LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

concieō

concieō (present infinitive conciēre, perfect active concīvī, supine concitum)
Classical[kɔŋˈki.e.oː]Ecclesiastical[kon̠ʲˈt͡ʃiː.e.o]

Meaning

  1. to bring, assemble or urge together, collect (by exciting or rousing)
  2. to move violently, shake, stir (up)
  3. to rouse, excite, stir up, provoke, incite
  4. to produce, cause

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.concieōconciēbamconciēbōconcīvīconcīveram
concīram
concīverō
concīrō
2nd sg.conciēsconciēbāsconciēbisconcīvistī
concīstī
concīverās
concīrās
concīveris
concīris
3rd sg.concietconciēbatconciēbitconcīvit
concīt
concīverat
concīrat
concīverit
concīrit
1st pl.conciēmusconciēbāmusconciēbimusconcīvimus
concīmus
concīverāmus
concīrāmus
concīverimus
concīrimus
2nd pl.conciētisconciēbātisconciēbitisconcīvistis
concīstis
concīverātis
concīrātis
concīveritis
concīritis
3rd pl.concientconciēbantconciēbuntconcīvērunt
concīrunt, concīvēre
concīverant
concīrant
concīverint
concīrint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.concieamconciēremconcīverim
concīrim
concīvissem
concīssem
2nd sg.concieāsconciērēsconcīverīs
concīrīs
concīvissēs
concīssēs
3rd sg.concieatconciēretconcīverit
concīrit
concīvisset
concīsset
1st pl.concieāmusconciērēmusconcīverīmus
concīrīmus
concīvissēmus
concīssēmus
2nd pl.concieātisconciērētisconcīverītis
concīrītis
concīvissētis
concīssētis
3rd pl.concieantconciērentconcīverint
concīrint
concīvissent
concīssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.concieorconciēbarconciēbor
2nd sg.conciēris
conciēre
conciēbāris
conciēbāre
conciēberis
conciēbere
3rd sg.conciēturconciēbāturconciēbitur
1st pl.conciēmurconciēbāmurconciēbimur
2nd pl.conciēminīconciēbāminīconciēbiminī
3rd pl.concienturconciēbanturconciēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.conciearconciērer
2nd sg.concieāris
concieāre
conciērēris
conciērēre
3rd sg.concieāturconciērētur
1st pl.concieāmurconciērēmur
2nd pl.concieāminīconciērēminī
3rd pl.concieanturconciērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.conciēconciēre
pres. 2nd pl.conciēteconciēminī
fut. 2nd sg.conciētōconciētor
fut. 3rd sg.conciētōconciētor
fut. 2nd pl.conciētōte—
fut. 3rd pl.concientōconcientor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconciēreconciērī
perfect infinitiveconcīvisse
concīsse
concitum esse
future infinitiveconcitūrum esseconcitum īrī
present participleconciēns—
perfect participle—concitus
concita, concitā, concitae, concitam, concitārum, concitās, concite, concitī, concitīs, concitō, concitōrum, concitōs
future participleconcitūrus
concitūra, concitūrā, concitūrae, concitūram, concitūrārum, concitūrās, concitūre, concitūrī, concitūrīs, concitūrō, concitūrōrum, concitūrōs, concitūrum
conciendus
concienda, conciendā, conciendae, conciendam, conciendārum, conciendās, conciende, conciendīs, conciendōrum, conciendōs
gerundconciendī, conciendō, conciendumsupineconcitum, concitū

con-cĭĕo, cīvi, cĭtum, 2 (from the access. form concĭo, īre:
I. concit, Lucr. 6, 410: concibant, Tac. H. 5, 19: conciret, id. A. 11, 19: concirent, id. ib. 3, 38 fin.: concire, id. ib. 3, 40; 12, 15: conciri, Liv. 25, 27, 9: concīta, Lucr. 2, 267; Val. Fl. 2, 460; Luc. 5, 597; cf. cieo and the other compounds), v. a., to urge, bring, or assemble together, by exciting or rousing, to collect: cum perturbatione commovere, Non. p. 90, 7 (freq. in the ante-class. and post-Aug. per., esp. in Lucr. and Tac.; in Quint. and in Hor. perh. only once in part. perf.; v. under II. A.; not in Cic.).
I. Prop.: populum, Pac. ap. Non. p. 90, 12 (Trag. Rel. v. 141 Rib.); cf.: homines miraculo rei novae, Liv. 1, 59, 3: exercitum ex totā insulā, id. 25, 27, 9: multitudinem ad se, id. 1, 8, 5: ad arma, Vell. 2, 74: donis auxilia concibant, Tac. H. 5, 19: remotos populos, id. A. 3, 38: propiores Gallos, id. ib. 3, 40: nunc concienda plebs, Liv. 4, 55, 3 al.—
b. Of inanim. and abstr. objects, to move violently, to shake, stir up: cur (Juppiter) tenebras et fremitus et murmura concit? Lucr. 6, 410: quendam aestum, id. 6, 826: concitus imbribus amnis, Ov. M. 3, 79; cf.: (verba) quae mare turbatum, quae concita flumina sistant, id. ib. 7, 154: navis concita, id. ib. 4, 706: murali concita Tormento saxa, Verg. A. 12, 921: mors concita ob cruciatus, hastened, Plin. 25, 3, 7, § 23 (Sillig, conscita): fulmina et tonitrus, Sil. 12, 611.—
II. Trop.
A. To rouse, excite, stir up, provoke: hostem, Tac. A. 11, 19; cf.: Mela accusatorem concivit Fabium, id. ib. 16, 17.—Esp. in part. perf.: immani concitus irā, Verg. A. 9, 694; cf. Ov. M. 7, 413: Aonio concita Baccha deo, id. A. A. 1, 312; cf.: pulso Thyias concita tympano, * Hor. C. 3, 15, 10: divino concita motu, inspired, Ov. M. 6, 158; cf. id. ib. 3, 711: mater (corresp. with male sana), id. ib. 4, 519: (mater) fraude aliquorum concita (sc. in filium), * Quint. 11, 1, 65; cf.: concita dea, enraged, Sil. 2, 543: conciti per largitionem veterani, Tac. A. 1, 10.—
B. To excite, produce, cause action, passion, disquiet, evil, etc. (the flg. taken from the agitated sea; cf. strages, Att. ap. Non. p. 90, 9; Trag. Rel. v. 399 Rib.; cf. also Plaut. Merc. 5, 2, 36, and id. Trin. 2, 3, 8): uxori turbas, Plaut. Am. 1, 2, 14; Ter. Heaut. 5, 2, 17: tantum mali, Plaut. Men. 5, 5, 4; Afran. ap. Non. p. 90, 10: hanc iram, Ter. Hec. 3, 1, 33: seditionem, Tac. A. 14, 17: varios motus animorum, id. H. 1, 4 et saep.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconcieō

Proto-Indo-European *keyh₂-der. Proto-Italic *kieō Latin cieō Latin concieō From con- + cieō (“summon”).

Quick answers

What does concieō mean in Latin?
concieō, a verb, means “to bring, assemble or urge together, collect (by exciting or rousing); to move violently, shake, stir (up); to rouse, excite, stir up, provoke, incite”.
What are the principal parts of concieō?
concieō, conciēre, concīvī, concitum (second conjugation).
How do you pronounce concieō?
In classical Latin, [kɔŋˈki.e.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon̠ʲˈt͡ʃiː.e.o].
Where does concieō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin concieō.