LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

fīnītor

fīnītor m (genitive fīnītōris)
Classical[fiːˈniː.tɔr]Ecclesiastical[fiˈniː.tor]

Meaning

  1. Someone who determines boundaries; surveyor.
  2. Someone who ends or limits (something).

Declension

declension
formsingularplural
nominativefīnītorfīnītōrēs
genitivefīnītōrisfīnītōrum
dativefīnītōrīfīnītōribus
accusativefīnītōremfīnītōrēs
ablativefīnītōrefīnītōribus
vocativefīnītorfīnītōrēs

fīnītor, ōris, m. id..
I. One who determines boundaries, a surveyor (syn.: decempedator, metator): quaestori permittant, finitorem mittant: ratum sit, quod finitor uni illi, a quo missus erit, renuntiaverit, Cic. Agr. 2, 13, 34; 2, 17, 45; 2, 20, 53; Non. 1, 37.—Comically: ejus (argumenti) nunc regiones, limites, confinia Determinabo: ei rei ego sum factus finitor, Plaut. Poen. prol. 49.—
B. Transf.: circulus, the horizon, Sen. Q. N. 5, 17, 2; Luc. 9, 496.—*
II. One who ends: o cunctis finitor maxime rerum (Pluto), Stat. Th. 8, 91.

Origins

Proto-Indo-European *-yétider. Latin -iō Latin fīniō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin fīnītor From fīniō (“to finish; limit; appoint”) + -tor.

Quick answers

What does fīnītor mean in Latin?
fīnītor, a noun, means “Someone who determines boundaries; surveyor.; Someone who ends or limits (something).”.
What is the genitive of fīnītor?
The genitive singular is fīnītōris. fīnītor is masculine, third declension.
How do you pronounce fīnītor?
In classical Latin, [fiːˈniː.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [fiˈniː.tor].