LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

concitō

concitō (present infinitive concitāre, perfect active concitāvī, supine concitātum)
Classical[ˈkɔŋ.kɪ.toː]Ecclesiastical[ˈkɔn̠ʲ.t͡ʃi.to]

Meaning

  1. to rush
  2. to rouse up, agitate, move violently, stir up, excite, disturb
    saepe gravēs pluviās adopertus nūbibus auster concitatOften the south wind, shrouded with clouds, rouses up heavy rains8 CE, Ovidius, Fasti 2.71–72
  3. to spur, impel, incite
  4. to summon, assemble

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.concitōconcitābamconcitābōconcitāvīconcitāveram
concitāram
concitāverō
concitārō
2nd sg.concitāsconcitābāsconcitābisconcitāvistī
concitāstī
concitāverās
concitārās
concitāveris
concitāris
3rd sg.concitatconcitābatconcitābitconcitāvit
concitāt
concitāverat
concitārat
concitāverit
concitārit
1st pl.concitāmusconcitābāmusconcitābimusconcitāvimus
concitāmus
concitāverāmus
concitārāmus
concitāverimus
concitārimus
2nd pl.concitātisconcitābātisconcitābitisconcitāvistis
concitāstis
concitāverātis
concitārātis
concitāveritis
concitāritis
3rd pl.concitantconcitābantconcitābuntconcitāvērunt
concitārunt, concitāvēre
concitāverant
concitārant
concitāverint
concitārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.concitemconcitāremconcitāverim
concitārim
concitāvissem
concitāssem
2nd sg.concitēsconcitārēsconcitāverīs
concitārīs
concitāvissēs
concitāssēs
3rd sg.concitetconcitāretconcitāverit
concitārit
concitāvisset
concitāsset
1st pl.concitēmusconcitārēmusconcitāverīmus
concitārīmus
concitāvissēmus
concitāssēmus
2nd pl.concitētisconcitārētisconcitāverītis
concitārītis
concitāvissētis
concitāssētis
3rd pl.concitentconcitārentconcitāverint
concitārint
concitāvissent
concitāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.concitorconcitābarconcitābor
2nd sg.concitāris
concitāre
concitābāris
concitābāre
concitāberis
concitābere
3rd sg.concitāturconcitābāturconcitābitur
1st pl.concitāmurconcitābāmurconcitābimur
2nd pl.concitāminīconcitābāminīconcitābiminī
3rd pl.concitanturconcitābanturconcitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.conciterconcitārer
2nd sg.concitēris
concitēre
concitārēris
concitārēre
3rd sg.concitēturconcitārētur
1st pl.concitēmurconcitārēmur
2nd pl.concitēminīconcitārēminī
3rd pl.concitenturconcitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.concitāconcitāre
pres. 2nd pl.concitāteconcitāminī
fut. 2nd sg.concitātōconcitātor
fut. 3rd sg.concitātōconcitātor
fut. 2nd pl.concitātōte—
fut. 3rd pl.concitantōconcitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconcitāreconcitārī
perfect infinitiveconcitāvisse
concitāsse
concitātum esse
future infinitiveconcitātūrum esseconcitātum īrī
present participleconcitāns—
perfect participle—concitātus
concitāta, concitātā, concitātae, concitātam, concitātārum, concitātās, concitātī, concitātōrum, concitātōs
future participleconcitātūrus
concitātūra, concitātūrā, concitātūrae, concitātūram, concitātūrārum, concitātūrās, concitātūre, concitātūrī, concitātūrīs, concitātūrō, concitātūrōrum, concitātūrōs, concitātūrum
concitandus
concitanda, concitandā, concitandae, concitandam, concitandārum, concitandās, concitande, concitandīs, concitandōrum, concitandōs
gerundconcitandī, concitandō, concitandumsupineconcitātum, concitātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

risum movere, concitare
to raise a laugh.
calcaribus equum concitare
to put spurs to a horse.
equum in aliquem concitare
ride against any one at full speed; charge a person.
stimulis gloriae concitari
to be spurred on by ambition.
commotum or concitatum esse
to be moved, agitated.
seditionem facere, concitare
to cause a rebellion.
plebem concitare, sollicitare
to stir up the lower classes.
navem remis concitare, incitare
to row hard.
4 more phrases
misericordiam alicuius concitare
to excite some one's pity.
concitatam multitudinem reprimere
to allay the excitement of the mob.
invidiam, odium ex-, concitare alicui, in aliquem
to make a person odious, unpopular.
divino quodam instinctu concitari, ferri (Div. 1. 31. 66)
to feel inspired.

concĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. concieo,
I. to move violently, to put in violent or quick motion, to stir up, rouse up, excite, incite, shake.
I. Prop. (thus most freq. in the poets and histt.): artus, Lucr. 3, 292; 3, 301: equum calcaribus, Liv. 2, 6, 8; cf.: equum in aliquem, Nep. Pelop. 5, 4: concitant equos permittuntque in hostem, Liv. 3, 61, 8: equos adversos, id. 8, 7, 9; cf. also under P. a.: naves quantā maximā celeritate poterat, id. 36, 44, 4; cf.: classem concitatam remis, id. 30, 25, 8; 37, 11, 10: navem remis, Curt. 4, 3, 2: in alteram (navem) quinqueremis eadem concitata, id. 4, 4, 7: agmen, Ov. M. 14, 239: omne nemus, id. F. 1, 436: feras, id. ib. 2, 286: tela, Liv. 34, 39, 3: eversas Eurus aquas, Ov. H. 7, 42; cf.: mare aeriore vento, Curt. 4, 3, 17: graves pluvias, Ov. F. 2, 72: se in hostem, Liv. 8, 39, 7; cf.: se in Teucros alis (Alecto), Verg. A. 7, 476: se in fugam, to take to flight, Liv. 22, 17, 6; cf.: se fugā in aliquem locum, Val. Fl. 3, 383.—
II. Trop. (class. and very freq. in prose and poetry).
A. Aliquem, to rouse, urge, impel one to any act, feeling, etc., to move strongly, to influence, stir up, instigate, etc.; constr. with acc. pers. and ad, in, adversus, the inf. and absol.
(a). With ad and a subst., gerund, or gerundive: concitari ad studium cognoscendae percipiendaeque virtutis, Cic. de Or. 1, 47, 204; cf.: concitatus ad philosophiam studio, id. Brut. 89, 306: judicem ad fortiter judicandum, Quint. 6, 1, 20: victum ad depellendam ignominiam, id. 1, 2, 24: nos ad quaerendum, id. 10, 2, 5: omnem Galliam ad nostrum auxilium, Caes. B. G. 7, 77: multitudinem ad arma, id. ib. 7, 42 fin.; cf.: cessantes ad arma, * Hor. C. 1, 35, 16: colonias ad audendum aliquid, Suet. Caes. 8: ad convicia, id. Tib. 54: ad despiciendam vitam, id. Oth. 10.—
(b). With in: qui in iram concitat se, Quint. 6, 2, 27; cf. Cic. Verr. 2, 3, 3, § 6.—
(g). With adversus: Etruriam omnem adversus nos, Liv. 5, 4, 14: exercitum adversus regem, id. 1, 59, 12.—*
(d). With inf.: quae vos dementia concitat captam dimittere Trojam? Ov. M. 13, 226.—(ε) Absol., both with and without abl.: te ipsum animi quodam impetu concitatum, Cic. Mur. 31, 65; so, uxorem dolore, id. Scaur. 6, 9 (Fragm. ap. Prisc. p. 689 P.): aliquem injuriis, Sall. C. 35, 3: multitudinem fallaci spe, Liv. 6, 15, 6: familiam seditionibus, Col. 1, 8, 18: aliquem aliquo adfectu, Quint. 10, 7, 15: irā, Liv. 23, 7, 7; 42, 59, 2; Quint. 6, 3, 46; Liv. 7, 8, 3: aspectu pignorum suorum concitari, Tac. Agr. 38; Cic. Verr. 2, 3, 3, § 6: quo enim spectat illud ... nisi ut opifices concitentur? should be excited to sedition, id. Ac. 2, 47, 144; cf. id. Fl. 8, 18 sq.; Asin. ap. Cic. Fam. 10, 33, 4; cf. servitia, Sall. C. 46, 3: multitudinem, Nep. Arist. 1, 3: suos, Caes. B. G. 5, 26: judices (opp. flectere), Quint. 6, 1, 9; cf. (opp. placare), id. 11, 3, 170; (opp. mitigare), id. 3, 4, 3; 4, 2, 9; 6, 2, 12: concitare animos ac remittere, id. 9, 4, 11: tuas aures de nobis, Prop. 3 (4), 15, 45.—
