noun · masculinesecond declension
adulter1
adulter m (genitive adulterī)
Classical[aˈdʊɫ.tɛr]Ecclesiastical[aˈdul.ter]
Meaning
- masculineadulterer or adulteress, paramour
- masculinebastard
adulteri et non filii estis.
You are bastards and not sons.Vulgate, Hebrews 12.8
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | adulter | adulterī |
| genitive | adulterī | adulterōrum |
| dative | adulterō | adulterīs |
| accusative | adulterum | adulterōs |
| ablative | adulterō | adulterīs |
| vocative | adulter | adulterī |
ăd-ulter, ĕri, m., and ădultĕra, ae, f. alter, acc. to Fest.: adulter et adultera dicuntur, quia et ille ad alteram et haec ad alterum se conferunt, p. 22 Müll., orig.
I. one who approaches another (from unlawful or criminal love), an adulterer or adulteress (as an adj. also, but only in the poets).
I. Prop.:
quis ganeo, quis nepos, quis adulter, quae mulier infamis, etc., Cic. Cat. 2, 4: sororis adulter Clodius, id. Sest. 39; so id. Fin. 2, 9; Ov. H. 20, 8; Tac. A. 3, 24; Vulg. Deut. 22, 22: adultera, Hor. C. 3, 3, 25; Ov. M. 10, 347; Quint. 5, 10, 104; Suet. Calig. 24; Vulg. Deut. 22, 22; and with mulier: via mulieris adulterae, ib. Prov. 30, 20; ib. Ezech. 16, 32.—Also of animals: adulter, Grat. Cyneg. 164; Claud. Cons. Mall. Theod. 304: adultera, Plin. 8, 16, 17, § 43.—Poet. in gen. of unlawful love, without the access. idea of adultery, a paramour: Danaën munierant satis nocturnis ab adulteris, Hor. C. 3, 16, 1 sq.; so id. ib. 1, 36, 19; Ov. Ib. 338.—II. Adulter solidorum, i. e. monetae, a counterfeiter or adulterator of coin, Const. 5, Cod. Th.—
III. The offspring of unlawful love: nothus, a bastard (eccl.):
adulteri et non filii estis, Vulg. Heb. 12, 8.Origins
Back-formation from adulterō.
Descendants
- Catalanadúlter
- Frenchadultère
- Frenchavoutrefrom Old French avoistre
- Englishadvoutrerfrom Old French avoistre
- Portugueseadúltero
- Spanishadúltero
- Galicianadúltero
- Bourguignonaivoutrefrom Old French avoistre
- Irishadhaltrasfrom Old Irish adaltras