LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

pudīcitia

pudīcitia f (genitive pudīcitiae)
Classical[pʊ.diːˈkɪ.ti.a]Ecclesiastical[pu.diˈt͡ʃit.t͡si.a]

Meaning

  1. chastity, virtue; shamefacedness, modesty

Declension

declension
formsingularplural
nominativepudīcitiapudīcitiae
genitivepudīcitiaepudīcitiārum
dativepudīcitiaepudīcitiīs
accusativepudīcitiampudīcitiās
ablativepudīcitiāpudīcitiīs
vocativepudīcitiapudīcitiae

Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879

pŭdīcĭtĭa, ae, f. pudicus,
I. shamefacedness, modesty, chastity, virtue (freq. and class.): hinc pudicitia, illinc stuprum, Cic. Cat. 2, 11, 25: pudicitia et pudor, Plaut. Am. 2, 2, 210; id. Stich. 1, 2, 44; Cic. Clu. 5, 12: nec suae nec alienae pudicitiae parcere, id. Rab. Perd. 3, 8: pudicitiam alienam spoliare, id. Cael. 18, 42: pudicitiam eripere alicui, id. Mil. 4, 9: pudicitiam alicujus expugnare, id. Cael. 20, 49: delibare, Suet. Aug. 68: prostituere, id. Ner. 29: quid salvi possit esse mulieri, pudicitiā amissā, Liv. 1, 58; Tac. A. 4, 3: in propatulo habere, Sall. C. 13, 3: pudorem, pudicitiam ... nihil pensi habere, id. ib. 12, 2; cf.: pretium pudicitiae, Vulg. Exod. 21, 10.—Pudicitia, personified as a goddess, and worshipped under two names, patricia and plebeia (the statue of the former stood in the Forum boarium at Rome), Liv. 10, 23, 5 and 7; Fest. p. 242 Müll.—Transf., of doves: pudicitia illis prima, et neutri nota adulteria, Plin. 10, 34, 52, § 104.

Origins

From pudīcus (“chaste; modest, shamefaced”) + -itia, from pudet (“it shames”).

Descendants
  • Englishpudicity
  • Italianpudicizia
  • Portuguesepudicícia