B. Aliquid, to rouse, excite, cause, occasion, produce any action, passion, evil, etc.: bellum, Cic. Fam. 15, 4, 6; Hirt. B. G. 8, 22; Nep. Ham. 4, 3; Liv. 5, 5, 11; Flor. 4, 5, 1 al.; cf.: bellum Romanis, Liv. 35, 12, 18: quantas turbas mihi, Sall. H. 3, 61, 11 Dietsch; cf.: quantam pugnam mihi, Quint. 10, 1, 105: lacrimas totius populi Romani, id. 11, 3, : misericordiam populi, Cic. de Or. 1, 53, 227: odium (just before, commovere odium), id. Inv. 1, 54, 105; cf. id. ib. 1, 53, 100: invidiam in te ex illis rebus, Cic. Verr. 2, 5, 8, § 21: invidiam, odium, iram, Quint. 6, 1, 14: iram (opp. lenire), id. 3, 8, 12: risum, Cic. de Or. 2, 58, 235: seditionem ac discordiam, id. Mur. 39, 83: tumultum, Caes. B. C. 3, 18; Liv. 38, 33, 7: aspera iambis maxime concitantur, Quint. 9, 4, 136: error vanis concitatus imaginibus, Val. Max. 9, 9 init.: morbos, Cels. 2, 13: pituitam, id. 6, 6, 15: somnum, Plin. 20, 17, 73, § 189.—Hence, concĭtātus, a, um, P. a.
A. (Acc. to I.) Violently moved, i. e. rapid, swift, quick: equo concitato ad hostem vehitur, at full speed, Nep. Dat. 4 fin. (more freq. citato equo; v. 2. cito, P. a.): quam concitatissimos equos immittere jubet, Liv. 35, 5, 8: conversio caeli concitatior, Cic. Rep. 6, 18, 18; so, cursu, Liv. 35, 29, 6: concitatissimus corporis motus, Quint. 2, 11, 4.—
B. (Acc. to II.) Roused up, excited, vehement, ardent (freq. in Quint.): testimonia non concitatae contionis sed jurati senatūs, Cic. Fl. 7, 17: (in comoediis pater) interim concitatus, interim lenis est, Quint. 11, 3, 74: adfectus (opp. mites atque compositi), id. 6, 2, 9; cf. opp. flebiles, id. 11, 3, 162: animus an remissus, id. 3, 9, 7: causae, id. 11, 1, 3: oratio, id. 3, 8, 58 and 60: sententiae, id. 12, 9, 3; 10, 1, 44: erectā et concitatā voce (opp. summissā atque contractā), id. 11, 3, 175: Lucanus ardens et concitatus, id. 10, 1, 91.—Comp.: concitatior accidens clamor, Liv. 10, 5, 2; Quint. 2, 15, 28; 8, 3, 14.—Hence, concĭtātē, adv. (not in Cic.).
1. (Acc. to 1.) Quickly, rapidly: agitur pecus, Col. 6, 6, 4.—
2. (Acc. to 2.) Impetuously, ardently (most freq. in Quint.): dicere, Quint. 8, 3, 40; 10, 2, 23; 11, 3, 23; 12, 10, 71: itur, id. 11, 3, 133.—Comp.: dicere, Quint. 1, 8, 1; 3, 8, 68; 9, 4, 130: movere adfectus, id. 12, 10, 26.— *Sup.: raperet ventus, Aug. Civ. Dei, 5, 26.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconcitō

Proto-Indo-European *keyh₂-der. Proto-Italic *kieō Latin cieō Latin concieō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin concitō From concieō + -tō.

Descendants
  • Italianconcitare
  • Spanishconcitar
  • Portugueseconcitar

Quick answers

What does concitō mean in Latin?
concitō, a verb, means “to rush; to rouse up, agitate, move violently, stir up, excite, disturb; to spur, impel, incite”.
What are the principal parts of concitō?
concitō, concitāre, concitāvī, concitātum (first conjugation).
How do you pronounce concitō?
In classical Latin, [ˈkɔŋ.kɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔn̠ʲ.t͡ʃi.to].
Where does concitō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin concitō.