LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

ambūrō

ambūrō (present infinitive ambūrere, perfect active ambussī, supine ambustum)
Classical[amˈbuː.roː]Ecclesiastical[amˈbuː.ro]

Meaning

  1. to burn superficially, scorch, to burn wholly, singe, char
  2. to frostbite

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ambūrōambūrēbamambūramambussīambusseramambusserō
2nd sg.ambūrisambūrēbāsambūrēsambussistīambusserāsambusseris
3rd sg.ambūritambūrēbatambūretambussitambusseratambusserit
1st pl.ambūrimusambūrēbāmusambūrēmusambussimusambusserāmusambusserimus
2nd pl.ambūritisambūrēbātisambūrētisambussistisambusserātisambusseritis
3rd pl.ambūruntambūrēbantambūrentambussērunt
ambussēre
ambusserantambusserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ambūramambūreremambusserimambussissem
2nd sg.ambūrāsambūrerēsambusserīsambussissēs
3rd sg.ambūratambūreretambusseritambussisset
1st pl.ambūrāmusambūrerēmusambusserīmusambussissēmus
2nd pl.ambūrātisambūrerētisambusserītisambussissētis
3rd pl.ambūrantambūrerentambusserintambussissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ambūrorambūrēbarambūrar
2nd sg.ambūreris
ambūrere
ambūrēbāris
ambūrēbāre
ambūrēris
ambūrēre
3rd sg.ambūriturambūrēbāturambūrētur
1st pl.ambūrimurambūrēbāmurambūrēmur
2nd pl.ambūriminīambūrēbāminīambūrēminī
3rd pl.ambūrunturambūrēbanturambūrentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ambūrarambūrerer
2nd sg.ambūrāris
ambūrāre
ambūrerēris
ambūrerēre
3rd sg.ambūrāturambūrerētur
1st pl.ambūrāmurambūrerēmur
2nd pl.ambūrāminīambūrerēminī
3rd pl.ambūranturambūrerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ambūreambūrere
pres. 2nd pl.ambūriteambūriminī
fut. 2nd sg.ambūritōambūritor
fut. 3rd sg.ambūritōambūritor
fut. 2nd pl.ambūritōte—
fut. 3rd pl.ambūruntōambūruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveambūrereambūrī
perfect infinitiveambussisseambustum esse
future infinitiveambustūrum esseambustum īrī
present participleambūrēns—
perfect participle—ambustus
ambusta, ambustā, ambustae, ambustam, ambustārum, ambustās, ambuste, ambustī, ambustīs, ambustō, ambustōrum, ambustōs
future participleambustūrus
ambustūra, ambustūrā, ambustūrae, ambustūram, ambustūrārum, ambustūrās, ambustūre, ambustūrī, ambustūrīs, ambustūrō, ambustūrōrum, ambustūrōs, ambustūrum
ambūrendus
ambūrundus, ambūrenda, ambūrendā, ambūrendae, ambūrendam, ambūrendārum, ambūrendās, ambūrende, ambūrendīs, ambūrendōrum, ambūrendōs
gerundambūrendī, ambūrendō, ambūrendumsupineambustum, ambustū

amb-ūro, ussi, ustum, 3, v. a.,
I. to burn around, to scorch (opp. exurere, to burn entirely up); also, with an extension of the idea, to burn wholly up, to consume (most freq. in part. perf.; class.).
I. Lit.
A. Hadrianus vivus exustus est: Verres sociorum ambustus incendio, tamen ex illā flammā periculoque evasit, Cic. Verr. 2, 1, 27: Herculis corpus ambustum, id. Sest. 68, 143: terret ambustus Phaëthon avaras spes, Hor. C. 4, 11, 25 al.—So Cicero jestingly calls the tribune of the people Munacius Plancus, at whose suggestion the enraged populace set fire to the senate-house, tribunus ambustus, the singed tribune of the people, Cic. Mil. 5, 12 Moeb.—Of those whom the lightning had struck, but not killed: Sen. Agam. 537: tot circa me jactis fulminibus quasi ambustus, Plin. Ep. 3, 11, 3; so Plaut. Ep. 5, 2, 9; id. Mil. 3, 2, 22: Cassius, quem fama est esse libris Ambustum propriis, Hor. S. 1, 10, 64: magna vis frumenti ambusta, Tac. H. 5, 12: ambustum theatrum, Suet. Claud. 21 al.—Hence, ambu-stum, i, n., in medic. lang., a burn: inflammatio recentis ambusti, Plin. 24, 8, 35, § 51: sedare ambusta, id. 24, 4, 5, § 10: ambusta sanare, id. 20, 20, 82, § 217: ambusta igne vel frigore, id. 24, 8, 29, § 45 al.—
B. From the similarity of effect, to injure by cold, to nip, benumb (cf. aduro): ambusti multorum artus vi frigoris, Tac. A. 13, 35: ambusta pruinis lumina, i. e. oculi, Val. Fl. 4, 70.—
II. Trop.
A. Of property: ambustas fortunarum mearum reliquias, the charred remains, Cic. Dom. 43.—
B. Of one who, when tried for an offence, comes off with great trouble: qui damnatione collegae et suā prope ambustus evaserat, had come off scorched, Liv. 22, 35.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂ent-
  2. Proto-Indo-European*h₂énts?
  3. Latinambūrō

Proto-Indo-European *h₂m̥bʰíder. Proto-Italic *amβi- Latin ambi- Latin ūrō Latin ambūrō From ambi- + ūrō.

Descendants
  • Asturianamburar
  • Asturianamburiar
  • Galicianaburar

In English words that came into English from ambūrō

  • bustbustum

Quick answers

What does ambūrō mean in Latin?
ambūrō, a verb, means “to burn superficially, scorch, to burn wholly, singe, char; to frostbite”.
What are the principal parts of ambūrō?
ambūrō, ambūrere, ambussī, ambustum (third conjugation).
How do you pronounce ambūrō?
In classical Latin, [amˈbuː.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [amˈbuː.ro].
Where does ambūrō come from?
Proto-Indo-European *h₂ent- → Proto-Indo-European *h₂énts? → Latin ambūrō.