LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

mīror

mīror (present infinitive mīrārī or mīrārier, perfect active mīrātus sum)
Classical[ˈmiː.rɔr]Ecclesiastical[ˈmiː.ror]
№ 504 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. deponenttransitiveto be astonished at, marvel at, admire, be amazed at, wonder at
    Mīrātur mōlem Aenēās, māgālia quondam;[Upon his first sight of Carthage,] Aeneas marvels [at such] massive construction, [where] once [was only] huts; he admires its gateways, and such noisy activity, and the pavement of its streets. (Exemplifies anaphora.)29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 1.421–422

Latīnē defined in Latin in our graded readers

novum et magnum videō et stupeō; mīrāculum mīrāmur.
mīror -ārī — in Mille Verba, Animus et Adfectūs
you would be amazed
mīrēris — in Seneca, ch. XVIII

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.mīrormīrābarmīrābor———
2nd sg.mīrāris
mīrāre
mīrābāris
mīrābāre
mīrāberis
mīrābere
———
3rd sg.mīrāturmīrābāturmīrābitur———
1st pl.mīrāmurmīrābāmurmīrābimur———
2nd pl.mīrāminīmīrābāminīmīrābiminī———
3rd pl.mīranturmīrābanturmīrābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.mīrermīrārer——
2nd sg.mīrēris
mīrēre
mīrārēris
mīrārēre
——
3rd sg.mīrēturmīrārētur——
1st pl.mīrēmurmīrārēmur——
2nd pl.mīrēminīmīrārēminī——
3rd pl.mīrenturmīrārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.mīrāre—
pres. 2nd pl.mīrāminī—
fut. 2nd sg.mīrātor—
fut. 3rd sg.mīrātor—
fut. 3rd pl.mīrantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivemīrārī
mīrārier
—
perfect infinitivemīrātum esse—
future infinitivemīrātūrum esse—
present participlemīrāns—
perfect participlemīrātus
mīrāta, mīrātā, mīrātae, mīrātam, mīrātārum, mīrātās, mīrāte, mīrātī, mīrātīs, mīrātō, mīrātōrum, mīrātōs
—
future participlemīrātūrusmīrandus
gerundmīrandī, mīrandō, mīrandumsupinemīrātum, mīrātū

mīror, ātus, 1 (
I. act. collat. form, v. miro), v. dep. a. and n. Sanscr. smi, smile; Gr. μειδάω; cf.: mirus, nimīrum, to wonder or marvel at, to be astonished or amazed at a thing; to admire; constr. with acc., acc. with inf., with quod, si, quā ratione, quid, unde, etc., with de, and poet.; in Greek constr. also aliquem alicujus rei (class.).
(a). With acc.: neglegentiam hominis, Cic. Att. 10, 5, 59: illud jam mirari desino, quod ante mirabar, id. de Or. 2, 14, 59: signa, tabulas pictas, vasa caelata, Sall. C. 11, 6: praemia, Verg. G. 3, 49: patrem, to honor admiringly, Stat. S. 5, 2, 75: alia digna miratu, of admiring wonder, Sen. Ep. 94, 56: mirari se, to admire one's self, be in love with one's self, be vain, Cat. 22, 17.—
(b). With object-clause: si quis forte miratur, me ad accusandum descendere, Cic. Div. in Caecil. 1, 1.—
(g). With quod: mirari se aiebat, quod non rideret haruspex, haruspicem cum vidisset, Cic. Div. 2, 24, 51.—
(d). With si: idne tu miraris, si patrissat filius? Plaut. Ps. 1, 5, 27: miror si, I should wonder, be surprised, if: miror, in illā superbiā et importunitate si quemquam amicum habere potuit, Cic. Lael. 15, 54.—(ε) With rel.-clause: ne miremini, quā ratione hic tantum potuerit, Cic. Verr. 2, 2, 54, § 134: ejus rei quae causa esset miratus, Caes. B. G. 1, 32: miror, quid ex Piraeo abierit, Ter. Eun. 2, 2, 59: satis mirari non possum, unde, etc., Cic. N. D. 1, 34, 95: si quis antea mirabatur, quid esset, quod, etc., id. Sest. 1.—(ζ) With de: de singulari impudentiā, Cic. Verr. 2, 1, 2, § 6.—(η) With cum: ne quis miretur, cum tam clare tonuerit, Pompon. ap. Non. 473, 3 (Com. Rel. v. 4 Rib.).—(θ) Poet. in Greek constr. (θαυμάζω τινά τινος), aliquem alicujus rei: (te) justitiaene prius mirer belline laborum, Verg. A. 11, 126.—
II. Trop.
A. To have a regard for: familiaritates ... amantium nos amicorum et nostra mirantium, Cic. Off. 2, 8, 30.—
B. Of inanim. subjects (poet.): (arbos) miraturque novas frondes et non sua poma, Verg. G. 2, 82.—Hence, mīran-dus, a, um, P. a., wonderful, strange, singular (class.): in mirandam altitudinem depressum, Cic. Verr. 2, 5, 27, § 68: mirandum in modum, in a wonderful manner, id. Att. 9, 7, 3: cliens, Juv. 10, 161: fides, Stat. S. 1, 3, 20.—Neutr. absol.: mirandum est, unde, etc., the wonder is, etc., Juv. 10, 32.

Origins

From mīrus (“remarkable, astonishing”) + -or, from Proto-Italic *smeiros, from Proto-Indo-European *sméyros (“laughing, smiling”), from *(s)mey- (“to laugh, to be glad”).

Gallo-Romance
  • Catalanmirar
  • Occitanmirar
  • Frenchmirerfrom Old French mirer
Insular Romance
  • Sardinianmirai
  • Sardinianmirare
Balkano-Romance
  • Romanianmira
  • Romanianmirare
  • Aromaniannjir, njirari
Ibero-Romance
  • Portuguesemirarfrom Old Galician-Portuguese mirar
  • Spanishmirarfrom Old Spanish mirar
  • Aragonesemirar
  • Galicianmirarfrom Old Galician-Portuguese mirar
  • Asturianmirarfrom Old Leonese mirar
  • Extremaduranmiralfrom Old Leonese mirar
  • Leonesemirarefrom Old Leonese mirar
  • Leonesemerarefrom Old Leonese mirar
  • Mirandesemirarfrom Old Leonese mirar
  • Ladinomirarfrom Old Spanish mirar
Italo-Romance
  • Italianmirare
  • Corsicanmirà
Borrowings
  • Englishmirate
Rhaeto-Romance
  • Ladinmirer
Gallo-Italic
  • Piedmontesemiré
Elsewhere
  • Vulgar Latin*mīrāculum

Quick answers

What does mīror mean in Latin?
mīror, a verb, means “to be astonished at, marvel at, admire, be amazed at, wonder at”.
What are the principal parts of mīror?
mīror, mīrārī, mīrātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce mīror?
In classical Latin, [ˈmiː.rɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmiː.ror].