LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

dēfodiō

dēfodiō (present infinitive dēfodere, perfect active dēfōdī, supine dēfossum)
Classical[deːˈfɔ.di.oː]Ecclesiastical[deˈfɔː.di.o]

Meaning

  1. to dig deep or downwards; excavate
  2. to bury in earth; plant
  3. to hide, conceal, cover

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēfodiōdēfodiēbamdēfodiamdēfōdīdēfōderamdēfōderō
2nd sg.dēfodisdēfodiēbāsdēfodiēsdēfōdistīdēfōderāsdēfōderis
3rd sg.dēfoditdēfodiēbatdēfodietdēfōditdēfōderatdēfōderit
1st pl.dēfodimusdēfodiēbāmusdēfodiēmusdēfōdimusdēfōderāmusdēfōderimus
2nd pl.dēfoditisdēfodiēbātisdēfodiētisdēfōdistisdēfōderātisdēfōderitis
3rd pl.dēfodiuntdēfodiēbantdēfodientdēfōdērunt
dēfōdēre
dēfōderantdēfōderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēfodiamdēfoderemdēfōderimdēfōdissem
2nd sg.dēfodiāsdēfoderēsdēfōderīsdēfōdissēs
3rd sg.dēfodiatdēfoderetdēfōderitdēfōdisset
1st pl.dēfodiāmusdēfoderēmusdēfōderīmusdēfōdissēmus
2nd pl.dēfodiātisdēfoderētisdēfōderītisdēfōdissētis
3rd pl.dēfodiantdēfoderentdēfōderintdēfōdissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēfodiordēfodiēbardēfodiar
2nd sg.dēfoderis
dēfodere
dēfodiēbāris
dēfodiēbāre
dēfodiēris
dēfodiēre
3rd sg.dēfoditurdēfodiēbāturdēfodiētur
1st pl.dēfodimurdēfodiēbāmurdēfodiēmur
2nd pl.dēfodiminīdēfodiēbāminīdēfodiēminī
3rd pl.dēfodiunturdēfodiēbanturdēfodientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēfodiardēfoderer
2nd sg.dēfodiāris
dēfodiāre
dēfoderēris
dēfoderēre
3rd sg.dēfodiāturdēfoderētur
1st pl.dēfodiāmurdēfoderēmur
2nd pl.dēfodiāminīdēfoderēminī
3rd pl.dēfodianturdēfoderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēfodedēfodere
pres. 2nd pl.dēfoditedēfodiminī
fut. 2nd sg.dēfoditōdēfoditor
fut. 3rd sg.dēfoditōdēfoditor
fut. 2nd pl.dēfoditōte—
fut. 3rd pl.dēfodiuntōdēfodiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēfoderedēfodī
perfect infinitivedēfōdissedēfossum esse
future infinitivedēfossūrum essedēfossum īrī
present participledēfodiēns—
perfect participle—dēfossus
dēfossa, dēfossā, dēfossae, dēfossam, dēfossārum, dēfossās, dēfosse, dēfossī, dēfossīs, dēfossō, dēfossōrum, dēfossōs
future participledēfossūrus
dēfossūra, dēfossūrā, dēfossūrae, dēfossūram, dēfossūrārum, dēfossūrās, dēfossūre, dēfossūrī, dēfossūrīs, dēfossūrō, dēfossūrōrum, dēfossūrōs, dēfossūrum
dēfodiendus
dēfodiundus, dēfodienda, dēfodiendā, dēfodiendae, dēfodiendam, dēfodiendārum, dēfodiendās, dēfodiende, dēfodiendīs, dēfodiendōrum, dēfodiendōs
gerunddēfodiendī, dēfodiendō, dēfodiendumsupinedēfossum, dēfossū

dē-fŏdĭo, fōdi, fossum, 3, v. a.
I. To dig downwards or deep; to dig up, to dig (rare): scrobem in limine stabuli, Col. 7, 5, 17: specus, Verg. G. 3, 376: domos, id. Cul. 273: terram, Hor. S. 1, 1, 42: locum in altitudinem pedum quinque, Plin. 31, 3, 27, § 46: defosso lacu, Suet. Caes. 39.—More freq.,
II. To bury in the earth (quite class.): homines defoderunt in terram dimidiatos, Cato ap. Gell. 3, 14, 19; Lucr. 5, 935; 1366; Liv. 8, 10 fin.: thesaurum defossum esse sub lecto, Cic. Div. 2, 65; cf. id. de Or. 2, 41: cotem et novaculam in comitio, Cic. Div. 1, 17, 33: hospitem (necatum) in aedibus, Plaut. Most. 2, 2, 51; 71: lapidem in agro, Ov. F. 2, 641 al.: aliquem humo, Ov. M. 4, 239; id. F. 6, 458.—
B. Transf., to hide, conceal, cover: defodiet (aetas) condetque nitentia, Hor. Ep. 1, 6, 25: quae necessitas hominem defodit, ut erueret aurum, Sen. N. Q. 5, 15, 3; Plin. 19, 1, 2, § 9: se, Sen. ad Marc. 2 fin.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēfodiō

Latin de- Proto-Indo-European *bʰedʰh₂-der. Proto-Indo-European *bʰódʰh₂ey Proto-Italic *foðjō Latin fodiō Latin dēfodiō From de- (“of; from, away from”) + fodiō (“dig”).

Quick answers

What does dēfodiō mean in Latin?
dēfodiō, a verb, means “to dig deep or downwards; excavate; to bury in earth”.
What are the principal parts of dēfodiō?
dēfodiō, dēfodere, dēfōdī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce dēfodiō?
In classical Latin, [deːˈfɔ.di.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈfɔː.di.o].
Where does dēfodiō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēfodiō.