verbfirst conjugation
concitō
concitō (present infinitive concitāre, perfect active concitāvī, supine concitātum)
Classical[ˈkɔŋ.kɪ.toː]Ecclesiastical[ˈkɔn̠ʲ.t͡ʃi.to]
Meaning
- to rush
- to rouse up, agitate, move violently, stir up, excite, disturb
saepe gravēs pluviās adopertus nūbibus auster concitat
Often the south wind, shrouded with clouds, rouses up heavy rains8 CE, Ovidius, Fasti 2.71–72 - to spur, impel, incite
- to summon, assemble
Latīnē defined in Latin in our graded readers
celeriter incitōconcitō -āre — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 14
excitō, incendōconcitō -āre — in Evangelium secundum Marcum, ch. 21
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | concitō | concitābam | concitābō | concitāvī | concitāveram concitāram | concitāverō concitārō |
| 2nd sg. | concitās | concitābās | concitābis | concitāvistī concitāstī | concitāverās concitārās | concitāveris concitāris |
| 3rd sg. | concitat | concitābat | concitābit | concitāvit concitāt | concitāverat concitārat | concitāverit concitārit |
| 1st pl. | concitāmus | concitābāmus | concitābimus | concitāvimus concitāmus | concitāverāmus concitārāmus | concitāverimus concitārimus |
| 2nd pl. | concitātis | concitābātis | concitābitis | concitāvistis concitāstis | concitāverātis concitārātis | concitāveritis concitāritis |
| 3rd pl. | concitant | concitābant | concitābunt | concitāvērunt concitārunt, concitāvēre | concitāverant concitārant | concitāverint concitārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | concitem | concitārem | concitāverim concitārim | concitāvissem concitāssem |
| 2nd sg. | concitēs | concitārēs | concitāverīs concitārīs | concitāvissēs concitāssēs |
| 3rd sg. | concitet | concitāret | concitāverit concitārit | concitāvisset concitāsset |
| 1st pl. | concitēmus | concitārēmus | concitāverīmus concitārīmus | concitāvissēmus concitāssēmus |
| 2nd pl. | concitētis | concitārētis | concitāverītis concitārītis | concitāvissētis concitāssētis |
| 3rd pl. | concitent | concitārent | concitāverint concitārint | concitāvissent concitāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | concitor | concitābar | concitābor |
| 2nd sg. | concitāris concitāre | concitābāris concitābāre | concitāberis concitābere |
| 3rd sg. | concitātur | concitābātur | concitābitur |
| 1st pl. | concitāmur | concitābāmur | concitābimur |
| 2nd pl. | concitāminī | concitābāminī | concitābiminī |
| 3rd pl. | concitantur | concitābantur | concitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | conciter | concitārer |
| 2nd sg. | concitēris concitēre | concitārēris concitārēre |
| 3rd sg. | concitētur | concitārētur |
| 1st pl. | concitēmur | concitārēmur |
| 2nd pl. | concitēminī | concitārēminī |
| 3rd pl. | concitentur | concitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | concitā | concitāre |
| pres. 2nd pl. | concitāte | concitāminī |
| fut. 2nd sg. | concitātō | concitātor |
| fut. 3rd sg. | concitātō | concitātor |
| fut. 2nd pl. | concitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | concitantō | concitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | concitāre | concitārī |
| perfect infinitive | concitāvisse concitāsse | concitātum esse |
| future infinitive | concitātūrum esse | concitātum īrī |
| present participle | concitāns | — |
| perfect participle | — | concitātus concitāta, concitātā, concitātae, concitātam, concitātārum, concitātās, concitātī, concitātōrum, concitātōs |
| future participle | concitātūrus concitātūra, concitātūrā, concitātūrae, concitātūram, concitātūrārum, concitātūrās, concitātūre, concitātūrī, concitātūrīs, concitātūrō, concitātūrōrum, concitātūrōs, concitātūrum | concitandus concitanda, concitandā, concitandae, concitandam, concitandārum, concitandās, concitande, concitandīs, concitandōrum, concitandōs |
gerundconcitandī, concitandō, concitandumsupineconcitātum, concitātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- risum movere, concitare
- to raise a laugh.
- calcaribus equum concitare
- to put spurs to a horse.
- equum in aliquem concitare
- ride against any one at full speed; charge a person.
- stimulis gloriae concitari
- to be spurred on by ambition.
- commotum or concitatum esse
- to be moved, agitated.
- seditionem facere, concitare
- to cause a rebellion.
- plebem concitare, sollicitare
- to stir up the lower classes.
- navem remis concitare, incitare
- to row hard.
