LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, suppletive

afferō

afferō (present infinitive afferre, perfect active attulī, supine allātum)
Classical[ˈaf.fɛ.roː]Ecclesiastical[ˈaf.fe.ro]
allātus perf. pass. ptcp.№ 514 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. suppletiveto carry forth; to bring forth; conduct
  2. suppletiveto bring, bear, convey or carry information, report, announce, inform, publish, present, relate
  3. suppletiveto offer, provide, deliver, give
  4. suppletiveto bring something on someone; cause, effect, impart, give, occasion; bring to or upon
  5. suppletiveto bring forwards, produce, allege, assert, adduce
  6. suppletiveto bring forth as a product, yield, bear, produce
  7. suppletiveto contribute, offer, or bring something to as an addition, to be of use to, to assist or be useful in
  8. suppletiveto lay hands on, attack, assail, do violence to (with dative); rob, plunder; nullify

Latīnē defined in Latin in our graded readers

ferō ad locum; virī ligna in locum afferunt.
afferō -ferre attulī — in Mille Verba, Nāvāle

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.afferōafferēbamafferamattulīattuleramattulerō
2nd sg.affersafferēbāsafferēsattulistīattulerāsattuleris
3rd sg.affertafferēbatafferetattulitattuleratattulerit
1st pl.afferimusafferēbāmusafferēmusattulimusattulerāmusattulerimus
2nd pl.affertisafferēbātisafferētisattulistisattulerātisattuleritis
3rd pl.afferuntafferēbantafferentattulērunt
attulēre
attulerantattulerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.afferamafferremattulerimattulissem
2nd sg.afferāsafferrēsattulerīsattulissēs
3rd sg.afferatafferretattuleritattulisset
1st pl.afferāmusafferrēmusattulerīmusattulissēmus
2nd pl.afferātisafferrētisattulerītisattulissētis
3rd pl.afferantafferrentattulerintattulissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.afferorafferēbarafferar
2nd sg.afferris
afferre
afferēbāris
afferēbāre
afferēris
afferēre
3rd sg.afferturafferēbāturafferētur
1st pl.afferimurafferēbāmurafferēmur
2nd pl.afferiminīafferēbāminīafferēminī
3rd pl.afferunturafferēbanturafferentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.afferarafferrer
2nd sg.afferāris
afferāre
afferrēris
afferrēre
3rd sg.afferāturafferrētur
1st pl.afferāmurafferrēmur
2nd pl.afferāminīafferrēminī
3rd pl.afferanturafferrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.afferafferre
pres. 2nd pl.afferteafferiminī
fut. 2nd sg.affertōaffertor
fut. 3rd sg.affertōaffertor
fut. 2nd pl.affertōte—
fut. 3rd pl.afferuntōafferuntor
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveafferreafferrī
perfect infinitiveattulisseallātum esse
future infinitiveallātūrum esseallātum īrī
present participleafferēns—
perfect participle—allātus
allāta, allātā, allātae, allātam, allātārum, allātās, allāte, allātī, allātīs, allātō, allātōrum, allātōs
future participleallātūrus
allātūra, allātūrā, allātūrae, allātūram, allātūrārum, allātūrās, allātūre, allātūrī, allātūrīs, allātūrō, allātūrōrum, allātūrōs, allātūrum
afferendus
afferundus, afferenda, afferendā, afferendae, afferendam, afferendārum, afferendās, afferende, afferendīs, afferendōrum, afferendōs
gerundafferendī, afferendō, afferendumsupineallātum, allātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

