LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

īnfīnītus

īnfīnītus (feminine īnfīnīta, neuter īnfīnītum)
Classical[ĩː.fiːˈniː.tʊs]Ecclesiastical[iɱ.fiˈniː.tus]
īnfīnīte sg. voc. m.

Meaning

  1. adjectiveboundless, unlimited, endless
  2. adjectiveinfinite

In the readers how our graded readers gloss it

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnfīnītusīnfīnītaīnfīnītum
genitiveīnfīnītīīnfīnītaeīnfīnītī
dativeīnfīnītōīnfīnītaeīnfīnītō
accusativeīnfīnītumīnfīnītamīnfīnītum
ablativeīnfīnītōīnfīnītāīnfīnītō
vocativeīnfīnīteīnfīnītaīnfīnītum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnfīnītīīnfīnītaeīnfīnīta
genitiveīnfīnītōrumīnfīnītārumīnfīnītōrum
dativeīnfīnītīsīnfīnītīsīnfīnītīs
accusativeīnfīnītōsīnfīnītāsīnfīnīta
ablativeīnfīnītīsīnfīnītīsīnfīnītīs
vocativeīnfīnītīīnfīnītaeīnfīnīta

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

infinita et immensa materia
abundance of material.
potestas immoderata, infinita
despotic, tyrannous rule.
ex infinita exemplorum copia unum (pauca) sumere, decerpere (eligere)
to choose one from a large number of instances.

in-fīnītus, a, um, adj.,
I. not enclosed within boundaries, boundless, unlimited.
I. Lit.: quod finitum est habet extremum ... nihil igitur cum habeat extremum, infinitum sit necesse est, Cic. Div. 2, 50, 103: aër, materia, id. Ac. 2, 37, 118: imperium, Cic. Verr. 2, 3, 91: potestas, id: Agr. 2, 13, 33; Liv. 3, 9: magnitudines infinitissimae, Boëth. Inst. Arithm. 1, 4. — Subst.: infī-nītum, i, n., boundless space, the infinite: ex infinito coorta, Lucr. 5, 367.—
II. Transf.
A. Without end, endless, infinite: altitudo, Cic. Verr. 2, 4, 48: spes, id. Deiot. 5, 13: odium, id. Balb. 27, 62: labor, id. de Or. 1, 1: licentia, Cic. Verr. 2, 3, 94, § 220: imperium, id. ib. 2, 3, 91, § 213: potestas, id. Agr. 2, 13, 33: occupationes, Nep. Att. 20, 2: pretium, immoderate, Dig. 35, 2, 61: sin cuipiam nimis infinitum videtur, too prolix, Cic. de Or. 1, 15, 65. — Subst.: infīnītum, i, n., an infinitude, an endless amount or number: infinitum auri, Eutr. 9, 9: ad or in infinitum, to infinity, without end: haec (ars statuaria) ad infinitum effloruit, Plin. 34, 7, 16, § 35: crescere, id. 34, 2, 3, § 5: durescere, id. 13, 9, 18, § 62: sectio in infinitum, Quint. 1, 10 fin.: ne in infinitum abeamus, Plin. 17, 25, 38, § 243: infinitum quantum, beyond all measure, exceedingly, extraordinarily, Plin. 18, 28, 68, n. 3, § 277: infinito plus or magis, infinitely more, far more, Quint. 3, 4, 25; 11, 3, 172.—
B. Innumerable, countless: multitudo librorum, Cic. Tusc. 2, 2, 6: multitudo, id. Off. 1, 16, 52: causarum varietas, id. de Or. 1, 5, 16; Caes. B. G. 5, 12, 3: legum infinita multitudo, Tac. A. 3, 25: numerus annorum, Gell. 14, 1, 18: pietatis exempla, Plin. 7, 36, 36, § 121: pecunia ex infinitis rapinis, Auct. B. Alex. 64, 4; Spart. Hadr. 20, 5; Eutr. 1, 3; 3, 20 al.—
C. Indefinite.
1. In gen.: infinitior distributio, where no person or time is mentioned or implied, Cic. Top. 8: quaestio, id. Part. Or. 18: res, id. de Or. 1, 31: conexa, indefinite conclusions, id. Fat. 8.—Adv.: in infinito, to infinity, everywhere, at pleasure, Dig. 8, 2, 24; 8, 1, 9.—
2. In gram.: verbum, i. e. the infinitive, Quint. 9, 3, 9; also absol., id. 1, 6, 7 and 8: articulus, an indefinite pronoun, Varr. L. L. 8, § 45; 50 Müll.: vocabula, appellative nouns (as vir, mulier), ib. § 80.— Adv.
A. infīnītē.
1. Without bounds, without end, infinitely: ne infinite feratur ut flumen oratio, Cic. Or. 68, 228: concupiscere, excessively, id. Par. 6, 3: dividere, id. Ac. 1, 7: perorare, without cessation, constantly, id. Or. 36 fin.—
2. Indefinitely, in general: referre de re publica, Gell. 14, 7, 9.—
B. in-fīnītō (rare), immensely, vastly: magis delectare, Quint. 11. 3, 4: magis flexa sunt, id. 8, 4, 25: plus cogitare, id. ib.: infinito praestare, Plin. 25, 8, 53, § 94.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinīnfīnītus

Latin fīnītus Latin īnfīnītus From in- + fīnītus.

Descendants
  • Catalaninfinit
  • Englishinfinite
  • Frenchinfini
  • Germaninfinit
  • Italianinfinito
  • Portugueseinfinito
  • Portugueseinfindo
  • Romanianinfinit
  • Spanishinfinito
  • Galicianinfinito

Quick answers

What does īnfīnītus mean in Latin?
īnfīnītus, a adjective, means “boundless, unlimited, endless; infinite”.
How do you pronounce īnfīnītus?
In classical Latin, [ĩː.fiːˈniː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱ.fiˈniː.tus].
Where does īnfīnītus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin īnfīnītus.