LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

percieō

percieō (present infinitive perciēre, perfect active percīvī or perciī, supine percitum)
Classical[pɛrˈki.e.oː]Ecclesiastical[perˈt͡ʃiː.e.o]
perciō

Meaning

  1. to move, rouse, stir up or excite greatly
  2. to call aloud, attack, abuse

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.percieōperciēbamperciēbōpercīvī
perciī
percīveram
percieram
percīverō
percierō
2nd sg.perciēsperciēbāsperciēbispercīvistī
perciistī
percīverās
percierās
percīveris
percieris
3rd sg.percietperciēbatperciēbitpercīvit
perciit
percīverat
percierat
percīverit
percierit
1st pl.perciēmusperciēbāmusperciēbimuspercīvimus
perciimus
percīverāmus
percierāmus
percīverimus
percierimus
2nd pl.perciētisperciēbātisperciēbitispercīvistis
perciistis
percīverātis
percierātis
percīveritis
percieritis
3rd pl.percientperciēbantperciēbuntpercīvērunt
percīvēre, perciērunt, perciēre
percīverant
percierant
percīverint
percierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.percieamperciērempercīverim
percierim
percīvissem
perciissem
2nd sg.percieāsperciērēspercīverīs
percierīs
percīvissēs
perciissēs
3rd sg.percieatperciēretpercīverit
percierit
percīvisset
perciisset
1st pl.percieāmusperciērēmuspercīverīmus
percierīmus
percīvissēmus
perciissēmus
2nd pl.percieātisperciērētispercīverītis
percierītis
percīvissētis
perciissētis
3rd pl.percieantperciērentpercīverint
percierint
percīvissent
perciissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.percieorperciēbarperciēbor
2nd sg.perciēris
perciēre
perciēbāris
perciēbāre
perciēberis
perciēbere
3rd sg.perciēturperciēbāturperciēbitur
1st pl.perciēmurperciēbāmurperciēbimur
2nd pl.perciēminīperciēbāminīperciēbiminī
3rd pl.percienturperciēbanturperciēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.perciearperciērer
2nd sg.percieāris
percieāre
perciērēris
perciērēre
3rd sg.percieāturperciērētur
1st pl.percieāmurperciērēmur
2nd pl.percieāminīperciērēminī
3rd pl.percieanturperciērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.perciēperciēre
pres. 2nd pl.perciēteperciēminī
fut. 2nd sg.perciētōperciētor
fut. 3rd sg.perciētōperciētor
fut. 2nd pl.perciētōte—
fut. 3rd pl.percientōpercientor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveperciēreperciērī
perfect infinitivepercīvisse
perciisse
percitum esse
future infinitivepercitūrum essepercitum īrī
present participleperciēns—
perfect participle—percitus
percita, percitā, percitae, percitam, percitārum, percitās, percite, percitī, percitīs, percitō, percitōrum, percitōs
future participlepercitūrus
percitūra, percitūrā, percitūrae, percitūram, percitūrārum, percitūrās, percitūre, percitūrī, percitūrīs, percitūrō, percitūrōrum, percitūrōs, percitūrum
perciendus
gerundperciendī, perciendō, perciendumsupinepercitum, percitū

per-cĭĕo, cīvi and ii, ĭtum, 2, and per-cĭo, īvi and ĭi, ītum, 4, v. a.,
I. to move or rouse greatly, to stir up, excite.
I. In gen.: irai fax subdita percit, Lucr. 3, 303; 3, 184: crura hercle defringentur nisi istum verbum saepe unum perciet aureis Omnibus, id. 4, 563.—
II. In partic., to attack with words, abuse, or call aloud (by an opprobrious name): aliquem impudicum percies, Plaut. As. 2, 4, 69 Ussing ad loc.— Hence, percĭtus, a, um, P. a., greatly moved, roused, stimulated, excited.
A. Lit.: amoris causā percitus, Plaut. As. 4, 2, 13: irā percitus, id. Cas. 3, 5, 6: atrā bili percita est, id. Am. 2, 2, 95: incredibili re atque atroci percitus, Ter. Hec. 3, 3, 17: animo irato ac percito aliquid facere, Cic. Mil. 23, 63.—
B. Transf., excitable: ingenium percitum ac ferox, Liv. 21, 53, 8: corpore et linguā percitum, Sall. Fragm. ap. Prisc. p. 704 P. (Hist. 2, 35 Dietsch).

Origins

Proto-Indo-European *keyh₂-der. Proto-Italic *kieō Latin cieō Latin percieō From per- + cieō (“summon”).

Quick answers

What does percieō mean in Latin?
percieō, a verb, means “to move, rouse, stir up or excite greatly; to call aloud, attack, abuse”.
What are the principal parts of percieō?
percieō, perciēre, percīvī, percitum (second conjugation).
How do you pronounce percieō?
In classical Latin, [pɛrˈki.e.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [perˈt͡ʃiː.e.o].