laudem afferre
to confer distinction on a person; to redound to his credit.
causam afferre
to quote as a reason; give as excuse.
exemplum afferre
to quote an example.
argumentum afferre
to bring forward a proof.
similitudines afferre
to cite parallel cases.
ut hoc utar or afferam
to use this example.
salutem alicui afferre
to deliver, rescue a person.
manus, vim sibi afferre
to lay hands on oneself.
31 more phrases
afferre alicui laetitiam
to give pleasure to some one.
nuntio allato or accepto
on receiving the news.
multum afferre ad aliquid
to contribute much towards...; to affect considerably; to be instrumental in...
litterae missae et allatae
correspondence.
momentum afferre ad aliquid
to determine the issue of; to turn the scale.
utilitatem afferre, praebere
to be serviceable.
damnum inferre, afferre alicui
to do harm to, injure any one.
dubii rumores afferuntur ad nos
vague rumours reach us.
Romam nuntiatum est, allatum est
news reached Rome.
cladem hostibus afferre, inferre
to inflict a defeat on the enemy.
mors alicuius luctum mihi attulit
some one's death has plunged me in grief.
dubitatio mihi affertur, inicitur
a doubt arises in my mind.
aliquid felicitatis cumulum affert
his crowning happiness is produced by a thing; the culminating point of his felicity is...
rationem afferre (Verr. 3. 85. 195)
to bring forward an argument (based on common-sense).
spem alicui facere, afferre, inicere
to inspire any one with hope.
manus inicere, inferre, afferre alicui
to lay violent hands on a person.
dolorem alicui facere, afferre, commovere
to cause a person pain.
moram alicui rei afferre, inferre, facere
to retard, delay a thing.
argumentum immortalitatis afferre (not pro)
to quote an argument in favour of immortality.
religionem alicui afferre, inicere, incutere
to inspire some one with religious scruples.
locum Platonis afferre, proferre (not citare)
to quote a passage of Plato.
languorem, molestiam legentium animis afferre
to weary, bore the reader.

af-fĕro (better adf-), attŭli (adt-, better att-), allātum (adl-), afferre (adf-),
I. v. a.; constr. aliquid ad aliquem or alicui.
I. In gen., to bring, take, carry or convey a thing to a place (of portable things, while adducere denotes the leading or conducting of men, animals, etc.), lit. and trop.
A. Lit.: lumen, Enn. Ann. 1, 40: viginti minas, Plaut. As. 1, 3, 78; 1, 3, 87 al.: adtuli hunc.—Quid, adtulisti?—Adduxi volui dicere, id. Ps. 2, 4, 21: tandem bruma nives adfert, Lucr. 5, 746: adlatus est acipenser, Cic. ap. Macr. S. 2, 12: adfer huc scyphos, Hor. Epod. 9, 33: nuces, Juv. 5, 144: cibum pede ad rostrum veluti manu, Plin. 10, 46, 63, § 129: pauxillum aquae, Vulg. Gen. 18, 4: caput ejus, ib. Marc. 6, 28.—With de in part. sense: adferte nobis de fructibus terrae, Vulg. Num. 13, 21; ib. Joan. 21, 10 (as lit. rendering of the Greek).—So of letters: adferre litteras, ad aliquem or alicui, Cic. Att. 8, 6; id. Imp. Pomp. 2; Liv. 22, 11 al.: adferre se ad aliquem locum, to betake one's self to a place, to go or come to (opp. auferre se ab aliquo, to withdraw from, to leave, only poet.): huc me adfero, Plaut. Am. 3, 4, 6; Ter. And. 4, 5, 12 Bentl.: Fatis huc te poscentibus adfers, Verg. A. 8, 477: sese a moenibus, id. ib. 3, 345.—So pass. adferri: urbem adferimur, are driven, come, Verg. A. 7, 217; and adferre pedem: abite illuc, unde malum pedem adtulistis, id. Cat. 14, 21.— To bring near, extend, = porrigo (eccl. Lat.): adfer manum tuam, reach hither, Vulg. Joan. 20, 27.—
B. Trop., to bring to, upon, in a good or bad sense.
(a). In bon. part.: pacem ad vos adfero, Plaut. Am. prol. 32: hic Stoicus genus sermonum adfert non liquidum, i.e. makes use of, Cic. de Or. 2, 38, 159: nihil ostentationis aut imitationis adferre, id. ib. 3, 12, 45: non minus adferret ad dicendum auctoritatis quam facultatis, id. Mur. 2, 4: consulatum in familiam, id. Phil. 9, 2: animum vacuum ad scribendas res difficiles, id. Att. 12, 38: tibi benedictionem, Vulg. Gen. 33, 11: Domino gloriam, ib. 1 Par. 16, 28; ib. Apoc. 21, 26: ignominiam, ib. Osee, 4, 18.—
(b). In mal. part.: bellum in patriam, Ov. M. 12, 5: nisi etiam illuc pervenerint (canes), ut in dominum adferant dentes, to use their teeth against their master, Varr. R. R. 2, 9, 9: adferam super eos mala, Vulg. Jer. 23, 12: Quam accusationem adfertis adversus hominem hunc? id. Joan. 18, 29: quod gustatum adfert mortem, ib. Job, 6, 6: vim adferre alicui for inferre, to use force against or offer violence to one, Cic. Phil. 2, 7; Cic. Verr. 2, 1, 26; Liv. 9, 16; 42, 29 Drak.; Ov. H. 17, 21 Heins.; id. A. A. 1, 679; Suet. Oth. 12 al.: manus adferre alicui, in a bad sense, to lay hands on, attack, assail (opp.: manus abstinere ab aliquo): pro re quisque manus adfert (sc. ad pugnam), Cic. Verr. 2, 1, 26: domino a familiā suā manus adlatas esse, id. Quint. 27: intellegimus eum detrudi, cui manus adferuntur, id. Caecin. 17: qui sit improbissimus, manus ei adferantur, effodiantur oculi, id. Rep. 3, 17 Creuz. al.: sibi manus, to lay hands on one's self, to commit suicide: Qui quidem manus, quas justius in Lepidi perniciem animāsset, sibi adferre conatus est, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 23.—Also of things: manus templo, to rob or plunder, Cic. Verr. 2, 1, 18: bonis alienis, id. Off. 2, 15: manus suis vulneribus, to tear open, id. Att. 3, 15 (a little before: ne rescindam ipse dolorem meum): manus beneficio suo, to nullify, render worthless, Sen. Ben. 2, 5 ext.—
II. Esp.
