LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

fīniō

fīniō (present infinitive fīnīre, perfect active fīnīvī or fīniī, supine fīnītum)
Classical[ˈfiː.ni.oː]Ecclesiastical[ˈfiː.ni.o]
fīnītus perf. pass. ptcp.Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to finish, terminate
  2. to set, appoint
  3. to limit, bound
  4. figurativelyto restrain

Latīnē defined in Latin in our graded readers

fīnem faciō; cursus ibi fīnītur.
fīniō -īre -īvī — in Mille Verba, ch. Lūdī Puerōrum

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Finire · Terminare · Consummare · Absolvere · Perficere

Finire and terminare denote the mere ending of anything, without regard to how far the object of the undertaking is advanced; finire (φθίνειν?) to end, in opp. to incipere, Cic. Orat. iii. 59; but terminare, to make an end, in opp. to continuare; whereas consummare, absolvere, and perficere denote the completion of a work; consummare, as the most general term in opp. to doing a thing by halves; absolvere refers to a duty fulfilled, and a difficult work which is now done, and leaves the workman free, in opp. to inchoare; perficere refers to an end attained, and a self-chosen task, which is now done, and may be called complete, in opp. to conari. Cic. Orat. 29, 30. Verr. i. 27. Absolutus also has an extensive signification, and refers to the completeness of the work, like ἐντελής; perfectus, an intensive signification, and refers to the excellence of the work, like τέλεῖος. (iv. 366.)

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.fīniōfīniēbamfīniamfīnīvī
fīniī
fīnīveram
fīnieram
fīnīverō
fīnierō
2nd sg.fīnīsfīniēbāsfīniēsfīnīvistī
fīniistī
fīnīverās
fīnierās
fīnīveris
fīnieris
3rd sg.fīnitfīniēbatfīnietfīnīvit
fīniit
fīnīverat
fīnierat
fīnīverit
fīnierit
1st pl.fīnīmusfīniēbāmusfīniēmusfīnīvimus
fīniimus
fīnīverāmus
fīnierāmus
fīnīverimus
fīnierimus
2nd pl.fīnītisfīniēbātisfīniētisfīnīvistis
fīniistis
fīnīverātis
fīnierātis
fīnīveritis
fīnieritis
3rd pl.fīniuntfīniēbantfīnientfīnīvērunt
fīnīvēre, fīniērunt, fīniēre
fīnīverant
fīnierant
fīnīverint
fīnierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.fīniamfīnīremfīnīverim
fīnierim
fīnīvissem
fīniissem
2nd sg.fīniāsfīnīrēsfīnīverīs
fīnierīs
fīnīvissēs
fīniissēs
3rd sg.fīniatfīnīretfīnīverit
fīnierit
fīnīvisset
fīniisset, fīnīsset
1st pl.fīniāmusfīnīrēmusfīnīverīmus
fīnierīmus
fīnīvissēmus
fīniissēmus
2nd pl.fīniātisfīnīrētisfīnīverītis
fīnierītis
fīnīvissētis
fīniissētis
3rd pl.fīniantfīnīrentfīnīverint
fīnierint
fīnīvissent
fīniissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.fīniorfīniēbarfīniar
2nd sg.fīnīris
fīnīre
fīniēbāris
fīniēbāre
fīniēris
fīniēre
3rd sg.fīnīturfīniēbāturfīniētur
1st pl.fīnīmurfīniēbāmurfīniēmur
2nd pl.fīnīminīfīniēbāminīfīniēminī
3rd pl.fīniunturfīniēbanturfīnientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.fīniarfīnīrer
2nd sg.fīniāris
fīniāre
fīnīrēris
fīnīrēre
3rd sg.fīniāturfīnīrētur
1st pl.fīniāmurfīnīrēmur
2nd pl.fīniāminīfīnīrēminī
3rd pl.fīnianturfīnīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.fīnīfīnīre
pres. 2nd pl.fīnītefīnīminī
fut. 2nd sg.fīnītōfīnītor
fut. 3rd sg.fīnītōfīnītor
fut. 2nd pl.fīnītōte—
fut. 3rd pl.fīniuntōfīniuntor
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivefīnīrefīnīrī
perfect infinitivefīnīvisse
fīniisse
fīnītum esse
future infinitivefīnītūrum essefīnītum īrī
present participlefīniēns
fīniente, fīnientem, fīnientēs, fīnientī, fīnientia, fīnientibus, fīnientis, fīnientīs, fīnientium
—
perfect participle—fīnītus
fīnīta, fīnītā, fīnītae, fīnītam, fīnītārum, fīnītās, fīnītī, fīnītōrum, fīnītōs
future participlefīnītūrus
fīnītūra, fīnītūrā, fīnītūrae, fīnītūram, fīnītūrārum, fīnītūrās, fīnītūre, fīnītūrī, fīnītūrīs, fīnītūrō, fīnītūrōrum, fīnītūrōs, fīnītūrum
fīniendus
fīniundus, fīnienda, fīniendā, fīniendae, fīniendam, fīniendārum, fīniendās, fīniende, fīniendīs, fīniendōrum, fīniendōs
gerundfīniendī, fīniendō, fīniendumsupinefīnītum, fīnītū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

