verbthird conjugation
inūrō
inūrō (present infinitive inūrere, perfect active inussī, supine inustum)
Classical[ɪˈnuː.roː]Ecclesiastical[iˈnuː.ro]
Meaning
- to burn (in, off or away)
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | inūrō | inūrēbam | inūram | inussī | inusseram | inusserō |
| 2nd sg. | inūris | inūrēbās | inūrēs | inussistī | inusserās | inusseris |
| 3rd sg. | inūrit | inūrēbat | inūret | inussit | inusserat | inusserit |
| 1st pl. | inūrimus | inūrēbāmus | inūrēmus | inussimus | inusserāmus | inusserimus |
| 2nd pl. | inūritis | inūrēbātis | inūrētis | inussistis | inusserātis | inusseritis |
| 3rd pl. | inūrunt | inūrēbant | inūrent | inussērunt inussēre | inusserant | inusserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | inūram | inūrerem | inusserim | inussissem |
| 2nd sg. | inūrās | inūrerēs | inusserīs | inussissēs |
| 3rd sg. | inūrat | inūreret | inusserit | inussisset |
| 1st pl. | inūrāmus | inūrerēmus | inusserīmus | inussissēmus |
| 2nd pl. | inūrātis | inūrerētis | inusserītis | inussissētis |
| 3rd pl. | inūrant | inūrerent | inusserint | inussissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | inūror | inūrēbar | inūrar |
| 2nd sg. | inūreris inūrere | inūrēbāris inūrēbāre | inūrēris inūrēre |
| 3rd sg. | inūritur | inūrēbātur | inūrētur |
| 1st pl. | inūrimur | inūrēbāmur | inūrēmur |
| 2nd pl. | inūriminī | inūrēbāminī | inūrēminī |
| 3rd pl. | inūruntur | inūrēbantur | inūrentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | inūrar | inūrerer |
| 2nd sg. | inūrāris inūrāre | inūrerēris inūrerēre |
| 3rd sg. | inūrātur | inūrerētur |
| 1st pl. | inūrāmur | inūrerēmur |
| 2nd pl. | inūrāminī | inūrerēminī |
| 3rd pl. | inūrantur | inūrerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | inūre | inūrere |
| pres. 2nd pl. | inūrite | inūriminī |
| fut. 2nd sg. | inūritō | inūritor |
| fut. 3rd sg. | inūritō | inūritor |
| fut. 2nd pl. | inūritōte | — |
| fut. 3rd pl. | inūruntō | inūruntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | inūrere | inūrī |
| perfect infinitive | inussisse | inustum esse |
| future infinitive | inustūrum esse | inustum īrī |
| present participle | inūrēns | — |
| perfect participle | — | inustus inusta, inustā, inustae, inustam, inustārum, inustās, inuste, inustī, inustīs, inustō, inustōrum, inustōs |
| future participle | inustūrus inustūra, inustūrā, inustūrae, inustūram, inustūrārum, inustūrās, inustūre, inustūrī, inustūrīs, inustūrō, inustūrōrum, inustūrōs, inustūrum | inūrendus inūrundus, inūrenda, inūrendā, inūrendae, inūrendam, inūrendārum, inūrendās, inūrende, inūrendīs, inūrendōrum, inūrendōs |
gerundinūrendī, inūrendō, inūrendumsupineinustum, inustū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- alicui ignominiam inurere
- to inflict an indignity upon, insult a person.
- acerbum dolorem alicui inurere
- to cause any one very acute pain.
- notam turpitudinis alicui or vitae alicuius inurere
- to injure a man's character, tarnish his honour.
ĭn-ūro, ussi, ustum, 3, v. a.,
I. to burn in, to burn.
I. Lit.:
foramen, i. e. to make an uneven hole, such as is made by burning, Col. 4, 29, 16.—Of encaustic painting: Nicias scripsit se inussisse, Plin. 35, 4, 10, § 27: cerae tinguntur isdem his coloribus ad eas picturas quae inuruntur, id. 35, 7, 31, § 49. — To burn in a mark: notas et nomina gentis, Verg. G. 3, 158; Just. 44, 4, 9: inustis barbarum litterarum notis, Curt. 5, 5, 6.— B. To burn off or away, remove by burning:
inustis infantum dexterioribus mammis ... unde Amazones dictae sunt, Just. 2, 4, 11: ferro candente calcaribus inustis, Col. 8, 2, 3; cf. Plin. 23, 8, 77, § 148.—II. Trop., to brand, to imprint or attach indelibly:
ne qua generi ac nomini suo nota nefariae turpitudinis inuratur, Cic. Sull. 31, 88: quas ille leges fuit impositurus nobis atque inusturus? id. Mil. 12, 33: aliquid calamistris, id. Brut. 75, 262: censoriae severitatis nota inuri, id. Clu. 46, 129: signa probitatis ... domesticis inusta notis veritatis, id. Planc. 12, 29: acerbissimum alicui dolorem, id. Phil. 11, 15, 38: alicui famam superbiae et crudelitatis, id. Mur. 4, 8: plurima mala rei publicae, id. Phil. 2, 46, 117: alicui ignominiam, id. Prov. Cons. 7, 16: vivet semper in pectoribus illorum, quidquid istuc praesens necessitas inusserit, Liv. 9, 3 fin.: nota turpitudinis inusta vitae alicujus, Cic. Cat. 1, 6 init.; Liv. 3, 58: mihi dolorem, Cic. Mil. 36, 99: ei dolorem, id. Tusc. 3, 9, 19; cf.: hunc dolorem cineri ejus atque ossibus, Cic. Verr. 2, 1, 44, § 113. —Hence, ĭnustus, a, um, P. a., burned; subst.: inusta, ōrum, n., burned parts, burns, Plin. 22, 14, 16, § 37.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-ūrō ūssī, ūstus, ere,
to burn in, burn: notas et nomina gentis, V.: volnere sanguis inustus, O.: inustis barbararum litterarum notis, Cu.—Fig., of persons, to brand, mark: censoriae severitatis notā inuri.—To brand upon, brand, imprint, affix, attach indelibly: ne qua nomini suo nota turpitudinis inuratur: acerbissimum alcui dolorem: mihi superbiae infamiam: alqd istuc, L.: nota turpitudinis inusta vitae tuae.—To curl by heat; hence, of style: illa calamistris inurere, polish off with curling-irons.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latininūrō
Latin ūrō Latin inūrō From in- + ūrō.