noun · neutersecond declension
mīrāculum1
mīrāculum n (genitive mīrāculī)
Classical[miːˈraː.kʊ.ɫũː]Ecclesiastical[miˈraː.ku.lum]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- wonder, marvel, miracle; a wonderful, strange or marvellous thing.
- wonderfulness, marvellousness.
Latīnē defined in Latin in our graded readers
rēs mīra quam vix crēdimus.mīrāculum -ī n — in Mille Verba, Theātrum
rēs mīramīrāculum -ī (n) — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 18
rēs mīra, quam vix crēdāsmīrāculum -ī (n) — in Metamorphoses I, ch. 20
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mīrāculum | mīrācula |
| genitive | mīrāculī | mīrāculōrum |
| dative | mīrāculō | mīrāculīs |
| accusative | mīrāculum | mīrācula |
| ablative | mīrāculō | mīrāculīs |
| vocative | mīrāculum | mīrācula |
mīrācŭlum, i, n. id.,
I. a wonderful, strange, or marvellous thing, a wonder, marvel, miracle; wonderfulness, marvellousness (class.; syn.: prodigium, portentum): miracula, quae nunc digna admiratione dicimus, antiqui in rebus turpibus utebantur, Paul. ex Fest. p. 123 Müll.:
portenta et miracula philosophorum somniantium, strange and wonderful imaginations, Cic. N. D. 1, 8, 18: adiciunt miracula huic pugnae, relate wonderful things, Liv. 2, 7: esse miraculo, to be wonderful, to excite wonder, id. 25, 8: arbor digna miraculo, singular, curious, Plin. 12, 1, 5, § 9: in quae miracula, dixit, Verteris? Ov. M. 3, 673: omnia transformat sese in miracula rerum, Verg. G. 4, 441: miraculum magnitudinis, extraordinary size, Liv. 25, 9, 14: Euander ... venerabilis vir miraculo litterarum, rei novae inter rudes artium homines, id. 1, 7, 8: ut mors ejus majori miraculo fuerit, Suet. Oth. 12: miracula septem, the seven wonders of the world, Amm. 22, 15, 28.— II. Esp., in eccl. Lat., a miracle:
facientes pene incredibilia miracula, Lact. 4, 21: Dei, id. 7, 9: quibus miraculis plurimi allicientur, id. 7, 17: accidit quasi miraculum Deo, Vulg. 1 Reg. 14, 15: nihil posse confingi miraculorum atque vitiorum, quod non ibi (in deorum genere) reperiatur, Aug. Civ. Dei, 4, 27.—Hence, adv.: mīrācŭlō = θαυμαστῶς, wonderfully: pictus, Plin. 34, 8, 19, § 83.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
mīrāculum ī, n
miror, a marvellous thing, wonder, marvel, miracle : miracula philosophorum somniantium, wonderful imaginations : adiciunt miracula huic pugnae, relate wonderful things , L.: esse miraculo, excite wonder , L.: speciosa miracula promere, H.: Omnia transformat sese in miracula rerum, V.: magnitudinis, extraordinary size , L.: Sparsa in vario miracula caelo, strange forms , O.
Origins
- Proto-Indo-European*smey-
- Proto-Indo-European*sméyros
- Proto-Italic*smeiros
- Latinmīrāculum
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -or Latin mīror Latin -culum Latin mīrāculum From mīror (“to wonder, marvel at”) + -culum.
Descendants
- Catalanmiracle
- Italianmiracolo
- Romanianmiracolfrom Italian miracolo
- Occitanmiracle
- Portuguesemilagrefrom Old Galician-Portuguese miragre
- Spanishmilagrofrom Old Spanish miraglo
- Portuguesemiráculo
- Romanianmirac
- Spanishmiráculo
- Albanianmrekulli
In English words that came into English from mīrāculum
- miraclemīrāculum
- milagromīrāculum