A. To bring, bear, or carry a thing, as news, to report, announce, inform, publish; constr. alicui or ad aliquem aliquid, or acc. with inf. (class.; in the histt., esp. in Livy, very freq.): ea adferam eaque ut nuntiem, etc., Plaut. Am. prol. 9: istud quod adfers, aures exspectant meae, id. As. 2, 2, 65; Ter. Phorm. prol. 22: calamitas tanta fuit, ut eam non ex proelio nuntius, sed ex sermone rumor adferret, Cic. Imp. Pomp. 9, 25: si ei subito sit adlatum periculum patriae, id. Off. 1, 43, 154: nihil novi ad nos adferebatur, id. Fam. 2, 14; id. Att. 6, 8: rumores, qui de me adferuntur, Cic. Fil. ap. Cic. Fam. 16, 21: Caelium ad illam adtulisse, se aurum quaerere, id. Cael. 24; so id. Fam. 5, 2 al.: magnum enim, quod adferebant, videbatur, Caes. B. C. 3, 15 Dint.: cum crebri adferrent nuntii, male rem gerere Darium, Nep. 3, 3: haud vana adtulere, Liv. 4, 37; 6, 31: exploratores missi adtulerunt quieta omnia apud Gallos esse, id. 8, 17 Drak.: per idem tempus rebellāsse Etruscos adlatum est, word was brought, id. 10, 45 al.: idem ex Hispaniā adlatum, Tac. H. 1, 76: esse, qui magnum nescio quid adferret, Suet. Dom. 16; Luc. 1, 475: scelus adtulit umbris, Val. Fl. 3, 172 al.—So of instruction: doctrinam, Vulg. prol. Eccli.; ib. 2 Joan. 10.—
B. To bring a thing on one, i.e. to cause, occasion, effect, give, impart; esp. of states of mind: aegritudinem alicui, Ter. Heaut. 4, 3, 2: alicui molestiam, id. Hec. 3, 2, 9: populo Romano pacem, tranquillitatem, otium, concordiam, Cic. Mur. 1: alicui multas lacrimas, magnam cladem, id. N. D. 2, 3, 7: ipsa detractio molestiae consecutionem adfert voluptatis, id. Fin. 1, 11, 37; so, adferre auctoritatem et fidem orationi, id. Phil. 12, 7: metum, Cic. Verr. 2, 5, 25: dolorem, id. Sull. 1: luctum et egestatem, id. Rosc. Am. 5: consolationem, id. Att. 10, 4: delectationem, id. Fam. 7, 1 al.: detrimentum, Caes. B. C. 2, 82: taedium, Plin. 15, 2, 3, § 7: dolorem capitis, id. 23, 1, 18: gaudium, Plin. Ep. 10, 2, 1 al.—
C. To bring forwards, allege, assert, adduce, as an excuse, reason, etc.: quam causam adferam? Ter. Heaut. 4, 3, 23: justas causas adfers, Cic. Att. 11, 15; also without causa: rationes quoque, cur hoc ita sit, adferendas puto, id. Fin. 5, 10, 27; cf. id. Fam. 4, 13: idque me non ad meam defensionem adtulisse, id. Caecin. 29, 85: ad ea, quae dixi, adfer, si quid habes, id. Att. 7: nihil igitur adferunt, qui in re gerendā versari senectutem negant, they bring forwards nothing to the purpose, who, etc., id. Sen. 6; id. de Or. 2, 53, 215: quid enim poterit dicere? ... an aetatem adferet? i. e. as an excuse, id. ib. 2, 89, 364.—Also absol.: Quid sit enim corpus sentire, quis adferet umquam ...? will bring forwards an explanation, Lucr. 3, 354 (cf. reddo absol. in same sense, id. 1, 566): et, cur credam, adferre possum, Cic. Tusc. 1, 29, 70; 3, 23, 55.—
D. Adferre aliquid = conducere, conferre aliquid, to contribute any thing to a definite object, to be useful in any thing, to help, assist; constr. with ad, with dat., or absol.: quam ad rem magnum adtulimus adjumentum hominibus nostris, Cic. Off. 1, 1: negat Epicurus diuturnitatem temporis ad beate vivendum aliquid adferre, id. Fin. 2, 27, 87: quidquid ad rem publicam adtulimus, si modo aliquid adtulimus, id. Off. 1, 44, 155: illa praesidia non adferunt oratori aliquid, ne, etc., id. Mil. 1: aliquid adtulimus etiam nos, id. Planc. 10, 24: quid enim oves aliud adferunt, nisi, etc., id. N. D. 2, 63.—
E. Very rare in class. period, to bring forth as a product, to yield, bear, produce, = fero: agri fertiles, qui multo plus adferunt, quam acceperunt, Cic. Off. 1, 15: herbam adferentem semen, Vulg. Gen. 1, 29: arva non adferent cibum, ib. Hab. 3, 17: lignum adtulit fructum, ib. Joel, 2, 22; ib. Apoc. 22, 2: ager fructum, ib. Luc. 12, 16 al.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinafferō

Proto-Indo-European *bʰer- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *bʰéreti Proto-Italic *ferō Latin ferō Latin afferō From ad- + ferō (“bear, carry”).

Quick answers

What does afferō mean in Latin?
afferō, a verb, means “to carry forth; to bring forth; conduct”.
What are the principal parts of afferō?
afferō, afferre, attulī, allātum (third conjugation, suppletive).
How do you pronounce afferō?
In classical Latin, [ˈaf.fɛ.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈaf.fe.ro].
Where does afferō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin afferō.