LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

mīrificus

mīrificus (feminine mīrifica, neuter mīrificum)
Classical[miːˈrɪ.fɪ.kʊs]Ecclesiastical[miˈriː.fi.kus]

Meaning

  1. adjectivewonderful, amazing, miraculous

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemīrificusmīrificamīrificum
genitivemīrificīmīrificaemīrificī
dativemīrificōmīrificaemīrificō
accusativemīrificummīrificammīrificum
ablativemīrificōmīrificāmīrificō
vocativemīrificemīrificamīrificum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemīrificīmīrificaemīrifica
genitivemīrificōrummīrificārummīrificōrum
dativemīrificīsmīrificīsmīrificīs
accusativemīrificōsmīrificāsmīrifica
ablativemīrificīsmīrificīsmīrificīs
vocativemīrificīmīrificaemīrifica

mīrĭfĭcus, a, um, adj. mirus-facio,
I. causing wonder or admiration, wonderful, marvellous, extraordinary, singular, strange (class.).
I. Of persons: voramus litteras cum homine mirifico ... Dionysio, Cic. Att. 4, 11, 1: homo in doctrinis mirificus, Gell. 6, 15, 2.—
II. Of things: turris mirificis operibus exstructa, Caes. B. C. 3, 112: pugnae, Cic. Att. 1, 16, 1: convicium, id. ib. 1, 14, 5: voluptas, id. Fam. 3, 11, 3: studium, id. ib. 14, 3, 3: mirificas gratias agere, id. Att. 14, 13, 5: sed te mirificam in latebram conjecisti, id. Div. 2, 20, 47.—Sup., in two forms: mirificissimum facinus, Ter. Phorm. 5, 6, 32: mirificentissima potentia, Aug. Civ. Dei, 18, 42 init.—Hence, adv.: mīrĭfĭcē, wonderfully, marvellously, extraordinarily, exceedingly (class.): delectari, Cic. Ac. 2, 2, 4: dolere, id. Att. 2, 19, 1: diligere, id. N. D. 1, 21, 58: laudare, id. Fam. 3, 11, 3: prodesse, Plin. 31, 8, 44, § 97.

Origins

  1. Proto-Indo-European*smey-
  2. Proto-Indo-European*sméyros
  3. Proto-Italic*smeiros
  4. Latinmīrificus

Proto-Italic *-fakos Latin -ficus Latin mīrificus From mīrus + -ficus.

Descendants
  • Englishmirific
  • Frenchmirifique
  • Portuguesemirífico
  • Spanishmirífico

In English words that came into English from mīrificus

  • mirificmīrificus

Quick answers

What does mīrificus mean in Latin?
mīrificus, a adjective, means “wonderful, amazing, miraculous”.
How do you pronounce mīrificus?
In classical Latin, [miːˈrɪ.fɪ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [miˈriː.fi.kus].
Where does mīrificus come from?
Proto-Indo-European *smey- → Proto-Indo-European *sméyros → Proto-Italic *smeiros → Latin mīrificus.