noun · masculinethird declension
concitātor
concitātor m (genitive concitātōris)
Classical[kɔŋ.kɪˈtaː.tɔr]Ecclesiastical[kon̠ʲ.t͡ʃiˈtaː.tor]
Meaning
- instigator
- provoker, inciter, agitator
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | concitātor | concitātōrēs |
| genitive | concitātōris | concitātōrum |
| dative | concitātōrī | concitātōribus |
| accusative | concitātōrem | concitātōrēs |
| ablative | concitātōre | concitātōribus |
| vocative | concitātor | concitātōrēs |
concĭtātor, ōris, m. id.,
I. one who excites or rouses, a mover, exciter (rare):
belli, Hirt. B. G. 8, 38; Tac. H. 3, 2: turbae ac tumultūs, Liv. 25, 4, 10: concitator et instimulator seditionis, Cic. Dom. 5, 11: tabernariorum, id. ib. § 13; absol.: multitudo concitata ipsum concitatorem antecessit, Sen. Ira, 3, 2, 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
concitātor ōris, m
concito, a mover, exciter, ring - leader, agitator: cuius (contionis): turbae ac tumultūs, L.: tabernariorum.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconcitātor
Proto-Indo-European *keyh₂-der. Proto-Italic *kieō Latin cieō Latin concieō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin concitō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin concitātor From concitō (“to agitate”) + -tor.