LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

cōnfodiō

cōnfodiō (present infinitive cōnfodere, perfect active cōnfōdī, supine cōnfossum)
Classical[kõːˈfɔ.di.oː]Ecclesiastical[koɱˈfɔː.di.o]
cōnfossus perf. pass. ptcp.

Meaning

  1. to dig (thoroughly), dig up or over, dig round about, turn over (of land), prepare by digging
  2. figurativelyto strike down by stabbing, pierce, stab, transfix, damage

Latīnē defined in Latin in our graded readers

multīs vulneribus perfōdiō
cōnfodiō -ere — in Aeneis, ch. 20

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnfodiōcōnfodiēbamcōnfodiamcōnfōdīcōnfōderamcōnfōderō
2nd sg.cōnfodiscōnfodiēbāscōnfodiēscōnfōdistīcōnfōderāscōnfōderis
3rd sg.cōnfoditcōnfodiēbatcōnfodietcōnfōditcōnfōderatcōnfōderit
1st pl.cōnfodimuscōnfodiēbāmuscōnfodiēmuscōnfōdimuscōnfōderāmuscōnfōderimus
2nd pl.cōnfoditiscōnfodiēbātiscōnfodiētiscōnfōdistiscōnfōderātiscōnfōderitis
3rd pl.cōnfodiuntcōnfodiēbantcōnfodientcōnfōdērunt
cōnfōdēre
cōnfōderantcōnfōderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnfodiamcōnfoderemcōnfōderimcōnfōdissem
2nd sg.cōnfodiāscōnfoderēscōnfōderīscōnfōdissēs
3rd sg.cōnfodiatcōnfoderetcōnfōderitcōnfōdisset
1st pl.cōnfodiāmuscōnfoderēmuscōnfōderīmuscōnfōdissēmus
2nd pl.cōnfodiātiscōnfoderētiscōnfōderītiscōnfōdissētis
3rd pl.cōnfodiantcōnfoderentcōnfōderintcōnfōdissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnfodiorcōnfodiēbarcōnfodiar
2nd sg.cōnfoderis
cōnfodere
cōnfodiēbāris
cōnfodiēbāre
cōnfodiēris
cōnfodiēre
3rd sg.cōnfoditurcōnfodiēbāturcōnfodiētur
1st pl.cōnfodimurcōnfodiēbāmurcōnfodiēmur
2nd pl.cōnfodiminīcōnfodiēbāminīcōnfodiēminī
3rd pl.cōnfodiunturcōnfodiēbanturcōnfodientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnfodiarcōnfoderer
2nd sg.cōnfodiāris
cōnfodiāre
cōnfoderēris
cōnfoderēre
3rd sg.cōnfodiāturcōnfoderētur
1st pl.cōnfodiāmurcōnfoderēmur
2nd pl.cōnfodiāminīcōnfoderēminī
3rd pl.cōnfodianturcōnfoderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnfodecōnfodere
pres. 2nd pl.cōnfoditecōnfodiminī
fut. 2nd sg.cōnfoditōcōnfoditor
fut. 3rd sg.cōnfoditōcōnfoditor
fut. 2nd pl.cōnfoditōte—
fut. 3rd pl.cōnfodiuntōcōnfodiuntor
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnfoderecōnfodī
perfect infinitivecōnfōdissecōnfossum esse
future infinitivecōnfossūrum essecōnfossum īrī
present participlecōnfodiēns—
perfect participle—cōnfossus
cōnfossa, cōnfossā, cōnfossae, cōnfossam, cōnfossārum, cōnfossās, cōnfosse, cōnfossī, cōnfossīs, cōnfossō, cōnfossōrum, cōnfossōs
future participlecōnfossūrus
cōnfossūra, cōnfossūrā, cōnfossūrae, cōnfossūram, cōnfossūrārum, cōnfossūrās, cōnfossūre, cōnfossūrī, cōnfossūrīs, cōnfossūrō, cōnfossūrōrum, cōnfossūrōs, cōnfossūrum
cōnfodiendus
cōnfodiundus, cōnfodienda, cōnfodiendā, cōnfodiendae, cōnfodiendam, cōnfodiendārum, cōnfodiendās, cōnfodiende, cōnfodiendīs, cōnfodiendōrum, cōnfodiendōs
gerundcōnfodiendī, cōnfodiendō, cōnfodiendumsupinecōnfossum, cōnfossū

con-fŏdĭo, fōdi, fossum, 3,
I. to dig thoroughly, dig round about, to prepare by digging (orig. pertaining to agriculture).
I. Prop.: terram minute, Cato, R. R. 129: jugera, Varr. R. R. 1, 18, 2: hortum, Plaut. Aul. 2, 2, 66: loca palustria, Sisenn. ap. Non. p. 141, 31: vineta, Col. 4, 5: salices, Plin. 17, 20, 32, § 142.—
B. Transf., to strike down by stabbing, to pierce, stab, transfix: constituere (Ciceronem) de improviso domi suae confodere, Sall. C. 28, 1: ibique pugnans confoditur, id. ib. 60, 7; Nep. Pelop. 5, 4; Liv. 24, 7, 5; Suet. Caes. 81; 82; id. Aug. 27; 51; id. Calig. 28; 59; id. Claud. 26; id. Tit. 6; Verg. A. 9, 445; Ov. M. 5, 176; Luc. 3, 744; Curt. 3, 11, 11; 4, 16, 23; Vell. 2, 22, 3; Val. Fl. 6, 418; Cic. Sull. 11, 33 dub. —
II. Trop. (rare; not ante-Aug.): tot judiciis confossi, praedamnatique, = pierced through, Liv. 5, 11, 12: mala quae vos ab omni parte confodiunt, Sen. Vit. Beat. 27, 6: cujus causa, quamquam gravissimis criminibus erat confossa, i. e. seriously damaged, Val. Max. 8, 1, abs. 11: quaedam (scripta) notis confodias, you strike or cross out, Plin. Ep. 9, 26, 13.—Hence, confos-sus, a, um, P. a., pierced through, full of holes: te faciam Confossiorem soricina nenia, Plaut. Bacch. 4, 8, 48.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnfodiō

Proto-Indo-European *bʰedʰh₂-der. Proto-Indo-European *bʰódʰh₂ey Proto-Italic *foðjō Latin fodiō Latin cōnfodiō From con- (“with, together”) + fodiō (“dig; thrust, stab”).

Quick answers

What does cōnfodiō mean in Latin?
cōnfodiō, a verb, means “to dig (thoroughly), dig up or over, dig round about, turn over (of land), prepare by digging; to strike down by stabbing, pierce, stab, transfix, damage”.
What are the principal parts of cōnfodiō?
cōnfodiō, cōnfodere, cōnfōdī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce cōnfodiō?
In classical Latin, [kõːˈfɔ.di.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koɱˈfɔː.di.o].
Where does cōnfodiō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnfodiō.