noun · femininethird declension
concitātiō
concitātiō f (genitive concitātiōnis)
Classical[kɔŋ.kɪˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[kon̠ʲ.t͡ʃiˈtat.t͡si.o]
Meaning
- hastening
- stimulation
- impetuosity
- disturbance, tumult
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | concitātiō | concitātiōnēs |
| genitive | concitātiōnis | concitātiōnum |
| dative | concitātiōnī | concitātiōnibus |
| accusative | concitātiōnem | concitātiōnēs |
| ablative | concitātiōne | concitātiōnibus |
| vocative | concitātiō | concitātiōnēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- iactatio, concitatio popularis
- popular agitation.
concĭtātĭo, ōnis, f. concito, lit.,
I. a hastening, quick movement:
remorum, Liv. 44, 28, 10.—II. Trop.
A. In gen., an exciting or rousing up; esp., of the passions, an emotion of mind, affection, passion (in good prose;
most freq. in Cic. and Quint.): sapientem ab omni concitatione animi, quam perturbationem voco, semper vacare, Cic. Tusc. 5, 16, 48; cf.: concitationes vehementiores animi, id. Q. Fr. 1, 1, 13, § 39: quaedam animi, id. Div. 1, 18, 34: animorum (i. e. ira), Liv. 9, 7, 10: mentis, Cic. Div. 2, 11, 27; and absol., Quint. 1, 11, 12; 2, 8, 11; 7, 4, 31; 10, 1, 114; 11, 3, 146 (opp. misericordia), id. 1, 10, 25.—B. Concr., a sedition, a tumult:
plebei contra patres concitatione et seditione nuntiatā, Cic. Brut. 14, 56; cf. crebrae (multitudinis), Caes. B. C. 3, 106 fin.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
concitātiō ōnis, f
concito, a quickening, quick movement: remorum, L. — Fig., a violent passion: animi: animorum, L. — An agitation, sedition, tumult: plebi contra patres: multitudinis, Cs.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin concitātiō From concitō + -tiō.
Descendants
- Italianconcitazione
- Portugueseconcitação
- Spanishconcitación