LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

acciō

acciō (present infinitive accīre, perfect active accīvī or acciī, supine accītum)
Classical[ˈak.ki.oː]Ecclesiastical[ˈat.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to send for, invite, summon, call for, fetch
  2. to summon death, to kill oneself, commit suicide

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Arcessere · Accire · Evocare · Accersere

1. Arcessere and accersere denote, in the most general sense, merely, to send for; accire supposes a co-ordinate relation in those that are sent for, as, to invite; evocare, a subordinate relation, as, to summon. The arcessens asks, the acciens entreats, the evocans commands, a person to make his appearance. Cic. Att. v. 1. Tu invita mulieres, ego accivero pueros: compare with Dejot. 5. Venit vel rogatus ut amicus, vel arcessitus ut socius, vel evocatus ut qui senatui parere didicisset. Or, Liv. x. 19. Collegæ auxilium, quod acciendum ultro fuerit, with xliv. 31. Evocati literis imperatoris. And xxix. 11. Æbutia accita ad Sulpiciam venit; and 12. Ut Hispalam libertinam arcesseret ad sese. 2. Arcessere (from cedere) means, originally, to order to approach; on the other hand, accersere (from σκαίρω), to come quickly, or, to make haste; but both words have been confounded with each other, from similarity of sound. (iii. 283.)

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.acciōacciēbamacciamaccīvī
acciī
accīveram
accieram
accīverō
accierō
2nd sg.accīsacciēbāsacciēsaccīvistī
acciistī
accīverās
accierās
accīveris
accieris
3rd sg.accitacciēbataccietaccīvit
acciit
accīverat
accierat
accīverit
accierit
1st pl.accīmusacciēbāmusacciēmusaccīvimus
acciimus
accīverāmus
accierāmus
accīverimus
accierimus
2nd pl.accītisacciēbātisacciētisaccīvistis
acciistis
accīverātis
accierātis
accīveritis
accieritis
3rd pl.acciuntacciēbantaccientaccīvērunt
accīvēre, acciērunt, acciēre
accīverant
accierant
accīverint
accierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.acciamaccīremaccīverim
accierim
accīvissem
acciissem
2nd sg.acciāsaccīrēsaccīverīs
accierīs
accīvissēs
acciissēs
3rd sg.acciataccīretaccīverit
accierit
accīvisset
acciisset
1st pl.acciāmusaccīrēmusaccīverīmus
accierīmus
accīvissēmus
acciissēmus
2nd pl.acciātisaccīrētisaccīverītis
accierītis
accīvissētis
acciissētis
3rd pl.acciantaccīrentaccīverint
accierint
accīvissent
acciissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.accioracciēbaracciar
2nd sg.accīris
accīre
acciēbāris
acciēbāre
acciēris
acciēre
3rd sg.accīturacciēbāturacciētur
1st pl.accīmuracciēbāmuracciēmur
2nd pl.accīminīacciēbāminīacciēminī
3rd pl.acciunturacciēbanturaccientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.acciaraccīrer
2nd sg.acciāris
acciāre
accīrēris
accīrēre
3rd sg.acciāturaccīrētur
1st pl.acciāmuraccīrēmur
2nd pl.acciāminīaccīrēminī
3rd pl.accianturaccīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.accīaccīre
pres. 2nd pl.accīteaccīminī
fut. 2nd sg.accītōaccītor
fut. 3rd sg.accītōaccītor
fut. 2nd pl.accītōte—
fut. 3rd pl.acciuntōacciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveaccīreaccīrī
perfect infinitiveaccīvisse
acciisse
accītum esse
future infinitiveaccītūrum esseaccītum īrī
present participleacciēns—
perfect participle—accītus
accīta, accītā, accītae, accītam, accītārum, accītās, accītī, accītōrum, accītōs
future participleaccītūrus
accītūra, accītūrā, accītūrae, accītūram, accītūrārum, accītūrās, accītūre, accītūrī, accītūrīs, accītūrō, accītūrōrum, accītūrōs, accītūrum
acciendus
acciundus, accienda, acciendā, acciendae, acciendam, acciendārum, acciendās, acciende, acciendīs, acciendōrum, acciendōs
gerundacciendī, acciendō, acciendumsupineaccītum, accītū

ac-cĭo, īvi, ītum, 4, v. a.,
I. to call or summon, to fetch (rare but class.).
I. Lit.: cujus vos tumulti causā accicrim, Att. ap. Non. 484, 7 (Rib. Trag. Rel. p. 199): horriferis accibant vocibus Orcum, Lucr. 5, 996: tu invita mulieres, ego accivero pueros, Cic. Att. 5, 1, 3; 13, 48, 1; id. de Or. 3, 35, 141; Sall. J. 108; Liv. 2, 6; Tac. A. 1, 5 al. —
II. Fig.: accire mortem, to kill one's self, Vell. 2, 38 fin.; Flor. 4, 2, 71: scientiam artemque haruspicum accibam, Tac. H. 2, 3; cf.: accitis quae usquam egregia, id. A. 3, 27; and: patrios mores funditus everti per accitam lasciviam, i. e. borrowed, id. ib. 14, 20 (but in Cic. Fin. 5, 31, 93, the read. acciret is very doubtful; v. Madv. a. h. l.; Klotz reads faceret; B. and K., crearet.).

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinacciō

Proto-Indo-European *keyh₂-der. Proto-Italic *kieō Latin cieō Latin acciō From ad- + cieō (“summon”).

Descendants
  • Englishaccite

Quick answers

What does acciō mean in Latin?
acciō, a verb, means “to send for, invite, summon, call for, fetch; to summon death, to kill oneself, commit suicide”.
What are the principal parts of acciō?
acciō, accīre, accīvī, accītum (fourth conjugation).
How do you pronounce acciō?
In classical Latin, [ˈak.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈat.t͡ʃi.o].
Where does acciō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin acciō.