inediā mori or vitam finire
to starve oneself to death.
orbis finiens (Div. 2. 44. 92)
the horizon.
belli finem facere, bellum finire
to put an end to war.

fīnĭo, īvi or ĭi, ītum, 4, v. a. finis,
I. to limit, bound, enclose within boundaries (class.).
I. Lit.
A. In gen.: populi Romani imperium Rhenum finire, Caes. B. G. 4, 16, 4: quo (jugo) Cappadocia finitur ab Armenia, Auct. B. Alex. 35, 5: Tmolus Sardibus hinc, illinc parvis finitur Hypaepis, Ov. M. 11, 152; Vell. 2, 126, 3: rem res finire videtur (followed by terminare), Lucr. 1, 998: riparum clausas margine finit aquas, Ov. F. 2, 222: signum animo, Liv. 1, 18, 8: in ore sita lingua est, finita dentibus, Cic. N. D. 2, 59, 149.—
B. In partic.: finiens orbis or circulus, the horizon: illi orbes, qui aspectum nostrum definiunt, qui a Graecis ὁρίζοντες nominantur, a nobis finientes rectissime nominari possunt, Cic. Div. 2, 44, 92: circulus, Sen. Q. N. 5, 17, 2.
II. Trop.
A. To set bounds to, restrain, check: equidem illud ipsum non nimium probo, philosophum loqui de cupiditatibus finiendis: an potest cupiditas finiri? Cic. Fin. 2, 9, 27; cf.: cupiditates satietate, id. ib. 2, 20, 64: deliberativas miror a quibusdam sola utilitate finitas, Quint. 3, 8, 1.—
B. For definio, to prescribe, determine, fix, appoint, assign: sepulcris novis finivit modum, Cic. Leg, 2, 26, 66: AD EAM REM RATIONE CVRSVS ANNVOS SACERDOTES FINIVNTO, id. ib. 2, 8, 20: spatia omnis temporis numero noctium, Caes. B. G. 6, 18, 2; cf.: Hercyniae silvae latitudo novem dierum iter patet; non enim aliter finiri potest, i. e. its extent cannot be described more accurately, id. ib. 6, 25, 1; so too is to be explained the disputed passage: hoc autem sphaerae genus, in quo solis et lunae motus inessent ... in illa sphaera solida non potuisse finiri, this sort of (movable) celestial globe ... could not be defined, marked out, on that solid globe (of Thales), Cic. Rep. 1, 14: locum, in quo dimicaturi essent, Liv. 42, 47, 5: ut si finias equum, genus est animal, species mortale, etc., Quint. 7, 3, 3; cf.: rhetorice finitur varie, id. 2, 15, 1: sit nobis orator is, qui a M. Catone finitur, id. 12, 1, 1; 12, 3, 40.—Pass. impers.: de pecunia finitur, Ne major causa ludorum consumeretur quam, etc., Liv. 40, 44, 10.—
C. To put an end to, to finish, terminate: bellum, Caes. B. C. 3, 51, 3; Curt. 3, 1, 9; Tac. A. 15, 17; Just. 16, 2, 8; Vell. 2, 17, 1: prandia nigris moris, Hor. S. 2, 4, 23: graves labores morte, Poët. ap. Cic. Tusc. 1, 48, 115 (transl. from Eurip. πόνων πεπαυμένον): dolores morte, id. Fin. 1, 15, 49: tristitiam vitaeque labores molli mero, Hor. C. 1, 7, 17: labores, id. ib. 3, 4, 39; id. S. 1, 1, 93: dolores, id. ib. 2, 3, 263: studia, id. Ep. 2, 2, 104: amores, id. C. 1, 19, 4: sitim, id. Ep. 2, 2, 146: honores aequo animo, Vell. 2, 33, 3: vitam mihi ense, Ov. Tr. 3, 7, 49: vitam voluntariā morte, inediā, etc., Plin. 6, 19, 22, § 66; 8, 42, 64, § 157; so very rarely of a natural death: Valerianus in illo dedecore vitam finivit, Lact. Mort. Pers. 5, 6; cf. Tac. A. 1, 9; Sen. Ep. 66, 43: praecipitare te et finire, Sen. Cons. ad Marc. 3, 3: (Burrus) impedito meatu spiritum finiebat, Tac. A. 14, 51: animam, Ov. M. 7, 591: (distinctiones) interest sermonem finiant an sensum, Quint. 11, 3, 37; cf.: ut verbum acuto sono finiant, to pronounce with the accent on the last syllable, id. 1, 5, 25.—Pass., to come to an end, close, be ended, terminate: ut senten tiae verbis finiantur, end, close with verbs, Cic. de Or. 3, 49, 191; cf.: nec solum componentur verba ratione, sed etiam finientur, id. Or. 49, 164: Latinum (verbum), quod o et n litteris finiretur, non reperiebant, Quint. 1, 5, 60; cf. id. 1, 6, 14.—
2. In partic. (poet. and in post-Aug. prose), to come to an end, to cease.
a. To finish speaking, draw to a close, end: finierat Paean, Ov. M. 1, 566; 13, 123; 14, 441; cf.: finiturus eram, sed, etc., id. A. A. 1, 755: ut semel finiam, Quint. 1, 12, 6; 8, 3, 55; cf.: denique, ut semel finiam, id. 9, 4, 138: 5, 13, 3; 11, 3, 59.—
b. To come to one's end, to die: sic fuit utilius finiri ipsi, Cic. poët. Tusc. 1, 48, 115: sic Tiberius finivit octavo et septuagesimo aetatis anno, Tac. A. 6, 50 fin.; for which, in pass.: qui morbo finiuntur, Plin. Ep. 1, 12, 2: Seleucus quoque iisdem ferme diebus finitur, Just. 27, 3, 12; cf.: finita Juliorum domo, become extinct, Tac. H. 1, 16.—Hence, fīnītus, a, um, P. a. In rhetor., of words, that terminate properly, well-rounded, rhythmical: et ipsi infracta et amputata loquuntur et eos vituperant, qui apta et finita pronuntiant, Cic. Or. 51, 170.—Sup.: finitissimus, Prisc. 1076 P.—Adv.: fīnītē. *
1. (Acc. to II. A.) To a certain extent, within limits: avarus erit, sed finite, Cic. Fin. 2, 9, 27.— *
2. (Acc. to II. B.) Definitely, specifically: referri oportere ad senatum aut infinite de re publica, aut de singulis rebus finite, Gell. 14, 7, 9.

