adjectivethird-declension two-termination adjective
mīrābilis
mīrābilis (neuter mīrābile, adverb mīrābiliter)
Classical[miːˈraː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[miˈraː.bi.lis]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- two terminationwonderful, marvellous, astonishing, extraordinary, remarkable, amazing
- two terminationglorious
- two terminationmiracle
- two terminationmiraculous
Latīnē defined in Latin in our graded readers
dignus quem mīrēmur.mīrābilis -e — in Mille Verba, Theātrum
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | mīrābilis | mīrābilis | mīrābile |
| genitive | mīrābilis | mīrābilis | mīrābilis |
| dative | mīrābilī | mīrābilī | mīrābilī |
| accusative | mīrābilem | mīrābilem | mīrābile |
| ablative | mīrābilī | mīrābilī | mīrābilī |
| vocative | mīrābilis | mīrābilis | mīrābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | mīrābilēs | mīrābilēs | mīrābilia |
| genitive | mīrābilium | mīrābilium | mīrābilium |
| dative | mīrābilibus | mīrābilibus | mīrābilibus |
| accusative | mīrābilīs mīrābilēs | mīrābilīs mīrābilēs | mīrābilia |
| ablative | mīrābilibus | mīrābilibus | mīrābilibus |
| vocative | mīrābilēs | mīrābilēs | mīrābilia |
mīrābĭlis (
I. sup. mirabilissimus, Col. 6, 36, 3 MSS.), e, adj. miror, to be wondered at, wonderful, marvellous, extraordinary, admirable, strange, singular (class.):
nimium mirimodis mirabilis, Plaut. Trin. 4, 2, 86: nec hoc tam re est, quam dictu inopinatum atque mirabile, Cic. Par. 5, 1, 35: pugnandi cupiditas, Nep. Milt. 5, 1: hic tibi sit potius quam tu mirabilis illi, Hor. Ep. 1, 6, 23: laetis Phrygibus mirabile sumen, Juv. 12, 73.—Comp.: quo ista majora ac mirabiliora fecisti, Cic. de Or. 2, 18, 74.— Sup.: mirabilissima soboles, Col. 6, 36, 3. (a). In neutr.: mirabile est, with a subjectclause, Ter. Heaut. 2, 4, 7.—
(b). With quam, quantum, quomodo:
mirabile est, quam non multum differat, Cic. de Or. 3, 51, 197: esset mirabile quomodo, id. Div. 2, 19, 44: mirabile quantum gaudebat, Sil. 6, 620.— (g). With latter sup.: (mirabile dictu) truditur e sicco radix oleagina ligno, wonderful to tell or to be told, Verg. G. 2, 30.—
II. Esp. (eccl. Lat.).
A. Glorious:
mirabilis Deus in sanctis suis, Vulg. Psa. 67, 36: mirabilis in altis Dominus, id. ib. 92, 6.— B. Miraculous:
mirabilia opera Altissimi solius, Vulg. Eccli. 11, 4: facta, id. Jer. 5, 30 et saep.—Hence, A. Subst.: mīrābĭle, is, n., a miracle, wondrous deed (eccl. Lat.):
et faciet Dominus mirabile, Vulg. Exod. 9, 4.—Mostly plur.: cras faciet Dominus inter vos mirabilia, Vulg. Jos. 3, 5: videntes mirabilia quae fecit, id. Matt. 21, 15 et saep. —B. Adv.: mīrābĭlĭter, wonderfully, astonishingly, marvellously, extraordinarily, surprisingly (class.):
mirabiliter vulgi mutata est voluntas, Nep. Dion. 10, 2: cupere, Cic. Fam. 13, 16, 4: laetari, id. ib. 11, 14, 1: moratus est, is strangely constituted, is a strange fellow, id. Att. 2, 25, 1: tonabit Deus, Vulg. Job, 37, 5.—Comp.: mirabilius augere, Cic. de Or. 1, 21, 94.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
mīrābilis e, adj. with comp.
miror, wonderful, marvellous, extraordinary, amazing, admirable, strange, singular : facinora: pugnandi cupiditas, N.: Hic tibi sit potius quam tu mirabilis illi, H.: Cuncta, quibus est mirabilis, O.: mirabile est, quam non multum differat: esset mirabile quo modo, etc.: mirabile auditu: mirabile dictu Truditur, etc., wonderful to tell , V.: quo ista maiora ac mirabiliora fecisti: magna atque mirabilia portendi, great wonders , S.
Origins
From mīror (“to marvel at”) + -bilis (“-able”), from mīrus (“wonderful”).
Descendants
- Catalanmeravella
- Englishmarvel
- Englishmirable
- Frenchmerveille
- Italianmeraviglia
- Italianmirabile
- Portuguesemaravilha
- Romanianmirabil
- Spanishmaravilla
- Asturianmaraviya