adjectivethird-declension two-termination adjective
fīnālis
fīnālis (neuter fīnāle)
Classical[fiːˈnaː.lɪs]Ecclesiastical[fiˈnaː.lis]
Meaning
- two terminationOf or pertaining to boundaries.
- two terminationOf or pertaining to the end of something; final.
Latīnē defined in Latin in our graded readers
cōnsilium significānsfīnālis -e — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 21
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | fīnālis | fīnālis | fīnāle |
| genitive | fīnālis | fīnālis | fīnālis |
| dative | fīnālī | fīnālī | fīnālī |
| accusative | fīnālem | fīnālem | fīnāle |
| ablative | fīnālī | fīnālī | fīnālī |
| vocative | fīnālis | fīnālis | fīnāle |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | fīnālēs | fīnālēs | fīnālia |
| genitive | fīnālium | fīnālium | fīnālium |
| dative | fīnālibus | fīnālibus | fīnālibus |
| accusative | fīnālīs fīnālēs | fīnālīs fīnālēs | fīnālia |
| ablative | fīnālibus | fīnālibus | fīnālibus |
| vocative | fīnālēs | fīnālēs | fīnālia |
fīnālis, e, adj. finis (post-class.).
I. Of or relating to boundaries:
quaestiones, Dig. 10, 1, 11; 47, 21, 3; Sid. Ep. 8, 14.— II. Of or relating to the end, final:
horizon, id est finalis circulus, Macr. Somn. Scip. 2, 5: beatitudo, Aug. Civ. D. 19, 4 fin.: causa, Don. Ter. Eun. 5, 5, 18.—Adv.: fī-nālĭter, at last, to the very end (late Lat.). Cassiod. Amic. 19, 3; Ven. Fort. Vit. Mauteil. 25.Origins
Proto-Indo-European *h₂el- Proto-Indo-European *-is Proto-Indo-European *h₂élisder.? Proto-Italic *-ālis Latin -ālis Latin fīnālis From fīnis (“end; boundary, limit”) + -ālis.
Descendants
- Catalanfinal
- Englishfinal
- Frenchfinal
- Germanfinal
- Italianfinale
- Portuguesefinal
- Romanianfinal
- Spanishfinal