LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

condiciōnābilis

condiciōnābilis (neuter condiciōnābile)
Classical[kɔn.dɪ.ki.oːˈnaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[kon.di.t͡ʃi.oˈnaː.bi.lis]

Meaning

  1. conditionaltwo terminationconditional

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativecondiciōnābiliscondiciōnābiliscondiciōnābile
genitivecondiciōnābiliscondiciōnābiliscondiciōnābilis
dativecondiciōnābilīcondiciōnābilīcondiciōnābilī
accusativecondiciōnābilemcondiciōnābilemcondiciōnābile
ablativecondiciōnābilīcondiciōnābilīcondiciōnābilī
vocativecondiciōnābiliscondiciōnābiliscondiciōnābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativecondiciōnābilēscondiciōnābilēscondiciōnābilia
genitivecondiciōnābiliumcondiciōnābiliumcondiciōnābilium
dativecondiciōnābilibuscondiciōnābilibuscondiciōnābilibus
accusativecondiciōnābilīs
condiciōnābilēs
condiciōnābilīs
condiciōnābilēs
condiciōnābilia
ablativecondiciōnābilibuscondiciōnābilibuscondiciōnābilibus
vocativecondiciōnābilēscondiciōnābilēscondiciōnābilia

condĭcĭōnābĭlis, e, adj. condicio,
I. conditional: persecutio, Tert. adv. Gnost. 9.

Origins

From condiciō (“condition, term”), from condīcō (“to agree upon, promise; fix”), from con- (“with”) + dīcō (“to say, speak”).

Quick answers

What does condiciōnābilis mean in Latin?
condiciōnābilis, a adjective, means “conditional”.
How do you pronounce condiciōnābilis?
In classical Latin, [kɔn.dɪ.ki.oːˈnaː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon.di.t͡ʃi.oˈnaː.bi.lis].