4 more phrases
- misericordiam alicuius concitare
- to excite some one's pity.
- concitatam multitudinem reprimere
- to allay the excitement of the mob.
- invidiam, odium ex-, concitare alicui, in aliquem
- to make a person odious, unpopular.
- divino quodam instinctu concitari, ferri (Div. 1. 31. 66)
- to feel inspired.
concĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. concieo,
I. to move violently, to put in violent or quick motion, to stir up, rouse up, excite, incite, shake.
I. Prop. (thus most freq. in the poets and histt.):
artus, Lucr. 3, 292; 3, 301: equum calcaribus, Liv. 2, 6, 8; cf.: equum in aliquem, Nep. Pelop. 5, 4: concitant equos permittuntque in hostem, Liv. 3, 61, 8: equos adversos, id. 8, 7, 9; cf. also under P. a.: naves quantā maximā celeritate poterat, id. 36, 44, 4; cf.: classem concitatam remis, id. 30, 25, 8; 37, 11, 10: navem remis, Curt. 4, 3, 2: in alteram (navem) quinqueremis eadem concitata, id. 4, 4, 7: agmen, Ov. M. 14, 239: omne nemus, id. F. 1, 436: feras, id. ib. 2, 286: tela, Liv. 34, 39, 3: eversas Eurus aquas, Ov. H. 7, 42; cf.: mare aeriore vento, Curt. 4, 3, 17: graves pluvias, Ov. F. 2, 72: se in hostem, Liv. 8, 39, 7; cf.: se in Teucros alis (Alecto), Verg. A. 7, 476: se in fugam, to take to flight, Liv. 22, 17, 6; cf.: se fugā in aliquem locum, Val. Fl. 3, 383.—II. Trop. (class. and very freq. in prose and poetry).
A. Aliquem, to rouse, urge, impel one to any act, feeling, etc., to move strongly, to influence, stir up, instigate, etc.; constr. with acc. pers. and ad, in, adversus, the inf. and absol.
(a). With ad and a subst., gerund, or gerundive:
concitari ad studium cognoscendae percipiendaeque virtutis, Cic. de Or. 1, 47, 204; cf.: concitatus ad philosophiam studio, id. Brut. 89, 306: judicem ad fortiter judicandum, Quint. 6, 1, 20: victum ad depellendam ignominiam, id. 1, 2, 24: nos ad quaerendum, id. 10, 2, 5: omnem Galliam ad nostrum auxilium, Caes. B. G. 7, 77: multitudinem ad arma, id. ib. 7, 42 fin.; cf.: cessantes ad arma, * Hor. C. 1, 35, 16: colonias ad audendum aliquid, Suet. Caes. 8: ad convicia, id. Tib. 54: ad despiciendam vitam, id. Oth. 10.—(g). With adversus:
Etruriam omnem adversus nos, Liv. 5, 4, 14: exercitum adversus regem, id. 1, 59, 12.—*(d). With inf.:
quae vos dementia concitat captam dimittere Trojam? Ov. M. 13, 226.—(ε) Absol., both with and without abl.: te ipsum animi quodam impetu concitatum, Cic. Mur. 31, 65; so, uxorem dolore, id. Scaur. 6, 9 (Fragm. ap. Prisc. p. 689 P.): aliquem injuriis, Sall. C. 35, 3: multitudinem fallaci spe, Liv. 6, 15, 6: familiam seditionibus, Col. 1, 8, 18: aliquem aliquo adfectu, Quint. 10, 7, 15: irā, Liv. 23, 7, 7; 42, 59, 2; Quint. 6, 3, 46; Liv. 7, 8, 3: aspectu pignorum suorum concitari, Tac. Agr. 38; Cic. Verr. 2, 3, 3, § 6: quo enim spectat illud ... nisi ut opifices concitentur? should be excited to sedition, id. Ac. 2, 47, 144; cf. id. Fl. 8, 18 sq.; Asin. ap. Cic. Fam. 10, 33, 4; cf. servitia, Sall. C. 46, 3: multitudinem, Nep. Arist. 1, 3: suos, Caes. B. G. 5, 26: judices (opp. flectere), Quint. 6, 1, 9; cf. (opp. placare), id. 11, 3, 170; (opp. mitigare), id. 3, 4, 3; 4, 2, 9; 6, 2, 12: concitare animos ac remittere, id. 9, 4, 11: tuas aures de nobis, Prop. 3 (4), 15, 45.—B. Aliquid, to rouse, excite, cause, occasion, produce any action, passion, evil, etc.:
