LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

circumveniō

circumveniō (present infinitive circumvenīre, perfect active circumvēnī, supine circumventum)
Classical[kɪr.kʊmˈwɛ.ni.oː]Ecclesiastical[t͡ʃir.kumˈvɛː.ni.o]
circumventus perf. pass. ptcp.

Meaning

  1. to surround
  2. to beset, oppress, distress, overthrow
  3. to circumvent, deceive, cheat, trick

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Fallere · Frustrari · Decipere · Circumvenire · Fraudare · Imponere

Fallere, frustrari, and imponere, mean to deceive, and effect an exchange of truth for falsehood, σφάλλειν; the fallens (σφάλλων) deceives by erroneous views; the frustrans (from ψύθος), by false hopes; the imponens, by practising on the credulity of another. Decipere and circumvenire mean to outwit, and obtain an unfair advantage, ἀπατᾶν; the decipiens, by a suddenly executed; the circumveniens, by an artfully laid plot. Fraudare (ψεύδειν) means to cheat, or injure and rob anybody by an abuse of his confidence. (v. 357.)

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.circumveniōcircumveniēbamcircumveniamcircumvēnīcircumvēneramcircumvēnerō
2nd sg.circumvenīscircumveniēbāscircumveniēscircumvēnistīcircumvēnerāscircumvēneris
3rd sg.circumvenitcircumveniēbatcircumvenietcircumvēnitcircumvēneratcircumvēnerit
1st pl.circumvenīmuscircumveniēbāmuscircumveniēmuscircumvēnimuscircumvēnerāmuscircumvēnerimus
2nd pl.circumvenītiscircumveniēbātiscircumveniētiscircumvēnistiscircumvēnerātiscircumvēneritis
3rd pl.circumveniuntcircumveniēbantcircumvenientcircumvēnērunt
circumvēnēre
circumvēnerantcircumvēnerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.circumveniamcircumvenīremcircumvēnerimcircumvēnissem
2nd sg.circumveniāscircumvenīrēscircumvēnerīscircumvēnissēs
3rd sg.circumveniatcircumvenīretcircumvēneritcircumvēnisset
1st pl.circumveniāmuscircumvenīrēmuscircumvēnerīmuscircumvēnissēmus
2nd pl.circumveniātiscircumvenīrētiscircumvēnerītiscircumvēnissētis
3rd pl.circumveniantcircumvenīrentcircumvēnerintcircumvēnissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.circumveniorcircumveniēbarcircumveniar
2nd sg.circumvenīris
circumvenīre
circumveniēbāris
circumveniēbāre
circumveniēris
circumveniēre
3rd sg.circumvenīturcircumveniēbāturcircumveniētur
1st pl.circumvenīmurcircumveniēbāmurcircumveniēmur
2nd pl.circumvenīminīcircumveniēbāminīcircumveniēminī
3rd pl.circumveniunturcircumveniēbanturcircumvenientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.circumveniarcircumvenīrer
2nd sg.circumveniāris
circumveniāre
circumvenīrēris
circumvenīrēre
3rd sg.circumveniāturcircumvenīrētur
1st pl.circumveniāmurcircumvenīrēmur
2nd pl.circumveniāminīcircumvenīrēminī
3rd pl.circumvenianturcircumvenīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.circumvenīcircumvenīre
pres. 2nd pl.circumvenītecircumvenīminī
fut. 2nd sg.circumvenītōcircumvenītor
fut. 3rd sg.circumvenītōcircumvenītor
fut. 2nd pl.circumvenītōte—
fut. 3rd pl.circumveniuntōcircumveniuntor
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecircumvenīrecircumvenīrī
perfect infinitivecircumvēnissecircumventum esse
future infinitivecircumventūrum essecircumventum īrī
present participlecircumveniēns
circumveniente, circumvenientem, circumvenientēs, circumvenientī, circumvenientia, circumvenientibus, circumvenientis, circumvenientīs, circumvenientium
—
perfect participle—circumventus
circumventa, circumventā, circumventae, circumventam, circumventārum, circumventās, circumvente, circumventī, circumventīs, circumventō, circumventōrum, circumventōs
future participlecircumventūrus
circumventūra, circumventūrā, circumventūrae, circumventūram, circumventūrārum, circumventūrās, circumventūre, circumventūrī, circumventūrīs, circumventūrō, circumventūrōrum, circumventūrōs, circumventūrum
circumveniendus
circumveniundus
gerundcircumveniendī, circumveniendō, circumveniendumsupinecircumventum, circumventū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

circumvenire vigilias (Sall. Iug. 45. 2)
to make the round of the sentries.
circumvenire hostem aversum or a tergo (B. G. 2. 26)
to surround the enemy from the rear.

