verbthird conjugation
ūrō
ūrō (present infinitive ūrere, perfect active ussī, supine ustum)
Classical[ˈuː.roː]Ecclesiastical[ˈuː.ro]
ustus perf. pass. ptcp.Mille Verba core vocabulary
Meaning
- to burn, consume, inflame
Urit enim lini campum seges, urit avenae,
The flax burns as the cornfield and so burns the oat They burn the Lethe immersed in poppy sleepc. 37 BCE – 30 BCE, Vergilius, Georgicon 1.77–79 - figurativelyespecially of the emotions: to inflame with passion, love or lust; burn, set afire or on fire, excite, worry, disturb
Ūritur īnfēlīx Dīdō, tōtāque vagātur / urbe furēns, [...].
Inflamed [with love] [is] unhappy Dido, and through the whole city she wanders, raving, ….29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.68-69 - figurativelyto annoy, to gall, to vex
Uro hominem.
I gall the fellow.c. 161 BCE, Publius Terentius Afer, The Eunuch Act 2, Scene 2, line 42 - figurativelyto rage, to ravage
haec eos in Etruria iactantes molientesque bellum domi Romanum urebat.
While they were embroiled and struggling in Etruria the war in Roman houses ragedTitus Livius (Livy), The History of Rome, Book 10 10.17
Latīnē defined in Latin in our graded readers
flammā afficiōūrō -ere — in Metamorphoses I, ch. 14
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ūrō | ūrēbam | ūram | ussī | usseram | usserō |
| 2nd sg. | ūris | ūrēbās | ūrēs | ussistī | usserās | usseris |
| 3rd sg. | ūrit | ūrēbat | ūret | ussit | usserat | usserit |
| 1st pl. | ūrimus | ūrēbāmus | ūrēmus | ussimus | usserāmus | usserimus |
| 2nd pl. | ūritis | ūrēbātis | ūrētis | ussistis | usserātis | usseritis |
| 3rd pl. | ūrunt | ūrēbant | ūrent | ussērunt ussēre | usserant | usserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ūram | ūrerem | usserim | ussissem |
| 2nd sg. | ūrās | ūrerēs | usserīs | ussissēs |
| 3rd sg. | ūrat | ūreret | usserit | ussisset |
| 1st pl. | ūrāmus | ūrerēmus | usserīmus | ussissēmus |
| 2nd pl. | ūrātis | ūrerētis | usserītis | ussissētis |
| 3rd pl. | ūrant | ūrerent | usserint | ussissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | ūror | ūrēbar | ūrar |
| 2nd sg. | ūreris ūrere | ūrēbāris ūrēbāre | ūrēris ūrēre |
| 3rd sg. | ūritur | ūrēbātur | ūrētur |
| 1st pl. | ūrimur | ūrēbāmur | ūrēmur |
| 2nd pl. | ūriminī | ūrēbāminī | ūrēminī |
| 3rd pl. | ūruntur | ūrēbantur | ūrentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | ūrar | ūrerer |
| 2nd sg. | ūrāris ūrāre | ūrerēris ūrerēre |
| 3rd sg. | ūrātur | ūrerētur |
| 1st pl. | ūrāmur | ūrerēmur |
| 2nd pl. | ūrāminī | ūrerēminī |
| 3rd pl. | ūrantur | ūrerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | ūre | ūrere |
| pres. 2nd pl. | ūrite | ūriminī |
| fut. 2nd sg. | ūritō | ūritor |
| fut. 3rd sg. | ūritō | ūritor |
| fut. 2nd pl. | ūritōte | — |
| fut. 3rd pl. | ūruntō | ūruntor |
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | ūrere | ūrī |
| perfect infinitive | ussisse | ustum esse |
| future infinitive | ustūrum esse | ustum īrī |
| present participle | ūrēns | — |
| perfect participle | — | ustus ū̆sta, ū̆stā, ū̆stae, ū̆stam, ū̆stārum, ū̆stās, ū̆ste, ū̆stī, ū̆stīs, ū̆stō, ū̆stōrum, ū̆stōs |
| future participle | ustūrus ustūra, ustūrā, ustūrae, ustūram, ustūrārum, ustūrās, ustūre, ustūrī, ustūrīs, ustūrō, ustūrōrum, ustūrōs, ustūrum | ūrendus ūrundus, ūrenda, ūrendā, ūrendae, ūrendam, ūrendārum, ūrendās, ūrende, ūrendīs, ūrendōrum, ūrendōs |
gerundūrendī, ūrendō, ūrendumsupineustum, ustū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- sol ardet, urit
- the sun burns, scorches.
