verbthird conjugation
ambūrō
ambūrō (present infinitive ambūrere, perfect active ambussī, supine ambustum)
Classical[amˈbuː.roː]Ecclesiastical[amˈbuː.ro]
Meaning
- to burn superficially, scorch, to burn wholly, singe, char
- to frostbite
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ambūrō | ambūrēbam | ambūram | ambussī | ambusseram | ambusserō |
| 2nd sg. | ambūris | ambūrēbās | ambūrēs | ambussistī | ambusserās | ambusseris |
| 3rd sg. | ambūrit | ambūrēbat | ambūret | ambussit | ambusserat | ambusserit |
| 1st pl. | ambūrimus | ambūrēbāmus | ambūrēmus | ambussimus | ambusserāmus | ambusserimus |
| 2nd pl. | ambūritis | ambūrēbātis | ambūrētis | ambussistis | ambusserātis | ambusseritis |
| 3rd pl. | ambūrunt | ambūrēbant | ambūrent | ambussērunt ambussēre | ambusserant | ambusserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ambūram | ambūrerem | ambusserim | ambussissem |
| 2nd sg. | ambūrās | ambūrerēs | ambusserīs | ambussissēs |
| 3rd sg. | ambūrat | ambūreret | ambusserit | ambussisset |
| 1st pl. | ambūrāmus | ambūrerēmus | ambusserīmus | ambussissēmus |
| 2nd pl. | ambūrātis | ambūrerētis | ambusserītis | ambussissētis |
| 3rd pl. | ambūrant | ambūrerent | ambusserint | ambussissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | ambūror | ambūrēbar | ambūrar |
| 2nd sg. | ambūreris ambūrere | ambūrēbāris ambūrēbāre | ambūrēris ambūrēre |
| 3rd sg. | ambūritur | ambūrēbātur | ambūrētur |
| 1st pl. | ambūrimur | ambūrēbāmur | ambūrēmur |
| 2nd pl. | ambūriminī | ambūrēbāminī | ambūrēminī |
| 3rd pl. | ambūruntur | ambūrēbantur | ambūrentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | ambūrar | ambūrerer |
| 2nd sg. | ambūrāris ambūrāre | ambūrerēris ambūrerēre |
| 3rd sg. | ambūrātur | ambūrerētur |
| 1st pl. | ambūrāmur | ambūrerēmur |
| 2nd pl. | ambūrāminī | ambūrerēminī |
| 3rd pl. | ambūrantur | ambūrerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | ambūre | ambūrere |
| pres. 2nd pl. | ambūrite | ambūriminī |
| fut. 2nd sg. | ambūritō | ambūritor |
| fut. 3rd sg. | ambūritō | ambūritor |
| fut. 2nd pl. | ambūritōte | — |
| fut. 3rd pl. | ambūruntō | ambūruntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | ambūrere | ambūrī |
| perfect infinitive | ambussisse | ambustum esse |
| future infinitive | ambustūrum esse | ambustum īrī |
| present participle | ambūrēns | — |
| perfect participle | — | ambustus ambusta, ambustā, ambustae, ambustam, ambustārum, ambustās, ambuste, ambustī, ambustīs, ambustō, ambustōrum, ambustōs |
| future participle | ambustūrus ambustūra, ambustūrā, ambustūrae, ambustūram, ambustūrārum, ambustūrās, ambustūre, ambustūrī, ambustūrīs, ambustūrō, ambustūrōrum, ambustūrōs, ambustūrum | ambūrendus ambūrundus, ambūrenda, ambūrendā, ambūrendae, ambūrendam, ambūrendārum, ambūrendās, ambūrende, ambūrendīs, ambūrendōrum, ambūrendōs |
gerundambūrendī, ambūrendō, ambūrendumsupineambustum, ambustū
amb-ūro, ussi, ustum, 3, v. a.,
I. to burn around, to scorch (opp. exurere, to burn entirely up); also, with an extension of the idea, to burn wholly up, to consume (most freq. in part. perf.; class.).
I. Lit.
A. Hadrianus vivus exustus est:
Verres sociorum ambustus incendio, tamen ex illā flammā periculoque evasit, Cic. Verr. 2, 1, 27: Herculis corpus ambustum, id. Sest. 68, 143: terret ambustus Phaëthon avaras spes, Hor. C. 4, 11, 25 al.—So Cicero jestingly calls the tribune of the people Munacius Plancus, at whose suggestion the enraged populace set fire to the senate-house, tribunus ambustus, the singed tribune of the people, Cic. Mil. 5, 12 Moeb.—Of those whom the lightning had struck, but not killed: Sen. Agam. 537: tot circa me jactis fulminibus quasi ambustus, Plin. Ep. 3, 11, 3; so Plaut. Ep. 5, 2, 9; id. Mil. 3, 2, 22: Cassius, quem fama est esse libris Ambustum propriis, Hor. S. 1, 10, 64: magna vis frumenti ambusta, Tac. H. 5, 12: ambustum theatrum, Suet. Claud. 21 al.—Hence, ambu-stum, i, n., in medic. lang., a burn: inflammatio recentis ambusti, Plin. 24, 8, 35, § 51: sedare ambusta, id. 24, 4, 5, § 10: ambusta sanare, id. 20, 20, 82, § 217: ambusta igne vel frigore, id. 24, 8, 29, § 45 al.—B. From the similarity of effect, to injure by cold, to nip, benumb (cf. aduro):
ambusti multorum artus vi frigoris, Tac. A. 13, 35: ambusta pruinis lumina, i. e. oculi, Val. Fl. 4, 70.—II. Trop.
A. Of property:
ambustas fortunarum mearum reliquias, the charred remains, Cic. Dom. 43.—B. Of one who, when tried for an offence, comes off with great trouble:
qui damnatione collegae et suā prope ambustus evaserat, had come off scorched, Liv. 22, 35.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
amb-ūrō ūssī, ūstus, ere
ambi + uro, to burn round, scorch, singe, consume: hic (Verres) sociorum ambustus incendio: Terret ambustus Phaethon avaras Spes, H.—Jestingly: tribunus ambustus, singed: libris Ambustus propriis, on a funeral pile of his own books, H.: torris, i. e. still burning, V.—Meton., to injure by cold, benumb: ambusti vi frigoris, Ta. — Fig., P. pass., singed, injured, damaged: fortunarum mearum reliquias: damnatione collegae prope ambustus, L.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂ent-
- Proto-Indo-European*h₂énts?
- Latinambūrō
Proto-Indo-European *h₂m̥bʰíder. Proto-Italic *amβi- Latin ambi- Latin ūrō Latin ambūrō From ambi- + ūrō.
Descendants
- Asturianamburar
- Asturianamburiar
- Galicianaburar
In English words that came into English from ambūrō
- bustbustum