noun · femininethird declension
īnfīnītiō
īnfīnītiō f (genitive īnfīnītiōnis)
Classical[ĩː.fiːˈniː.ti.oː]Ecclesiastical[iɱ.fiˈnit.t͡si.o]
Meaning
- boundlessness, infinity
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | īnfīnītiō | īnfīnītiōnēs |
| genitive | īnfīnītiōnis | īnfīnītiōnum |
| dative | īnfīnītiōnī | īnfīnītiōnibus |
| accusative | īnfīnītiōnem | īnfīnītiōnēs |
| ablative | īnfīnītiōne | īnfīnītiōnibus |
| vocative | īnfīnītiō | īnfīnītiōnēs |
infīnītĭo, ōnis, f. infinitus,
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īnfīnītiō ōnis, f
infinitus, boundlessness, infinity: ipsa.
Origins
Back-formation from īnfīnītus (“boundless, unlimited”) on the basis of -tiō.