verbsecond conjugation
concieō
concieō (present infinitive conciēre, perfect active concīvī, supine concitum)
Classical[kɔŋˈki.e.oː]Ecclesiastical[kon̠ʲˈt͡ʃiː.e.o]
Meaning
- to bring, assemble or urge together, collect (by exciting or rousing)
- to move violently, shake, stir (up)
- to rouse, excite, stir up, provoke, incite
- to produce, cause
Conjugation conjugation 2
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | concieō | conciēbam | conciēbō | concīvī | concīveram concīram | concīverō concīrō |
| 2nd sg. | conciēs | conciēbās | conciēbis | concīvistī concīstī | concīverās concīrās | concīveris concīris |
| 3rd sg. | conciet | conciēbat | conciēbit | concīvit concīt | concīverat concīrat | concīverit concīrit |
| 1st pl. | conciēmus | conciēbāmus | conciēbimus | concīvimus concīmus | concīverāmus concīrāmus | concīverimus concīrimus |
| 2nd pl. | conciētis | conciēbātis | conciēbitis | concīvistis concīstis | concīverātis concīrātis | concīveritis concīritis |
| 3rd pl. | concient | conciēbant | conciēbunt | concīvērunt concīrunt, concīvēre | concīverant concīrant | concīverint concīrint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | concieam | conciērem | concīverim concīrim | concīvissem concīssem |
| 2nd sg. | concieās | conciērēs | concīverīs concīrīs | concīvissēs concīssēs |
| 3rd sg. | concieat | conciēret | concīverit concīrit | concīvisset concīsset |
| 1st pl. | concieāmus | conciērēmus | concīverīmus concīrīmus | concīvissēmus concīssēmus |
| 2nd pl. | concieātis | conciērētis | concīverītis concīrītis | concīvissētis concīssētis |
| 3rd pl. | concieant | conciērent | concīverint concīrint | concīvissent concīssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | concieor | conciēbar | conciēbor |
| 2nd sg. | conciēris conciēre | conciēbāris conciēbāre | conciēberis conciēbere |
| 3rd sg. | conciētur | conciēbātur | conciēbitur |
| 1st pl. | conciēmur | conciēbāmur | conciēbimur |
| 2nd pl. | conciēminī | conciēbāminī | conciēbiminī |
| 3rd pl. | concientur | conciēbantur | conciēbuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | conciear | conciērer |
| 2nd sg. | concieāris concieāre | conciērēris conciērēre |
| 3rd sg. | concieātur | conciērētur |
| 1st pl. | concieāmur | conciērēmur |
| 2nd pl. | concieāminī | conciērēminī |
| 3rd pl. | concieantur | conciērentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | conciē | conciēre |
| pres. 2nd pl. | conciēte | conciēminī |
| fut. 2nd sg. | conciētō | conciētor |
| fut. 3rd sg. | conciētō | conciētor |
| fut. 2nd pl. | conciētōte | — |
| fut. 3rd pl. | concientō | concientor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | conciēre | conciērī |
| perfect infinitive | concīvisse concīsse | concitum esse |
| future infinitive | concitūrum esse | concitum īrī |
| present participle | conciēns | — |
| perfect participle | — | concitus concita, concitā, concitae, concitam, concitārum, concitās, concite, concitī, concitīs, concitō, concitōrum, concitōs |
| future participle | concitūrus concitūra, concitūrā, concitūrae, concitūram, concitūrārum, concitūrās, concitūre, concitūrī, concitūrīs, concitūrō, concitūrōrum, concitūrōs, concitūrum | conciendus concienda, conciendā, conciendae, conciendam, conciendārum, conciendās, conciende, conciendīs, conciendōrum, conciendōs |
gerundconciendī, conciendō, conciendumsupineconcitum, concitū
con-cĭĕo, cīvi, cĭtum, 2 (from the access. form concĭo, īre:
I.
concit, Lucr. 6, 410: concibant, Tac. H. 5, 19: conciret, id. A. 11, 19: concirent, id. ib. 3, 38 fin.: concire, id. ib. 3, 40; 12, 15: conciri, Liv. 25, 27, 9: concīta, Lucr. 2, 267; Val. Fl. 2, 460; Luc. 5, 597; cf. cieo and the other compounds), v. a., to urge, bring, or assemble together, by exciting or rousing, to collect: cum perturbatione commovere, Non. p. 90, 7 (freq. in the ante-class. and post-Aug. per., esp. in Lucr. and Tac.; in Quint. and in Hor. perh. only once in part. perf.; v. under II. A.; not in Cic.). I. Prop.: populum, Pac. ap. Non. p. 90, 12 (Trag. Rel. v. 141 Rib.); cf.:
homines miraculo rei novae, Liv. 1, 59, 3: exercitum ex totā insulā, id. 25, 27, 9: multitudinem ad se, id. 1, 8, 5: ad arma, Vell. 2, 74: donis auxilia concibant, Tac. H. 5, 19: remotos populos, id. A. 3, 38: propiores Gallos, id. ib. 3, 40: nunc concienda plebs, Liv. 4, 55, 3 al.—b. Of inanim. and abstr. objects, to move violently, to shake, stir up:
cur (Juppiter) tenebras et fremitus et murmura concit? Lucr. 6, 410: quendam aestum, id. 6, 826: concitus imbribus amnis, Ov. M. 3, 79; cf.: (verba) quae mare turbatum, quae concita flumina sistant, id. ib. 7, 154: navis concita, id. ib. 4, 706: murali concita Tormento saxa, Verg. A. 12, 921: mors concita ob cruciatus, hastened, Plin. 25, 3, 7, § 23 (Sillig, conscita): fulmina et tonitrus, Sil. 12, 611.—II. Trop.
A. To rouse, excite, stir up, provoke:
hostem, Tac. A. 11, 19; cf.: Mela accusatorem concivit Fabium, id. ib. 16, 17.—Esp. in part. perf.: immani concitus irā, Verg. A. 9, 694; cf. Ov. M. 7, 413: Aonio concita Baccha deo, id. A. A. 1, 312; cf.: pulso Thyias concita tympano, * Hor. C. 3, 15, 10: divino concita motu, inspired, Ov. M. 6, 158; cf. id. ib. 3, 711: mater (corresp. with male sana), id. ib. 4, 519: (mater) fraude aliquorum concita (sc. in filium), * Quint. 11, 1, 65; cf.: concita dea, enraged, Sil. 2, 543: conciti per largitionem veterani, Tac. A. 1, 10.— B. To excite, produce, cause action, passion, disquiet, evil, etc. (the flg. taken from the agitated sea; cf. strages, Att. ap. Non. p. 90, 9; Trag. Rel. v. 399 Rib.; cf. also Plaut. Merc. 5, 2, 36, and id. Trin. 2, 3, 8):
uxori turbas, Plaut. Am. 1, 2, 14; Ter. Heaut. 5, 2, 17: tantum mali, Plaut. Men. 5, 5, 4; Afran. ap. Non. p. 90, 10: hanc iram, Ter. Hec. 3, 1, 33: seditionem, Tac. A. 14, 17: varios motus animorum, id. H. 1, 4 et saep.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
con-cieō see 1 concio.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconcieō
Proto-Indo-European *keyh₂-der. Proto-Italic *kieō Latin cieō Latin concieō From con- + cieō (“summon”).