adjectivefirst/second-declension adjective
mīrus
mīrus (feminine mīra, neuter mīrum, comparative mīrior, superlative mīrissimus)
Classical[ˈmiː.rʊs]Ecclesiastical[ˈmiː.rus]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- adjectivewonderful, marvelous, amazing, surprising, miraculous
credite dicenti: mira, sed acta, loquor
Believe what I'm saying: I tell of marvelous, yet (really) happened, things.8 CE, Ovidius, Fasti 3.370
Latīnē defined in Latin in our graded readers
novus et nōn exspectātus; mīrum est!mīrus -a -um — in Mille Verba, Theātrum
quod admīrātiōnem movetmīrus -a -um — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 4
amazing, strange
mīrus -a -um — in Viri Romae Facillimi, ch. 2, 3, 5, 9, 10, 12, 16, 18, 19, 20, 21, 22, 24, 26
wonderful, strange
mīrus -a -um — in De Bello Gallico III
strange, wonderful
mīrus — in Seneca, ch. XVIII
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | mīrus | mīra | mīrum |
| genitive | mīrī | mīrae | mīrī |
| dative | mīrō | mīrae | mīrō |
| accusative | mīrum | mīram | mīrum |
| ablative | mīrō | mīrā | mīrō |
| vocative | mīre | mīra | mīrum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | mīrī | mīrae | mīra |
| genitive | mīrōrum | mīrārum | mīrōrum |
| dative | mīrīs | mīrīs | mīrīs |
| accusative | mīrōs | mīrās | mīra |
| ablative | mīrīs | mīrīs | mīrīs |
| vocative | mīrī | mīrae | mīra |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- neque id mirum est or videri debet
- there is nothing strange in that.
- nec mirum, minime mirum (id quidem), quid mirum?
- no wonder.
mīrus, a, um, adj. Sanscr. smi; v. miror,
I. wonderful, marvellous, astonishing, extraordinary (class.):
mirum et magnum facinus, Plaut. Ps. 1, 5, 97: mirum me desiderium tenet urbis, Cic. Fam. 2, 11, 11: miris modis odisse aliquem, wonderfully, exceedingly, Ter. Hec. 1, 2, 104; so, miris modis, adverbially, wonderfully, strangely, Plaut. Cas. 3, 5, 5; id. Men. 5, 7, 50; id. Rud. 3, 1, 1; id. Merc. 2, 1, 1: mirum in modum conversae sunt hominum mentes, astonishingly, surprisingly, Caes. B. G. 1, 41: sibi mirum videri, quid in suā Galliā populo Romano negotii esset, id. ib. 1, 34.—With a foll. si: minime mirum, si ista res, etc., Cic. de Or. 2, 13, 55: quid mirum in senibus, si infirmi sunt aliquando? id. Sen. 11, 35: mirum quam or quantum, it is wonderful how, how very, how much, i. e. extraordinarily, exceedingly: mirum quam inimicus ibat, ut ego objurgarem, Cic. Att. 15, 40: id, mirum quantum profuit ad concordiam civitatis, Liv. 2, 1; so, mirum ut: mirum dictu, ut sit omnis Sarmatarum virtus velut extra ipsos, Tac. H. 1, 79: mirum ni or nisi, it would be wonderful, I should wonder, I am very much mistaken, if not, i. e. most probably, undoubtedly, Plaut. Capt. 4, 2, 43: mira sunt, nisi invitavit sese in cena plusculum, id. Am. 1, 1, 127: mira sunt ni Pseudulust, id. Ps. 4, 7, 118; id. Trin. 4, 2, 19 Brix ad loc.: socer, et medicus me insanire aiebant: quid sit, mira sunt, I wonder what it means, it is incomprehensible to me, id. Men. 5, 7, 56: mirum ni or quin, undoubtedly, certainly: quid ploras pater? Mirum ni cantem: condemnatus sum, I wonder I don't sing, of course I ought to sing, Naev. ap. Cic. de Or. 2, 69, 278: mirum, quin ab avo ejus, aut proavo acciperem, Plaut. Trin. 4, 2, 125: mirum quin te advorsus dicat, id. Am. 2, 2, 118: quid mirum? what wonder? Ov. A. A. 3, 110.—Comp., only ante-class.: mirior inquam tibi videor, Titin. ap. Paul. ex Fest. p. 123 Müll.: quid hoc mirius? Varr. ap. Non. 135, 29.—Subst.: mīra, ōrum, n., wonders, marvels: nimia mira memoras, Plaut. Am. 5, 1, 57: septem mira, the seven wonders of the world, Lact. 3, 24, 1.—Hence, adv.: mīrē, wonderfully, marvellously, strangely, uncommonly, exceedingly (class.): puero municipia mire favent, Cic. Att. 16, 11, 6: factus canis, Plin. 35, 10, 36, § 102: laudare, id. 29, 3, 12, § 54: gratus, id. 29, 1, 6, § 13: afficere, Juv. 14, 24.—With a noun: mire opifex, Pers. 6, 3: mire quam illius loci cogitatio delectat, extraordinarily, exceedingly, Cic. Att. 1, 11, 3 (al. mire quantum).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
mīrus adj.
2 MI-, wonderful, marvellous, astonishing, extraordinary, amazing : populi R. aequitas: miris modis odisse Sostratam, exceedingly , T.: visenda modis animalis miris, wonderful to the view , V.: mirum in modum, surprisingly , Cs.: quod vos ignorare non mirum est: sibi mirum videri, quid esset, etc., Ct.: quid istuc tam mirumst, si, etc., what is so strange in that? T.: nisi hoc mirum est, si, etc.: id mirum quantum profuit ad, etc., i. e. extraordinarily , L.: Mirum ni cantem? Is it strange I don't sing , Naev. ap. C.—As subst n. : si quid miri faciat natura, H.: Mira loquar, O.
Origins
From Proto-Italic *smeiros, from Proto-Indo-European *sméyros (“laughing, smiling”), from *smey- (“to laugh, to be glad”). Cognate with Sanskrit स्मेर (sméra), Swedish smila (“to smile”), Middle High German smielen (“to smile”), Old High German smierōn (“to smile”), Old English smerian (“to laugh at”), Old English smercian, smearcian (“to smile”), English smile.
Descendants
- Italianmiro