noun · femininethird declension
circumventiō
circumventiō f (genitive circumventiōnis)
Classical[kɪr.kʊmˈwɛn.ti.oː]Ecclesiastical[t͡ʃir.kumˈvɛn.t͡si.o]
Meaning
- fraud, trickery
- circumvention
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | circumventiō | circumventiōnēs |
| genitive | circumventiōnis | circumventiōnum |
| dative | circumventiōnī | circumventiōnibus |
| accusative | circumventiōnem | circumventiōnēs |
| ablative | circumventiōne | circumventiōnibus |
| vocative | circumventiō | circumventiōnēs |
circumventĭo, ōnis, f. circumvenio, II. B. 2.,
I. a circumventing, defrauding (postclass. and rare):
adversarii, Dig. 4, 4, 17; Cod. Just. 2, 43, 3: innocentium, Aug. Civ. Dei, 22, 22.Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin circumventiō From circumveniō + -tiō.
Descendants
- Italiancirconvenzione
- Portuguesecircunvenção
In English words that came into English from circumventiō
- circumventioncircumventiō