circum-vĕnĭo, vēni, ventum, 4, v. a., lit.,
I. to come around something; hence (the coming being considered as accomplished; cf. advenio and adventus, II.).
I. Lit.
A. In gen., to be around (a thing), to encircle, encompass, surround (rare): quibus succensis circumventi flammā exanimantur homines, Caes. B. G. 6, 16; cf.: donec ignium jactu circumveniretur, Tac. A. 15, 11; 15, 38: illum frequentia ingens circumvenit cum plausu, Petr. 92, 8: Cocytos sinu labens circumvenit atro, * Verg. A. 6, 132: omnium operum magnitudinem circumveniunt cavernae ingentes, Curt. 5, 1, 28: Rhenus insulas circumveniens, flowing around, Tac. A. 2, 6: planities locis paulo superioribus circumventa, Sall. J. 68, 2: rami, quos comprehensos manus possit circumvenire, to grasp, Col. 5, 9, 2; cf. id. 4, 29, 10; Val. Fl. 1, 400; Petr. 114: singulas urbes, to go around from one city to another, Sall. J. 88, 4 Dietsch.—Far more freq. (esp. in the histt.),
B. Specif., to surround in a hostile manner, to encompass, beset, invest: ex itinere nostros latere aperto aggressi circumvenere, Caes. B. G. 1, 25: ne per insidias ab eo circumveniretur, id. ib. 1, 42: consulem, Nep. Hann. 4, 3: aciem. Curt. 5, 13, 30: montem opere, Caes. B. C. 3, 97: multos ab tergo, Sall. J. 97, 5: cuncta moenia exercitu, id. ib. 57, 2; cf. id. ib. 76, 2: legio circumventa, Liv. 10, 26, 9; cf. id. 10, 2, 11, ; Tac. A. 3, 74: armis regiam, id. ib. 12, 50 fin.; cf. id. ib. 1, 25; 12, 16: cerva circumventa lupis, Stat. Th. 5, 165: hostili custodiā, Sen. Ep. 9, 6.—
II. Trop.
A. To encompass, beset, oppress, distress, afflict, overthrow: circumventus morbo, exilio atque inopiā, Enn. ap. Cic. de Or. 58, 218; cf. id. Fin. 4, 23, 62 (Trag. v. 42 Vahl.); Ter. Hec. prol. alt. 46: quasi committeret contra legem, quo quis judicio circumveniretur, Cic. Brut. 12, 48; cf. id. Tusc. 1, 41, 98; Quint. 5, 13, 32; 6, 2, 31: aliquem per arbitrum circumvenire, i. e. to lay hold of, Cic. Rosc. Com. 9, 25: jam te non Siculi, non aratores circumveniunt, Cic. Verr. 2, 1, 37, § 93: te a Siciliae civitatibus circumveniri atque opprimi dicis? id. ib. 2, 4, 8, § 17: potentis alicujus opibus circumveniri urgerique, id. Off. 2, 14, 51: ut neque tenuiores proper humilitatem circumveniantur, id. ib. 2, 24, 85; so, falsis criminibus, Sall. C. 34, 2: omnibus necessitudinibus, id. ib. 21, 3; cf. Tac. A. 1, 13: his difficultatibus, Sall. J. 7, 1: odio accolarum, simul domesticis discordiis, Tac. A. 12, 29: securitate pacis et belli malo, id. H. 2, 12: testimonio, id. ib. 4, 10: multa senem circumveniunt incommoda, * Hor. A. P. 169.—
B. (Cf. circumeo, II. B.) To circumvent, deceive, cheat, defraud one (syn.: decipio, fraudo, fallo): circumventum esse innocentem pecuniā, Cic. Clu. 29, 79: an placeret, fenore circumventa plebs, Liv. 6, 36, 12: ignorantiam alicujus, Dig. 17, 1, 29: aliquem falso testimonio, ib. 42, 1, 33: non sine calliditate circumventus, ib. 43, 28, 3; cf. ib. 23, 3, 12.—
2. In the jurists, to evade, to violate by evading: leges, Dig. 30, 123, § 1; 1, 3, 29: voluntatem defuncti, ib. 29, 4, 4: orationem, ib. 2, 15, 8; 1, 3, 29.—
C. To obtain possession of, to grasp: omne stagnum, Plin. Pan. 50, 1.

Origins

Proto-Indo-European *(s)ker-der. Ancient Greek κίρκος (kírkos)bor. Latin circus Latin circum Latin circum- Proto-Indo-European *gʷem- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *gʷm̥yéti Proto-Italic *gʷəniō Latin veniō Latin circumveniō From circum- (“around”) + veniō (“come”).

Descendants
  • Englishcircumvent
  • Frenchcirconvenir
  • Italiancirconvenire
  • Spanishcircunvenir

In English words that came into English from circumveniō

  • circumventcircumveniō
  • circumventioncircumventio

Quick answers

What does circumveniō mean in Latin?
circumveniō, a verb, means “to surround; to beset, oppress, distress, overthrow; to circumvent, deceive, cheat, trick”.
What are the principal parts of circumveniō?
circumveniō, circumvenīre, circumvēnī, circumventum (fourth conjugation).
How do you pronounce circumveniō?
In classical Latin, [kɪr.kʊmˈwɛ.ni.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [t͡ʃir.kumˈvɛː.ni.o].