bellum, Cic. Fam. 15, 4, 6; Hirt. B. G. 8, 22; Nep. Ham. 4, 3; Liv. 5, 5, 11; Flor. 4, 5, 1 al.; cf.: bellum Romanis, Liv. 35, 12, 18: quantas turbas mihi, Sall. H. 3, 61, 11 Dietsch; cf.: quantam pugnam mihi, Quint. 10, 1, 105: lacrimas totius populi Romani, id. 11, 3, : misericordiam populi, Cic. de Or. 1, 53, 227: odium (just before, commovere odium), id. Inv. 1, 54, 105; cf. id. ib. 1, 53, 100: invidiam in te ex illis rebus, Cic. Verr. 2, 5, 8, § 21: invidiam, odium, iram, Quint. 6, 1, 14: iram (opp. lenire), id. 3, 8, 12: risum, Cic. de Or. 2, 58, 235: seditionem ac discordiam, id. Mur. 39, 83: tumultum, Caes. B. C. 3, 18; Liv. 38, 33, 7: aspera iambis maxime concitantur, Quint. 9, 4, 136: error vanis concitatus imaginibus, Val. Max. 9, 9 init.: morbos, Cels. 2, 13: pituitam, id. 6, 6, 15: somnum, Plin. 20, 17, 73, § 189.—Hence, concĭtātus, a, um, P. a. A. (Acc. to I.) Violently moved, i. e. rapid, swift, quick:
equo concitato ad hostem vehitur, at full speed, Nep. Dat. 4 fin. (more freq. citato equo; v. 2. cito, P. a.): quam concitatissimos equos immittere jubet, Liv. 35, 5, 8: conversio caeli concitatior, Cic. Rep. 6, 18, 18; so, cursu, Liv. 35, 29, 6: concitatissimus corporis motus, Quint. 2, 11, 4.—B. (Acc. to II.) Roused up, excited, vehement, ardent (freq. in Quint.):
testimonia non concitatae contionis sed jurati senatūs, Cic. Fl. 7, 17: (in comoediis pater) interim concitatus, interim lenis est, Quint. 11, 3, 74: adfectus (opp. mites atque compositi), id. 6, 2, 9; cf. opp. flebiles, id. 11, 3, 162: animus an remissus, id. 3, 9, 7: causae, id. 11, 1, 3: oratio, id. 3, 8, 58 and 60: sententiae, id. 12, 9, 3; 10, 1, 44: erectā et concitatā voce (opp. summissā atque contractā), id. 11, 3, 175: Lucanus ardens et concitatus, id. 10, 1, 91.—Comp.: concitatior accidens clamor, Liv. 10, 5, 2; Quint. 2, 15, 28; 8, 3, 14.—Hence, concĭtātē, adv. (not in Cic.). 1. (Acc. to 1.) Quickly, rapidly:
agitur pecus, Col. 6, 6, 4.—2. (Acc. to 2.) Impetuously, ardently (most freq. in Quint.):
dicere, Quint. 8, 3, 40; 10, 2, 23; 11, 3, 23; 12, 10, 71: itur, id. 11, 3, 133.—Comp.: dicere, Quint. 1, 8, 1; 3, 8, 68; 9, 4, 130: movere adfectus, id. 12, 10, 26.— *Sup.: raperet ventus, Aug. Civ. Dei, 5, 26.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
concitō āvī, ātus, āre, freq.
concio, to put in quick motion, rouse, excite, urge, drive, incite, spur, agitate, disturb: equum calcaribus, L.: equum in aliquem, N.: equos adversos, L.: navīs maximā celeritate, L.: telum ex insidiis, brandishes, V.: agmen, O.: eversas Eurus aquas, O.: gravīs pluvias, O.: se in fugam, to flee headlong, L.—Fig., to rouse, urge, impel, move, influence, stir, instigate, goad, stimulate: te ipsum animi quodam impetu concitatum: civīs: alqm iniuriis, S.: irā, L.: aspectu pignorum suorum concitari, Ta.: servitia, S.: multitudinem, N.: suos, Cs.: concitatus ad philosophiam studio: (Galliam) ad nostrum auxilium, Cs.: Ad arma cessantīs, H.: exercitum adversus regem, L.: vos captam dimittere Troiam, O.—To rouse, excite, cause, occasion, produce, stir up: facultas seditionis concitandae: nova concitari mala videbam: odium erga Romanos, N.: bellum pro Veiente, L.: in te invidiam: tumultum, Cs.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconcitō
Proto-Indo-European *keyh₂-der. Proto-Italic *kieō Latin cieō Latin concieō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin concitō From concieō + -tō.
Descendants
- Italianconcitare
- Spanishconcitar
- Portugueseconcitar