ūro, ussi, ustum, 3, v. a. for uso from root us; cf. Gr. εὔω, to singe; αὔω, to kindle,
I. to burn (class.).
I. Lit.
1. In gen.:
(sacer ignis) urit corpore serpens Quamcumque arripuit partem, Lucr. 6, 660: urere ne possit calor amplius aridus artus, id. 4, 871: calidum hoc est: etsi procul abest, urit male, Plaut. Most. 3, 1, 81: urit odoratam nocturna in lumina cedrum, Verg. A. 7, 13: homines in usum nocturni luminis, Tac. A. 15, 44: picem et ceras alimentaque cetera flammae, Ov. M. 14, 533.—2. In partic.
a. To burn up, destroy by fire, consume (syn. cremo):
hominem mortuum, inquit lex in XII., in urbe ne sepelito neve urito, Cic. Leg. 2, 23, 58 Mos.; so XII. Tab. ib. 2, 24, 60: flamma cum corpora fulva leonum soleat torrere atque urere, Lucr. 5, 898 (902): in corpore si quid ejusmodi est, quod reliquo corpori noceat, id uri secarique patimur, Cic. Phil. 8, 5, 15: agros, Liv. 26, 21, 15: urbes hostium, Tac. H. 2, 12: superbas Carthaginis arces, Hor. Epod. 7, 6: Achaïcus Ignis Iliacas domos, id. C. 1, 15, 35; cf.: usto ab Ilio, id. Epod. 10, 13: ustis navibus, id. ib. 9, 8: neglectis urenda filix innascitur agris, id. S. 1, 3, 37: cum frondibus uritur arbos, Ov. M. 2, 212 et saep.: acanthi radices ustis laxatisque mire prosunt, burned, scorched, Plin. 22, 22, 34, § 76: a sole usti, id. 23, 4, 42, § 85: ecce sexus infirmus se uri perpetitur, Lact. 5, 13, 14: urbis hostium, Tac. H. 2, 12: praedas, id. A. 4, 48: regionem, Curt. 4, 9, 8; 4, 14, 2.—b. Of encaustic painting, to burn in (very rare):
picta coloribus ustis puppis, Ov. F. 4, 275: tabulam coloribus, id. ib. 3, 831.— B. Transf.
1. To burn, i. e. to scorch, parch, dry up; to sting or pain acutely (syn. torreo):
videmus ceteras partes incultas (terrarum), quod aut frigore rigeant aut urantur calore, Cic. Tusc. 1, 28, 69: cum Sol gravis ureret arva, Ov. M. 6, 339: terras (Sol), id. ib. 4, 194: campum (seges), Verg. G. 1, 77 sq.: solum (cicer), Plin. 18, 12, 32, § 124: vineas (fimum suillum), id. 17, 27, 46, § 258: urentes harenae, Hor. C. 3, 4, 31; v. Orell. ad h. l.: sitis usserat herbas, Ov. F. 4, 299: sitis arida guttur Urit, id. M. 11, 130: fauces urit sitis, Hor. S. 1, 2, 114: nec febribus uror anhelis, Ov. P. 1, 10, 5: pestilentia urens simul urbem atque agros, Liv. 10, 47, 6: dysenteria si urat, Plin. 28, 9, 33, § 128: calx urit, discutit, extrahit, burns, heats (when taken as a medicine), id. 36, 24, 57, § 180: uri, vinciri, ferroque necari, Sen. Ep. 37, 1: hae sunt, quarum Delicias et panniculus bombycinus urit, oppresses, Juv. 6, 260.—2. To rub sore; to gall, fret, chafe, corrode:
calceus ... si pede minor, uret, Hor. Ep. 1, 10, 43: si te gravis uret sarcina chartae, id. ib. 1, 13, 6: teneros urit lorica lacertos, Prop. 4 (5), 3, 23. uri virgis, Hor. S. 2, 7, 58: loris non ureris, id. Ep. 1, 16, 47: antiqua terebra urit eam partem quam perforat: Gallica excavat nec urit, Col. Arb. 8, 3: ut prensos urant juga prima juvencos, Ov. R. Am. 235. —3. To pinch with cold; to nip, blast, wither:
