LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

mīrābilis

mīrābilis (neuter mīrābile, adverb mīrābiliter)
Classical[miːˈraː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[miˈraː.bi.lis]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. two terminationwonderful, marvellous, astonishing, extraordinary, remarkable, amazing
  2. two terminationglorious
  3. two terminationmiracle
  4. two terminationmiraculous

Latīnē defined in Latin in our graded readers

dignus quem mīrēmur.
mīrābilis -e — in Mille Verba, Theātrum

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemīrābilismīrābilismīrābile
genitivemīrābilismīrābilismīrābilis
dativemīrābilīmīrābilīmīrābilī
accusativemīrābilemmīrābilemmīrābile
ablativemīrābilīmīrābilīmīrābilī
vocativemīrābilismīrābilismīrābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemīrābilēsmīrābilēsmīrābilia
genitivemīrābiliummīrābiliummīrābilium
dativemīrābilibusmīrābilibusmīrābilibus
accusativemīrābilīs
mīrābilēs
mīrābilīs
mīrābilēs
mīrābilia
ablativemīrābilibusmīrābilibusmīrābilibus
vocativemīrābilēsmīrābilēsmīrābilia

mīrābĭlis (
I. sup. mirabilissimus, Col. 6, 36, 3 MSS.), e, adj. miror, to be wondered at, wonderful, marvellous, extraordinary, admirable, strange, singular (class.): nimium mirimodis mirabilis, Plaut. Trin. 4, 2, 86: nec hoc tam re est, quam dictu inopinatum atque mirabile, Cic. Par. 5, 1, 35: pugnandi cupiditas, Nep. Milt. 5, 1: hic tibi sit potius quam tu mirabilis illi, Hor. Ep. 1, 6, 23: laetis Phrygibus mirabile sumen, Juv. 12, 73.—Comp.: quo ista majora ac mirabiliora fecisti, Cic. de Or. 2, 18, 74.— Sup.: mirabilissima soboles, Col. 6, 36, 3.
(a). In neutr.: mirabile est, with a subjectclause, Ter. Heaut. 2, 4, 7.—
(b). With quam, quantum, quomodo: mirabile est, quam non multum differat, Cic. de Or. 3, 51, 197: esset mirabile quomodo, id. Div. 2, 19, 44: mirabile quantum gaudebat, Sil. 6, 620.—
(g). With latter sup.: (mirabile dictu) truditur e sicco radix oleagina ligno, wonderful to tell or to be told, Verg. G. 2, 30.—
II. Esp. (eccl. Lat.).
A. Glorious: mirabilis Deus in sanctis suis, Vulg. Psa. 67, 36: mirabilis in altis Dominus, id. ib. 92, 6.—
B. Miraculous: mirabilia opera Altissimi solius, Vulg. Eccli. 11, 4: facta, id. Jer. 5, 30 et saep.—Hence,
A. Subst.: mīrābĭle, is, n., a miracle, wondrous deed (eccl. Lat.): et faciet Dominus mirabile, Vulg. Exod. 9, 4.—Mostly plur.: cras faciet Dominus inter vos mirabilia, Vulg. Jos. 3, 5: videntes mirabilia quae fecit, id. Matt. 21, 15 et saep. —
B. Adv.: mīrābĭlĭter, wonderfully, astonishingly, marvellously, extraordinarily, surprisingly (class.): mirabiliter vulgi mutata est voluntas, Nep. Dion. 10, 2: cupere, Cic. Fam. 13, 16, 4: laetari, id. ib. 11, 14, 1: moratus est, is strangely constituted, is a strange fellow, id. Att. 2, 25, 1: tonabit Deus, Vulg. Job, 37, 5.—Comp.: mirabilius augere, Cic. de Or. 1, 21, 94.

Origins

From mīror (“to marvel at”) + -bilis (“-able”), from mīrus (“wonderful”).

Descendants
  • Catalanmeravella
  • Englishmarvel
  • Englishmirable
  • Frenchmerveille
  • Italianmeraviglia
  • Italianmirabile
  • Portuguesemaravilha
  • Romanianmirabil
  • Spanishmaravilla
  • Asturianmaraviya

Quick answers

What does mīrābilis mean in Latin?
mīrābilis, a adjective, means “wonderful, marvellous, astonishing, extraordinary, remarkable, amazing; glorious; miracle”.
How do you pronounce mīrābilis?
In classical Latin, [miːˈraː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [miˈraː.bi.lis].