Origins

Proto-Indo-European *-yétider. Latin -iō Latin fīniō From fīnis (“boundary, limit”) + -iō.

Ibero-Romance
  • Portuguesefindarfrom Old Galician-Portuguese fĩir
  • Spanishfinirfrom Old Spanish fenir
  • Portuguesefenecerfrom Old Spanish fenir
  • Spanishfenecerfrom Old Spanish fenir
  • Galicianfincerfrom Old Galician-Portuguese fĩir
  • Galicianfindarfrom Old Galician-Portuguese fĩir
Gallo-Romance
  • Catalanfinir
  • Occitanfinir
  • Franco-Provençalfenir
  • Old Frenchfenir
  • Old Frenchfiner
  • Old Frenchfinir
Insular Romance
  • Sardinianfinire
Italo-Dalmatian
  • Italianfinire
  • Dalmatianfinir
  • Neapolitanfenire
  • Sicilianfiniri
  • Venetanfinir
Rhaeto-Romance
  • Friulianfinî
Elsewhere
  • Emilianfinîr

Quick answers

What does fīniō mean in Latin?
fīniō, a verb, means “to finish, terminate; to set, appoint; to limit, bound”.
What are the principal parts of fīniō?
fīniō, fīnīre, fīnīvī, fīnītum (fourth conjugation).
How do you pronounce fīniō?
In classical Latin, [ˈfiː.ni.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈfiː.ni.o].