LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neutersecond declension

mīrāculum1

mīrāculum n (genitive mīrāculī)
Classical[miːˈraː.kʊ.ɫũː]Ecclesiastical[miˈraː.ku.lum]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. wonder, marvel, miracle; a wonderful, strange or marvellous thing.
  2. wonderfulness, marvellousness.

Latīnē defined in Latin in our graded readers

rēs mīra quam vix crēdimus.
mīrāculum -ī n — in Mille Verba, Theātrum
rēs mīra, quam vix crēdās
mīrāculum -ī (n) — in Metamorphoses I, ch. 20

Declension

declension
formsingularplural
nominativemīrāculummīrācula
genitivemīrāculīmīrāculōrum
dativemīrāculōmīrāculīs
accusativemīrāculummīrācula
ablativemīrāculōmīrāculīs
vocativemīrāculummīrācula

mīrācŭlum, i, n. id.,
I. a wonderful, strange, or marvellous thing, a wonder, marvel, miracle; wonderfulness, marvellousness (class.; syn.: prodigium, portentum): miracula, quae nunc digna admiratione dicimus, antiqui in rebus turpibus utebantur, Paul. ex Fest. p. 123 Müll.: portenta et miracula philosophorum somniantium, strange and wonderful imaginations, Cic. N. D. 1, 8, 18: adiciunt miracula huic pugnae, relate wonderful things, Liv. 2, 7: esse miraculo, to be wonderful, to excite wonder, id. 25, 8: arbor digna miraculo, singular, curious, Plin. 12, 1, 5, § 9: in quae miracula, dixit, Verteris? Ov. M. 3, 673: omnia transformat sese in miracula rerum, Verg. G. 4, 441: miraculum magnitudinis, extraordinary size, Liv. 25, 9, 14: Euander ... venerabilis vir miraculo litterarum, rei novae inter rudes artium homines, id. 1, 7, 8: ut mors ejus majori miraculo fuerit, Suet. Oth. 12: miracula septem, the seven wonders of the world, Amm. 22, 15, 28.—
II. Esp., in eccl. Lat., a miracle: facientes pene incredibilia miracula, Lact. 4, 21: Dei, id. 7, 9: quibus miraculis plurimi allicientur, id. 7, 17: accidit quasi miraculum Deo, Vulg. 1 Reg. 14, 15: nihil posse confingi miraculorum atque vitiorum, quod non ibi (in deorum genere) reperiatur, Aug. Civ. Dei, 4, 27.—Hence, adv.: mīrācŭlō = θαυμαστῶς, wonderfully: pictus, Plin. 34, 8, 19, § 83.

Origins

  1. Proto-Indo-European*smey-
  2. Proto-Indo-European*sméyros
  3. Proto-Italic*smeiros
  4. Latinmīrāculum

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -or Latin mīror Latin -culum Latin mīrāculum From mīror (“to wonder, marvel at”) + -culum.

Descendants
  • Catalanmiracle
  • Italianmiracolo
  • Romanianmiracolfrom Italian miracolo
  • Occitanmiracle
  • Portuguesemilagrefrom Old Galician-Portuguese miragre
  • Spanishmilagrofrom Old Spanish miraglo
  • Portuguesemiráculo
  • Romanianmirac
  • Spanishmiráculo
  • Albanianmrekulli

In English words that came into English from mīrāculum

  • miraclemīrāculum
  • milagromīrāculum
noun
mīrāculum2
*mīrāculum
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. Proto Western Romancereconstructionmirror

Declension

declension
formsingularplural
nominative—mīrācula
genitivemīrāculīmīrāculōrum
dativemīrāculōmīrāculīs
accusative—mīrācula
ablativemīrāculōmīrāculīs
vocative—mīrācula

Origins

From mīrārī (“gaze at”) + -culum (instrumental noun-forming suffix). Not to be confused with the Classical Latin mīrāculum (“marvelous thing, miracle”).

Southern Gallo-Romance
  • Catalanmirallfrom Old Catalan mirayl
  • Occitanmiralhfrom Old Occitan miralh
  • Italianmiragliofrom Old Occitan miralh
  • Auvergnatmiraefrom Old Occitan miralh
  • Auvergnatmoraufrom Old Occitan miralh
  • Limousineimireifrom Old Occitan miralh
  • Provençalmiraufrom Old Occitan miralh
  • Provençalmiraifrom Old Occitan miralh
  • Vivaro-Alpinemiraufrom Old Occitan miralh
Gallo-Italic
  • Lombardmiracc
  • Lombardmürecc
  • Piedmontesemiraj
Northern Gallo-Romance
  • Franco-Provençalmerallfrom Franco-Provençal mireuz
  • Franco-Provençalmirallfrom Franco-Provençal mireuz
  • Franco-Provençalmréfrom Franco-Provençal mireuz
  • Franco-Provençalmirèfrom Franco-Provençal mireuz
  • Franco-Provençalmirafrom Franco-Provençal mireuz
  • Franco-Provençalmiraifrom Franco-Provençal mireuz
  • Franco-Provençalmirèyufrom Franco-Provençal mireuz
  • Franco-Provençalmireufrom Franco-Provençal mireuz
  • Franco-Provençalmeryufrom Franco-Provençal mireuz
  • Franc-Comtoismerèfrom Old French mirail
Ibero-Romance
  • Aragonesemirallo
  • Basquemiraila

Quick answers

What does mīrāculum mean in Latin?
mīrāculum, a noun, means “wonder, marvel, miracle; a wonderful, strange or marvellous thing.; wonderfulness, marvellousness.”.
What is the genitive of mīrāculum?
The genitive singular is mīrāculī. mīrāculum is neuter, second declension.
How do you pronounce mīrāculum?
In classical Latin, [miːˈraː.kʊ.ɫũː]; in ecclesiastical (church) Latin, [miˈraː.ku.lum].
Where does mīrāculum come from?
Proto-Indo-European *smey- → Proto-Indo-European *sméyros → Proto-Italic *smeiros → Latin mīrāculum.