LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

turpitūdō

turpitūdō f (genitive turpitūdinis)
Classical[tʊr.pɪˈtuː.doː]Ecclesiastical[tur.piˈtuː.do]

Meaning

  1. ugliness, unsightliness, foulness, deformity
  2. baseness, indecency, shamefulness, disgrace, dishonor, infamy, turpitude
    Neque enim is es, Catilīna, ut tē aut pudor umquam ā turpitūdine, aut metus ā perīculō, aut ratiō ā furōre, revocārit.For you are not the sort [of man], Catiline, either that shame has ever recalled you from infamy, or fear from danger, or reason from madness.63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.22

Declension

declension
formsingularplural
nominativeturpitūdōturpitūdinēs
genitiveturpitūdinisturpitūdinum
dativeturpitūdinīturpitūdinibus
accusativeturpitūdinemturpitūdinēs
ablativeturpitūdineturpitūdinibus
vocativeturpitūdōturpitūdinēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

notam turpitudinis alicui or vitae alicuius inurere
to injure a man's character, tarnish his honour.

turpĭtūdo, ĭnis, f. turpis,
I. ugliness, unsightliness, foulness, deformity (syn. deformitas).
I. Lit. (very rare): an est ullum malum majus turpitudine? Cic. Off. 3, 29, 105: virtutis laude turpitudinem tegere, App. Mag. p. 283, 9.—
II. Trop., baseness, shamefulness, disgrace, dishonor, infamy, turpitude (syn.: obscenitas, dedecus): ut nullum probrum, nullum facinus, nulla turpitudo ab accusatore obiceretur, Cic. Font. 16, 37: quanta erit turpitudo, quantum dedecus, quanta labes, id. Phil. 7, 5, 15: turpitudinem atque infamiam delere ac tollere, Cic. Verr. 1, 16, 49; id. Fin. 3, 11, 38: si omnia fugiendae turpitudinis adipiscendaeque honestatis causā faciemus, id. Tusc. 2, 27, 66; cf.: fuga turpitudinis, appetentia laudis et honestatis, id. Rep. 1, 2, 2: (divitiis) abuti per turpitudinem, Sall. C. 13, 2: cum summā turpitudine in exsilio aetatem agere, id. ib. 58, 12: populo turpitudinem et impudentiam exprobrare, Suet. Aug. 42: verborum, Cic. de Or. 2, 59, 242: ut turpitudinem fugae virtute delerent, Caes. B. G. 2, 27: generis, Quint. 3, 7, 19: pristinae vitae, Gell. 18, 3, 3.—Plur.: propter flagitiorum ac turpitudinum societatem, fellowship in vile practices, Cic. Verr. 2, 5, 41, § 107; v. also turpido.

Origins

Proto-Indo-European *-tu- Proto-Indo-European *-d- Proto-Indo-European *-Hō Proto-Italic *-tūdō Latin -tūdō Latin turpitūdō From turpis (“ugly; base”) + -tūdō.

Descendants
  • Catalanturpitud
  • Englishturpitude
  • Frenchturpitude
  • Italianturpitudine
  • Romanianturpitudine
  • Portugueseturpitude

In English words that came into English from turpitūdō

  • turpitudeturpitūdō

Quick answers

What does turpitūdō mean in Latin?
turpitūdō, a noun, means “ugliness, unsightliness, foulness, deformity; baseness, indecency, shamefulness, disgrace, dishonor, infamy, turpitude”.
What is the genitive of turpitūdō?
The genitive singular is turpitūdinis. turpitūdō is feminine, third declension.
How do you pronounce turpitūdō?
In classical Latin, [tʊr.pɪˈtuː.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [tur.piˈtuː.do].