LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

inūrō

inūrō (present infinitive inūrere, perfect active inussī, supine inustum)
Classical[ɪˈnuː.roː]Ecclesiastical[iˈnuː.ro]

Meaning

  1. to burn (in, off or away)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.inūrōinūrēbaminūraminussīinusseraminusserō
2nd sg.inūrisinūrēbāsinūrēsinussistīinusserāsinusseris
3rd sg.inūritinūrēbatinūretinussitinusseratinusserit
1st pl.inūrimusinūrēbāmusinūrēmusinussimusinusserāmusinusserimus
2nd pl.inūritisinūrēbātisinūrētisinussistisinusserātisinusseritis
3rd pl.inūruntinūrēbantinūrentinussērunt
inussēre
inusserantinusserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.inūraminūrereminusseriminussissem
2nd sg.inūrāsinūrerēsinusserīsinussissēs
3rd sg.inūratinūreretinusseritinussisset
1st pl.inūrāmusinūrerēmusinusserīmusinussissēmus
2nd pl.inūrātisinūrerētisinusserītisinussissētis
3rd pl.inūrantinūrerentinusserintinussissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.inūrorinūrēbarinūrar
2nd sg.inūreris
inūrere
inūrēbāris
inūrēbāre
inūrēris
inūrēre
3rd sg.inūriturinūrēbāturinūrētur
1st pl.inūrimurinūrēbāmurinūrēmur
2nd pl.inūriminīinūrēbāminīinūrēminī
3rd pl.inūrunturinūrēbanturinūrentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.inūrarinūrerer
2nd sg.inūrāris
inūrāre
inūrerēris
inūrerēre
3rd sg.inūrāturinūrerētur
1st pl.inūrāmurinūrerēmur
2nd pl.inūrāminīinūrerēminī
3rd pl.inūranturinūrerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.inūreinūrere
pres. 2nd pl.inūriteinūriminī
fut. 2nd sg.inūritōinūritor
fut. 3rd sg.inūritōinūritor
fut. 2nd pl.inūritōte—
fut. 3rd pl.inūruntōinūruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinūrereinūrī
perfect infinitiveinussisseinustum esse
future infinitiveinustūrum esseinustum īrī
present participleinūrēns—
perfect participle—inustus
inusta, inustā, inustae, inustam, inustārum, inustās, inuste, inustī, inustīs, inustō, inustōrum, inustōs
future participleinustūrus
inustūra, inustūrā, inustūrae, inustūram, inustūrārum, inustūrās, inustūre, inustūrī, inustūrīs, inustūrō, inustūrōrum, inustūrōs, inustūrum
inūrendus
inūrundus, inūrenda, inūrendā, inūrendae, inūrendam, inūrendārum, inūrendās, inūrende, inūrendīs, inūrendōrum, inūrendōs
gerundinūrendī, inūrendō, inūrendumsupineinustum, inustū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

alicui ignominiam inurere
to inflict an indignity upon, insult a person.
acerbum dolorem alicui inurere
to cause any one very acute pain.
notam turpitudinis alicui or vitae alicuius inurere
to injure a man's character, tarnish his honour.

ĭn-ūro, ussi, ustum, 3, v. a.,
I. to burn in, to burn.
I. Lit.: foramen, i. e. to make an uneven hole, such as is made by burning, Col. 4, 29, 16.—Of encaustic painting: Nicias scripsit se inussisse, Plin. 35, 4, 10, § 27: cerae tinguntur isdem his coloribus ad eas picturas quae inuruntur, id. 35, 7, 31, § 49. — To burn in a mark: notas et nomina gentis, Verg. G. 3, 158; Just. 44, 4, 9: inustis barbarum litterarum notis, Curt. 5, 5, 6.—
B. To burn off or away, remove by burning: inustis infantum dexterioribus mammis ... unde Amazones dictae sunt, Just. 2, 4, 11: ferro candente calcaribus inustis, Col. 8, 2, 3; cf. Plin. 23, 8, 77, § 148.—
II. Trop., to brand, to imprint or attach indelibly: ne qua generi ac nomini suo nota nefariae turpitudinis inuratur, Cic. Sull. 31, 88: quas ille leges fuit impositurus nobis atque inusturus? id. Mil. 12, 33: aliquid calamistris, id. Brut. 75, 262: censoriae severitatis nota inuri, id. Clu. 46, 129: signa probitatis ... domesticis inusta notis veritatis, id. Planc. 12, 29: acerbissimum alicui dolorem, id. Phil. 11, 15, 38: alicui famam superbiae et crudelitatis, id. Mur. 4, 8: plurima mala rei publicae, id. Phil. 2, 46, 117: alicui ignominiam, id. Prov. Cons. 7, 16: vivet semper in pectoribus illorum, quidquid istuc praesens necessitas inusserit, Liv. 9, 3 fin.: nota turpitudinis inusta vitae alicujus, Cic. Cat. 1, 6 init.; Liv. 3, 58: mihi dolorem, Cic. Mil. 36, 99: ei dolorem, id. Tusc. 3, 9, 19; cf.: hunc dolorem cineri ejus atque ossibus, Cic. Verr. 2, 1, 44, § 113. —Hence, ĭnustus, a, um, P. a., burned; subst.: inusta, ōrum, n., burned parts, burns, Plin. 22, 14, 16, § 37.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latininūrō

Latin ūrō Latin inūrō From in- + ūrō.

Quick answers

What does inūrō mean in Latin?
inūrō, a verb, means “to burn (in, off or away)”.
What are the principal parts of inūrō?
inūrō, inūrere, inussī, inustum (third conjugation).
How do you pronounce inūrō?
In classical Latin, [ɪˈnuː.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iˈnuː.ro].
Where does inūrō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin inūrō.