LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

mīrus

mīrus (feminine mīra, neuter mīrum, comparative mīrior, superlative mīrissimus)
Classical[ˈmiː.rʊs]Ecclesiastical[ˈmiː.rus]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. adjectivewonderful, marvelous, amazing, surprising, miraculous
    credite dicenti: mira, sed acta, loquorBelieve what I'm saying: I tell of marvelous, yet (really) happened, things.8 CE, Ovidius, Fasti 3.370

Latīnē defined in Latin in our graded readers

novus et nōn exspectātus; mīrum est!
mīrus -a -um — in Mille Verba, Theātrum
amazing, strange
mīrus -a -um — in Viri Romae Facillimi, ch. 2, 3, 5, 9, 10, 12, 16, 18, 19, 20, 21, 22, 24, 26
strange, wonderful
mīrus — in Seneca, ch. XVIII

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemīrusmīramīrum
genitivemīrīmīraemīrī
dativemīrōmīraemīrō
accusativemīrummīrammīrum
ablativemīrōmīrāmīrō
vocativemīremīramīrum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemīrīmīraemīra
genitivemīrōrummīrārummīrōrum
dativemīrīsmīrīsmīrīs
accusativemīrōsmīrāsmīra
ablativemīrīsmīrīsmīrīs
vocativemīrīmīraemīra

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

neque id mirum est or videri debet
there is nothing strange in that.
nec mirum, minime mirum (id quidem), quid mirum?
no wonder.

mīrus, a, um, adj. Sanscr. smi; v. miror,
I. wonderful, marvellous, astonishing, extraordinary (class.): mirum et magnum facinus, Plaut. Ps. 1, 5, 97: mirum me desiderium tenet urbis, Cic. Fam. 2, 11, 11: miris modis odisse aliquem, wonderfully, exceedingly, Ter. Hec. 1, 2, 104; so, miris modis, adverbially, wonderfully, strangely, Plaut. Cas. 3, 5, 5; id. Men. 5, 7, 50; id. Rud. 3, 1, 1; id. Merc. 2, 1, 1: mirum in modum conversae sunt hominum mentes, astonishingly, surprisingly, Caes. B. G. 1, 41: sibi mirum videri, quid in suā Galliā populo Romano negotii esset, id. ib. 1, 34.—With a foll. si: minime mirum, si ista res, etc., Cic. de Or. 2, 13, 55: quid mirum in senibus, si infirmi sunt aliquando? id. Sen. 11, 35: mirum quam or quantum, it is wonderful how, how very, how much, i. e. extraordinarily, exceedingly: mirum quam inimicus ibat, ut ego objurgarem, Cic. Att. 15, 40: id, mirum quantum profuit ad concordiam civitatis, Liv. 2, 1; so, mirum ut: mirum dictu, ut sit omnis Sarmatarum virtus velut extra ipsos, Tac. H. 1, 79: mirum ni or nisi, it would be wonderful, I should wonder, I am very much mistaken, if not, i. e. most probably, undoubtedly, Plaut. Capt. 4, 2, 43: mira sunt, nisi invitavit sese in cena plusculum, id. Am. 1, 1, 127: mira sunt ni Pseudulust, id. Ps. 4, 7, 118; id. Trin. 4, 2, 19 Brix ad loc.: socer, et medicus me insanire aiebant: quid sit, mira sunt, I wonder what it means, it is incomprehensible to me, id. Men. 5, 7, 56: mirum ni or quin, undoubtedly, certainly: quid ploras pater? Mirum ni cantem: condemnatus sum, I wonder I don't sing, of course I ought to sing, Naev. ap. Cic. de Or. 2, 69, 278: mirum, quin ab avo ejus, aut proavo acciperem, Plaut. Trin. 4, 2, 125: mirum quin te advorsus dicat, id. Am. 2, 2, 118: quid mirum? what wonder? Ov. A. A. 3, 110.—Comp., only ante-class.: mirior inquam tibi videor, Titin. ap. Paul. ex Fest. p. 123 Müll.: quid hoc mirius? Varr. ap. Non. 135, 29.—Subst.: mīra, ōrum, n., wonders, marvels: nimia mira memoras, Plaut. Am. 5, 1, 57: septem mira, the seven wonders of the world, Lact. 3, 24, 1.—Hence, adv.: mīrē, wonderfully, marvellously, strangely, uncommonly, exceedingly (class.): puero municipia mire favent, Cic. Att. 16, 11, 6: factus canis, Plin. 35, 10, 36, § 102: laudare, id. 29, 3, 12, § 54: gratus, id. 29, 1, 6, § 13: afficere, Juv. 14, 24.—With a noun: mire opifex, Pers. 6, 3: mire quam illius loci cogitatio delectat, extraordinarily, exceedingly, Cic. Att. 1, 11, 3 (al. mire quantum).

Origins

From Proto-Italic *smeiros, from Proto-Indo-European *sméyros (“laughing, smiling”), from *smey- (“to laugh, to be glad”). Cognate with Sanskrit स्मेर (sméra), Swedish smila (“to smile”), Middle High German smielen (“to smile”), Old High German smierōn (“to smile”), Old English smerian (“to laugh at”), Old English smercian, smearcian (“to smile”), English smile.

Descendants
  • Italianmiro

Quick answers

What does mīrus mean in Latin?
mīrus, a adjective, means “wonderful, marvelous, amazing, surprising, miraculous”.
How do you pronounce mīrus?
In classical Latin, [ˈmiː.rʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmiː.rus].