pernoctant venatores in nive, in montibus uri se patiuntur, Cic. Tusc. 2, 17, 40: Scythae continuis frigoribus uruntur, Just. 2, 2, 9: iis, quae frigus usserit, sunt remedio, Plin. 22, 25, 57, § 119; Ov. Tr. 3, 2, 8; id. F. 1, 680: urebant montana nives, Luc. 4, 52; Val. Fl. 2, 287.—II. Trop., to burn, inflame, consume with passion; in pass., to burn, glow, be heated, be inflamed, be enamored; of love or lust:
me tamen urit amor, Verg. E. 2, 68: Daphnis me malus urit, id. ib. 8, 83: vires urit videndo Femina, id. G. 3, 215: urit me Glycerae nitor, Urit grata protervitas, Hor. C. 1, 19, 5 sq.— Pass.: uritur infelix Dido, Verg. A. 4, 68: Hor. Epod. 14, 13; Ov. M. 1, 496; 3, 464; 7, 22; 13, 763 al.: meum jecur urere bilis, Hor. S. 1, 9, 66: ira communiter urit utrumque, id. Ep. 1, 2, 13.—Pass.: uror, seu, etc., Hor. C. 1, 13, 9.—Of envy: urit fulgore suo, Hor. Ep. 2, 1, 13.—B. Transf.
1. To vex, annoy:
uro hominem, I gall the fellow, Ter. Eun. 2, 2, 42; cf. pass.: id nunc his cerebrum uritur, Me esse hos trecentos Philippos facturum lucri, Plaut. Poen. 3, 5, 25. —2. In gen., to disturb, harass, annoy, oppress:
eos bellum Romanum urebat, Liv. 10, 17, 1; cf. pass.: quo (bello) Italia urebatur, id. 27, 39, 9: labor aliquem urens, id. 36, 23, 5: captos legibus ure tuis, Ov. Am. 1, 8, 70: populum gravis urebat infesto mari annona, Vell. 2, 77, 1: urebat nobilem populum ablatum mare, Flor. 2, 6, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ūrō ūssī, ūstus, ere
VAS-, to burn : nocturna in lumina cedrum, V.: picem, O.— To burn up, destroy by fire, waste by burning, reduce to ashes, consume : hominem mortuum: agros, L.: arces, H.: urenda filix, H.: cum frondibus uritur arbos, O.: uritur (Gallia): regionem, Cu.— To burn, scorch, parch, dry up, sting, pain : partes (terrarum) incultae, quod urantur calore: cum sol ureret arva, O.: urentes harenae, H.: pestilentia urens urbem atque agros, L.—Of encaustic painting, to burn in : picta coloribus ustis puppis, O.: tabulam coloribus, to paint encaustically , O.— To rub sore, gall, fret, chafe, corrode : calceus . . . si pede minor, uret, H.: loris non ureris, H.: ut prensos urant iuga prima iuvencos, O.— To pinch with cold, nip, blast, wither, frostbite : pernoctant venatores in nive in montibus; uri se patiuntur: Nec per gelidas herba sit usta nivīs, O.—Fig., to burn, inflame, consume, fire, heat, set on fire, kindle : Me tamen urit amor, V.: Urit me Glycerae nitor, H.: Uritur infelix Dido, V.: meum iecur urere bilis, H.: Urit fulgore suo qui praegravat, etc., excites envy , H.— To vex, annoy, gall, disturb, harass, oppress : hominem, T.: eos bellum urebat, L.: captos legibus ure tuis, O.
Origins
From Proto-Italic *ouzō, from Proto-Indo-European *h₁éwseti, from *h₁ews- (“to burn”), the same source as the second element of Proto-Germanic *aimuzjǭ (“ashes”); see ember. Cognate with Ancient Greek εὕω (heúō, “to singe”), Sanskrit ओषति (óṣati, “to burn”).