LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

ūrō

ūrō (present infinitive ūrere, perfect active ussī, supine ustum)
Classical[ˈuː.roː]Ecclesiastical[ˈuː.ro]
ustus perf. pass. ptcp.Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to burn, consume, inflame
    Urit enim lini campum seges, urit avenae,The flax burns as the cornfield and so burns the oat They burn the Lethe immersed in poppy sleepc. 37 BCE – 30 BCE, Vergilius, Georgicon 1.77–79
  2. figurativelyespecially of the emotions: to inflame with passion, love or lust; burn, set afire or on fire, excite, worry, disturb
    Ūritur īnfēlīx Dīdō, tōtāque vagātur / urbe furēns, [...].Inflamed [with love] [is] unhappy Dido, and through the whole city she wanders, raving, ….29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.68-69
  3. figurativelyto annoy, to gall, to vex
    Uro hominem.I gall the fellow.c. 161 BCE, Publius Terentius Afer, The Eunuch Act 2, Scene 2, line 42
  4. figurativelyto rage, to ravage
    haec eos in Etruria iactantes molientesque bellum domi Romanum urebat.While they were embroiled and struggling in Etruria the war in Roman houses ragedTitus Livius (Livy), The History of Rome, Book 10 10.17

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ūrōūrēbamūramussīusseramusserō
2nd sg.ūrisūrēbāsūrēsussistīusserāsusseris
3rd sg.ūritūrēbatūretussitusseratusserit
1st pl.ūrimusūrēbāmusūrēmusussimususserāmususserimus
2nd pl.ūritisūrēbātisūrētisussistisusserātisusseritis
3rd pl.ūruntūrēbantūrentussērunt
ussēre
usserantusserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ūramūreremusserimussissem
2nd sg.ūrāsūrerēsusserīsussissēs
3rd sg.ūratūreretusseritussisset
1st pl.ūrāmusūrerēmususserīmusussissēmus
2nd pl.ūrātisūrerētisusserītisussissētis
3rd pl.ūrantūrerentusserintussissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ūrorūrēbarūrar
2nd sg.ūreris
ūrere
ūrēbāris
ūrēbāre
ūrēris
ūrēre
3rd sg.ūriturūrēbāturūrētur
1st pl.ūrimurūrēbāmurūrēmur
2nd pl.ūriminīūrēbāminīūrēminī
3rd pl.ūrunturūrēbanturūrentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ūrarūrerer
2nd sg.ūrāris
ūrāre
ūrerēris
ūrerēre
3rd sg.ūrāturūrerētur
1st pl.ūrāmurūrerēmur
2nd pl.ūrāminīūrerēminī
3rd pl.ūranturūrerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ūreūrere
pres. 2nd pl.ūriteūriminī
fut. 2nd sg.ūritōūritor
fut. 3rd sg.ūritōūritor
fut. 2nd pl.ūritōte—
fut. 3rd pl.ūruntōūruntor
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveūrereūrī
perfect infinitiveussisseustum esse
future infinitiveustūrum esseustum īrī
present participleūrēns—
perfect participle—ustus
ū̆sta, ū̆stā, ū̆stae, ū̆stam, ū̆stārum, ū̆stās, ū̆ste, ū̆stī, ū̆stīs, ū̆stō, ū̆stōrum, ū̆stōs
future participleustūrus
ustūra, ustūrā, ustūrae, ustūram, ustūrārum, ustūrās, ustūre, ustūrī, ustūrīs, ustūrō, ustūrōrum, ustūrōs, ustūrum
ūrendus
ūrundus, ūrenda, ūrendā, ūrendae, ūrendam, ūrendārum, ūrendās, ūrende, ūrendīs, ūrendōrum, ūrendōs
gerundūrendī, ūrendō, ūrendumsupineustum, ustū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

sol ardet, urit
the sun burns, scorches.

