noun · neutersecond declension
turpiloquium
turpiloquium n (genitive turpiloquiī or turpiloquī)
Classical[tʊr.pɪˈɫɔ.kʷi.ũː]Ecclesiastical[tur.piˈlɔː.kʷi.um]
Meaning
- neuterobscene or immodest speech, profanity
Demonstrat et Colossensibus, quae membra mortificent super terram, fornicationem immunditiam libidinem concupiscentiam malam et turpiloquium.
c. 155 AD — c. 240 AD, Tertullian, De Pudicitia, 17c. 340 AD
397 AD, Ambrose, De Fide, 5.10.110
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | turpiloquium | turpiloquia |
| genitive | turpiloquiī turpiloquī | turpiloquiōrum |
| dative | turpiloquiō | turpiloquiīs |
| accusative | turpiloquium | turpiloquia |
| ablative | turpiloquiō | turpiloquiīs |
| vocative | turpiloquium | turpiloquia |
turpĭlŏquĭum, ii, n. turpis-loquor,
I. obscene or immodest speech, Tert. Pud. 17 fin.; Ambros. Fid. 5, 10, § 110.
Origins
Latin loquor Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin turpiloquium From turpis (“unseemly”) + loquor (“to speak”) + -ium.