LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

concitātiō

concitātiō f (genitive concitātiōnis)
Classical[kɔŋ.kɪˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[kon̠ʲ.t͡ʃiˈtat.t͡si.o]

Meaning

  1. hastening
  2. stimulation
  3. impetuosity
  4. disturbance, tumult

Declension

declension
formsingularplural
nominativeconcitātiōconcitātiōnēs
genitiveconcitātiōnisconcitātiōnum
dativeconcitātiōnīconcitātiōnibus
accusativeconcitātiōnemconcitātiōnēs
ablativeconcitātiōneconcitātiōnibus
vocativeconcitātiōconcitātiōnēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

iactatio, concitatio popularis
popular agitation.

concĭtātĭo, ōnis, f. concito, lit.,
I. a hastening, quick movement: remorum, Liv. 44, 28, 10.—
II. Trop.
A. In gen., an exciting or rousing up; esp., of the passions, an emotion of mind, affection, passion (in good prose; most freq. in Cic. and Quint.): sapientem ab omni concitatione animi, quam perturbationem voco, semper vacare, Cic. Tusc. 5, 16, 48; cf.: concitationes vehementiores animi, id. Q. Fr. 1, 1, 13, § 39: quaedam animi, id. Div. 1, 18, 34: animorum (i. e. ira), Liv. 9, 7, 10: mentis, Cic. Div. 2, 11, 27; and absol., Quint. 1, 11, 12; 2, 8, 11; 7, 4, 31; 10, 1, 114; 11, 3, 146 (opp. misericordia), id. 1, 10, 25.—
B. Concr., a sedition, a tumult: plebei contra patres concitatione et seditione nuntiatā, Cic. Brut. 14, 56; cf. crebrae (multitudinis), Caes. B. C. 3, 106 fin.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin concitātiō From concitō + -tiō.

Descendants
  • Italianconcitazione
  • Portugueseconcitação
  • Spanishconcitación

Quick answers

What does concitātiō mean in Latin?
concitātiō, a noun, means “hastening; stimulation; impetuosity”.
What is the genitive of concitātiō?
The genitive singular is concitātiōnis. concitātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce concitātiō?
In classical Latin, [kɔŋ.kɪˈtaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon̠ʲ.t͡ʃiˈtat.t͡si.o].