ūro, ussi, ustum, 3, v. a. for uso from root us; cf. Gr. εὔω, to singe; αὔω, to kindle,
I. to burn (class.).
I. Lit.
1. In gen.: (sacer ignis) urit corpore serpens Quamcumque arripuit partem, Lucr. 6, 660: urere ne possit calor amplius aridus artus, id. 4, 871: calidum hoc est: etsi procul abest, urit male, Plaut. Most. 3, 1, 81: urit odoratam nocturna in lumina cedrum, Verg. A. 7, 13: homines in usum nocturni luminis, Tac. A. 15, 44: picem et ceras alimentaque cetera flammae, Ov. M. 14, 533.—
2. In partic.
a. To burn up, destroy by fire, consume (syn. cremo): hominem mortuum, inquit lex in XII., in urbe ne sepelito neve urito, Cic. Leg. 2, 23, 58 Mos.; so XII. Tab. ib. 2, 24, 60: flamma cum corpora fulva leonum soleat torrere atque urere, Lucr. 5, 898 (902): in corpore si quid ejusmodi est, quod reliquo corpori noceat, id uri secarique patimur, Cic. Phil. 8, 5, 15: agros, Liv. 26, 21, 15: urbes hostium, Tac. H. 2, 12: superbas Carthaginis arces, Hor. Epod. 7, 6: Achaïcus Ignis Iliacas domos, id. C. 1, 15, 35; cf.: usto ab Ilio, id. Epod. 10, 13: ustis navibus, id. ib. 9, 8: neglectis urenda filix innascitur agris, id. S. 1, 3, 37: cum frondibus uritur arbos, Ov. M. 2, 212 et saep.: acanthi radices ustis laxatisque mire prosunt, burned, scorched, Plin. 22, 22, 34, § 76: a sole usti, id. 23, 4, 42, § 85: ecce sexus infirmus se uri perpetitur, Lact. 5, 13, 14: urbis hostium, Tac. H. 2, 12: praedas, id. A. 4, 48: regionem, Curt. 4, 9, 8; 4, 14, 2.—
b. Of encaustic painting, to burn in (very rare): picta coloribus ustis puppis, Ov. F. 4, 275: tabulam coloribus, id. ib. 3, 831.—
B. Transf.
1. To burn, i. e. to scorch, parch, dry up; to sting or pain acutely (syn. torreo): videmus ceteras partes incultas (terrarum), quod aut frigore rigeant aut urantur calore, Cic. Tusc. 1, 28, 69: cum Sol gravis ureret arva, Ov. M. 6, 339: terras (Sol), id. ib. 4, 194: campum (seges), Verg. G. 1, 77 sq.: solum (cicer), Plin. 18, 12, 32, § 124: vineas (fimum suillum), id. 17, 27, 46, § 258: urentes harenae, Hor. C. 3, 4, 31; v. Orell. ad h. l.: sitis usserat herbas, Ov. F. 4, 299: sitis arida guttur Urit, id. M. 11, 130: fauces urit sitis, Hor. S. 1, 2, 114: nec febribus uror anhelis, Ov. P. 1, 10, 5: pestilentia urens simul urbem atque agros, Liv. 10, 47, 6: dysenteria si urat, Plin. 28, 9, 33, § 128: calx urit, discutit, extrahit, burns, heats (when taken as a medicine), id. 36, 24, 57, § 180: uri, vinciri, ferroque necari, Sen. Ep. 37, 1: hae sunt, quarum Delicias et panniculus bombycinus urit, oppresses, Juv. 6, 260.—
2. To rub sore; to gall, fret, chafe, corrode: calceus ... si pede minor, uret, Hor. Ep. 1, 10, 43: si te gravis uret sarcina chartae, id. ib. 1, 13, 6: teneros urit lorica lacertos, Prop. 4 (5), 3, 23. uri virgis, Hor. S. 2, 7, 58: loris non ureris, id. Ep. 1, 16, 47: antiqua terebra urit eam partem quam perforat: Gallica excavat nec urit, Col. Arb. 8, 3: ut prensos urant juga prima juvencos, Ov. R. Am. 235. —
3. To pinch with cold; to nip, blast, wither: pernoctant venatores in nive, in montibus uri se patiuntur, Cic. Tusc. 2, 17, 40: Scythae continuis frigoribus uruntur, Just. 2, 2, 9: iis, quae frigus usserit, sunt remedio, Plin. 22, 25, 57, § 119; Ov. Tr. 3, 2, 8; id. F. 1, 680: urebant montana nives, Luc. 4, 52; Val. Fl. 2, 287.—
II. Trop., to burn, inflame, consume with passion; in pass., to burn, glow, be heated, be inflamed, be enamored; of love or lust: me tamen urit amor, Verg. E. 2, 68: Daphnis me malus urit, id. ib. 8, 83: vires urit videndo Femina, id. G. 3, 215: urit me Glycerae nitor, Urit grata protervitas, Hor. C. 1, 19, 5 sq.— Pass.: uritur infelix Dido, Verg. A. 4, 68: Hor. Epod. 14, 13; Ov. M. 1, 496; 3, 464; 7, 22; 13, 763 al.: meum jecur urere bilis, Hor. S. 1, 9, 66: ira communiter urit utrumque, id. Ep. 1, 2, 13.—Pass.: uror, seu, etc., Hor. C. 1, 13, 9.—Of envy: urit fulgore suo, Hor. Ep. 2, 1, 13.—
B. Transf.
1. To vex, annoy: uro hominem, I gall the fellow, Ter. Eun. 2, 2, 42; cf. pass.: id nunc his cerebrum uritur, Me esse hos trecentos Philippos facturum lucri, Plaut. Poen. 3, 5, 25. —
2. In gen., to disturb, harass, annoy, oppress: eos bellum Romanum urebat, Liv. 10, 17, 1; cf. pass.: quo (bello) Italia urebatur, id. 27, 39, 9: labor aliquem urens, id. 36, 23, 5: captos legibus ure tuis, Ov. Am. 1, 8, 70: populum gravis urebat infesto mari annona, Vell. 2, 77, 1: urebat nobilem populum ablatum mare, Flor. 2, 6, 2.

Origins

From Proto-Italic *ouzō, from Proto-Indo-European *h₁éwseti, from *h₁ews- (“to burn”), the same source as the second element of Proto-Germanic *aimuzjǭ (“ashes”); see ember. Cognate with Ancient Greek εὕω (heúō, “to singe”), Sanskrit ओषति (óṣati, “to burn”).

Quick answers

What does ūrō mean in Latin?
ūrō, a verb, means “to burn, consume, inflame; especially of the emotions: to inflame with passion, love or lust; burn, set afire or on fire, excite, worry, disturb”.
What are the principal parts of ūrō?
ūrō, ūrere, ussī, ustum (third conjugation).
How do you pronounce ūrō?
In classical Latin, [ˈuː.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈuː.ro].