LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

mīrificus

mīrificus (feminine mīrifica, neuter mīrificum)
Classical[miːˈrɪ.fɪ.kʊs]Ecclesiastical[miˈriː.fi.kus]
mīrifice sg. voc. m.

Meaning

  1. adjectivewonderful, amazing, miraculous

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemīrificusmīrificamīrificum
genitivemīrificīmīrificaemīrificī
dativemīrificōmīrificaemīrificō
accusativemīrificummīrificammīrificum
ablativemīrificōmīrificāmīrificō
vocativemīrificemīrificamīrificum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemīrificīmīrificaemīrifica
genitivemīrificōrummīrificārummīrificōrum
dativemīrificīsmīrificīsmīrificīs
accusativemīrificōsmīrificāsmīrifica
ablativemīrificīsmīrificīsmīrificīs
vocativemīrificīmīrificaemīrifica

mīrĭfĭcus, a, um, adj. mirus-facio,
I. causing wonder or admiration, wonderful, marvellous, extraordinary, singular, strange (class.).
I. Of persons: voramus litteras cum homine mirifico ... Dionysio, Cic. Att. 4, 11, 1: homo in doctrinis mirificus, Gell. 6, 15, 2.—
II. Of things: turris mirificis operibus exstructa, Caes. B. C. 3, 112: pugnae, Cic. Att. 1, 16, 1: convicium, id. ib. 1, 14, 5: voluptas, id. Fam. 3, 11, 3: studium, id. ib. 14, 3, 3: mirificas gratias agere, id. Att. 14, 13, 5: sed te mirificam in latebram conjecisti, id. Div. 2, 20, 47.—Sup., in two forms: mirificissimum facinus, Ter. Phorm. 5, 6, 32: mirificentissima potentia, Aug. Civ. Dei, 18, 42 init.—Hence, adv.: mīrĭfĭcē, wonderfully, marvellously, extraordinarily, exceedingly (class.): delectari, Cic. Ac. 2, 2, 4: dolere, id. Att. 2, 19, 1: diligere, id. N. D. 1, 21, 58: laudare, id. Fam. 3, 11, 3: prodesse, Plin. 31, 8, 44, § 97.

Origins

  1. Proto-Indo-European*smey-
  2. Proto-Indo-European*sméyros
  3. Proto-Italic*smeiros
  4. Latinmīrificus

Proto-Italic *-fakos Latin -ficus Latin mīrificus From mīrus + -ficus.

Descendants
  • Englishmirific
  • Frenchmirifique
  • Portuguesemirífico
  • Spanishmirífico

In English words that came into English from mīrificus

  • mirificmīrificus

Quick answers

What does mīrificus mean in Latin?
mīrificus, a adjective, means “wonderful, amazing, miraculous”.
How do you pronounce mīrificus?
In classical Latin, [miːˈrɪ.fɪ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [miˈriː.fi.kus].
Where does mīrificus come from?
Proto-Indo-European *smey- → Proto-Indo-European *sméyros → Proto-Italic *smeiros → Latin mīrificus.