LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

adūrō

adūrō (present infinitive adūrere, perfect active adussī, supine adustum)
Classical[aˈduː.roː]Ecclesiastical[aˈduː.ro]

Meaning

  1. to kindle, set fire to
  2. to singe, scorch, burn

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.adūrōadūrēbamadūramadussīadusseramadusserō
2nd sg.adūrisadūrēbāsadūrēsadussistīadusserāsadusseris
3rd sg.adūritadūrēbatadūretadussitadusseratadusserit
1st pl.adūrimusadūrēbāmusadūrēmusadussimusadusserāmusadusserimus
2nd pl.adūritisadūrēbātisadūrētisadussistisadusserātisadusseritis
3rd pl.adūruntadūrēbantadūrentadussērunt
adussēre
adusserantadusserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.adūramadūreremadusserimadussissem
2nd sg.adūrāsadūrerēsadusserīsadussissēs
3rd sg.adūratadūreretadusseritadussisset
1st pl.adūrāmusadūrerēmusadusserīmusadussissēmus
2nd pl.adūrātisadūrerētisadusserītisadussissētis
3rd pl.adūrantadūrerentadusserintadussissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.adūroradūrēbaradūrar
2nd sg.adūreris
adūrere
adūrēbāris
adūrēbāre
adūrēris
adūrēre
3rd sg.adūrituradūrēbāturadūrētur
1st pl.adūrimuradūrēbāmuradūrēmur
2nd pl.adūriminīadūrēbāminīadūrēminī
3rd pl.adūrunturadūrēbanturadūrentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.adūraradūrerer
2nd sg.adūrāris
adūrāre
adūrerēris
adūrerēre
3rd sg.adūrāturadūrerētur
1st pl.adūrāmuradūrerēmur
2nd pl.adūrāminīadūrerēminī
3rd pl.adūranturadūrerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.adūreadūrere
pres. 2nd pl.adūriteadūriminī
fut. 2nd sg.adūritōadūritor
fut. 3rd sg.adūritōadūritor
fut. 2nd pl.adūritōte—
fut. 3rd pl.adūruntōadūruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveadūrereadūrī
perfect infinitiveadussisseadustum esse
future infinitiveadustūrum esseadustum īrī
present participleadūrēns—
perfect participle—adustus
adūrenda, adūrendā, adūrendae, adūrendam, adūrendārum, adūrendās, adūrende, adūrendīs, adūrendōrum, adūrendōs, adusta, adustā, adustae, adustam, adustārum, adustās, aduste, adustī, adustīs, adustō, adustōrum, adustōs
future participleadustūrus
adustūra, adustūrā, adustūrae, adustūram, adustūrārum, adustūrās, adustūre, adustūrī, adustūrīs, adustūrō, adustūrōrum, adustūrōs, adustūrum
adūrendus
adūrundus
gerundadūrendī, adūrendō, adūrendumsupineadustum, adustū

ăd-ūro, ussi, ustum, 3, v. a.,
I. to set fire to, to kindle, to set in a flame, to burn, singe, scorch (cf. accendo), etc.
I. A.. Lit., of food: hoc adustum est, * Ter. Ad. 3, 3, 71; so Hor. S. 2, 8, 68; 90: splendor quicunque est acer, adurit Saepe oculos, * Lucr. 4, 330: Dionysius candente carbone sibi adurebat capillum, Cic. Off. 2, 7, 23; cf. id. Tusc. 5, 20, 58.—So of the Indian sages: sine gemitu aduruntur, suffer themselves to be burned, Cic. Tusc. 5, 27, 77: ignes caelestes adussisse complurium vestimenta dicebantur, Liv. 39, 22.—So in Cels., of the burning or cauterizing of a diseased limb: os eodem ferramento adurendum, 8, 2; cf. id. 5, 26, 21; 33: flammis aduri Colchicis, Hor. Epod. 5, 24: in desertis adustisque sole, Plin. 19, 1, 4, § 19.—
B. Transf., to hurt, damage, consume; of locusts: multa contactu adurentes, Plin. 11, 29, 35, § 104.— So of wind, to blast, from its effects: (arbores) aduri fervore aut flatu frigidiore, Plin. 17, 24, 37, § 216.—And also of cold and frost, to nip, to freeze: ne frigus adurat, Verg. G. 1, 92: nec vernum nascentia frigus adurat poma, Ov. M. 14, 763: adusta gelu, id. F. 4, 918: rigor nivis multorum adussit pedes, Curt. 7, 3: (leonis adipes) sanant adusta nivibus, Plin. 28, 8, 25, § 89.—
II. Fig., poet. of the fire (flame) of love, to burn, inflame: Venus non erubescendis adurit Ignibus, Hor. C. 1, 27, 14; cf.: ardores vincet adusta meos, Ov. H. 12, 180.— Hence, ădustus, a, um, P. a.
A. Burned by the sun; hence, scorched, made brown, and, in gen., brown, swarthy: si qui forte adustioris coloris ex recenti via essent, Liv. 27, 47: adustus corpora Maurus, Sil. 8, 269: lapis adusto colore, Plin. 2, 58, 59, § 149.—
B. Subst.: ădusta, ōrum, n., burns upon the flesh, Cels. 5, 27.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinadūrō

Latin ūrō Latin adūrō From ad- + ūrō.

Borrowings
  • Englishadure
  • Spanishadurir
  • Old Frenchadurar
  • Old Frenchadurir
  • Old Frenchaduster
Italo-Romance
  • Italianaduggere

Quick answers

What does adūrō mean in Latin?
adūrō, a verb, means “to kindle, set fire to; to singe, scorch, burn”.
What are the principal parts of adūrō?
adūrō, adūrere, adussī, adustum (third conjugation).
How do you pronounce adūrō?
In classical Latin, [aˈduː.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [aˈduː.ro].
Where does adūrō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin adūrō.