmˈpuː.rʊs]Ecclesiastical[imˈpuː.rus]
Meaning
- adjectiveunclean, filthy, foul, dirty
- adjectivefigurativelyimpure, defiled, filthy, infamous, vile
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | impūrus | impūra inpūra | impūrum inpūrum |
| genitive | impūrī inpūrī | impūrae inpūrae | impūrī inpūrī |
| dative | impūrō inpūrō | impūrae inpūrae | impūrō inpūrō |
| accusative | impūrum inpūrum | impūram inpūram | impūrum inpūrum |
| ablative | impūrō inpūrō | impūrā inpūrā | impūrō inpūrō |
| vocative | impūre inpūre | impūra inpūra | impūrum inpūrum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | impūrī inpūrī | impūrae inpūrae | impūra inpūra |
| genitive | impūrōrum inpūrōrum | impūrārum inpūrārum | impūrōrum inpūrōrum |
| dative | impūrīs inpūrīs | impūrīs inpūrīs | impūrīs inpūrīs |
| accusative | impūrōs inpūrōs | impūrās inpūrās | impūra inpūra |
| ablative | impūrīs inpūrīs | impūrīs inpūrīs | impūrīs inpūrīs |
| vocative | impūrī inpūrī | impūrae inpūrae | impūra inpūra |
impūrus (inp-), a, um, adj. 2. inpurus,
I. unclean, filthy, foul (cf.: obscenus, spurcus, immundus).
I. Lit. (very rare):
impurae matris prolapsus ab alvo, Ov. Ib. 223.—II. Trop., unclean (in a moral sense), impure, defiled, filthy, infamous, abandoned, vile.
A. Of living beings:
impudens, impurus, inverecundissimus, Plaut. Rud. 3, 2, 38: in his gregibus omnes aleatores, omnes adulteri, omnes impuri impudicique versantur, Cic. Cat. 2, 10, 23: persona illa lutulenta, impura, invisa, id. Rosc. Com. 7, 20: o hominem impurum! Ter. Ad. 2, 1, 29: impuri cujusdam et ambitiosi sententia, Cic. Lael. 16, 59: cum impuris atque immanibus adversariis decertare, id. Rep. 1, 5: (dux) audax, impurus, id. ib. 1, 44: impurus et sceleratus, id. Att. 9, 15 fin.: erat hic Corinthia anus haud impura, tolerably decent, Ter. Heaut. 4, 1, 16: homo haud impurus, id. Eun. 2, 2, 4: libidine omni, Petr. 81.—Comp.: quis illo qui maledicit impurior? Cic. Phil. 3, 6, 15.— Sup.: omnium non bipedum solum, sed etiam quadrupedum impurissimus, Auct. Or. pro Dom. 18, 48.—B. Of inanim. and abstr. things:
lingua, Sen. Ep. 87 med.: animus, Sall. C. 15, 4: mores, Cat. 108, 2: adulterium, id. 66, 84: historia, Ov. Tr. 2, 416: medicamina, i. e. venena, Flor. 2, 20: quid impurius, quam retinuisse talem (adulteram), Quint. 9, 2, 80. —Hence, adv.: impūrē (acc. to II.), impurely, basely, shamefully, vilely: impure atque flagitiose vivere, Cic. Fin. 3, 11, 38: multa facere impure atque taetre, id. Div. 1, 29, 6: atque intemperanter facere, id. Phil. 2, 21, 50: a quo impurissime haec nostra fortuna despecta est, id. Att. 9, 12, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
impūrus (inp-) adj. with comp. and sup.
2 in+purus, unclean, filthy, foul: impurae matris prolapsus ab alvo, O.—Fig., unclean, defiled, impure, infamous, abandoned, vile: vox: historia, O.: animus, S.: persona: O hominem impurum! T.: anus haud impura, decent, T.: illo impurior: quadrupedum impurissimus.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinimpūrus
Latin pūrus Latin impūrus From in- + pūrus (“pure; chaste”).
Descendants
- Catalanimpur
- Englishimpure
- Frenchimpur
- Italianimpuro
- Portugueseimpuro
- Spanishimpuro