LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

spoliō

spoliō (present infinitive spoliāre, perfect active spoliāvī, supine spoliātum)
Classical[ˈspɔ.li.oː]Ecclesiastical[ˈspɔː.li.o]

Meaning

  1. to strip, deprive or rob of covering or clothing, uncover, bare, unclothe
  2. to strip, deprive or rob of arms or equipment, disarm
  3. broadlyto plunder, pillage, spoil, rob; despoil, impoverish, deprive

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Præda · Manubiæ · Spolia · Exuviæ · Rapina

1. Prædia and manubiæ denote booty only as a possession and gain that has been made by conquest; whereas spolia and exuviæ, at the same time, as signs of victory and of honor. 2. Præda denotes any sort of booty; whereas manubiæ only the honorable booty of the soldier, taken in war; and rapina, the dishonorable booty of the prædo, who violates the peace of the country, robbery. (iv. 337.) 3. Prædo is the robber in general, in as far as he commits the robbery with his own hands, like λῃστής, as a species of latro (from ὀλετήρ) the highwayman, who lays wait for travellers, like σίνις, and pirata (πειρατής) the sea-robber; whereas raptor means the robber of some particular person or thing, like ἁρπακτήρ.

Vastare · Populari · Diripere · Agere ferre · Expilare · Spoliare · Peculari

1. Vastare (from ustus?) means to lay waste, from rage or from policy to destroy the property of an enemy, like πέρθειν, πορθεῖν; whereas populari, diripere, and agere ferre, to plunder for one’s own use; populari, on a great scale, for example, to lay waste all the crops, and drive off the herds; diripere, on a small scale, to break into the houses, and break open the closets; agere ferre includes both meanings, like ἄγειν καὶ φέρειν. 2. Spoliare and populari mean to plunder, in a state of open warfare; whereas expilare and peculari, depeculari, in a state of peace; expilare (ψιλόω) by open force; peculari (dimin. of πέκω) by fraud, and by secretly purloining the property of the state. Cic. Parad. vi. 1. Si socios spolias, ærarium expilas. (iv. 339.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.spoliōspoliābamspoliābōspoliāvīspoliāveramspoliāverō
spoliārō
2nd sg.spoliāsspoliābāsspoliābisspoliāvistī
spoliāstī
spoliāverās
spoliārās
spoliāveris
3rd sg.spoliatspoliābatspoliābitspoliāvitspoliāverat
spoliārat
spoliāverit
spoliārit
1st pl.spoliāmusspoliābāmusspoliābimusspoliāvimusspoliāverāmusspoliāverimus
spoliārimus
2nd pl.spoliātisspoliābātisspoliābitisspoliāvistis
spoliāstis
spoliāverātis
spoliārātis
spoliāveritis
spoliāritis
3rd pl.spoliantspoliābantspoliābuntspoliāvērunt
spoliāvēre, spoliārunt
spoliāverant
spoliārant
spoliāverint
spoliārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.spoliemspoliāremspoliāverim
spoliārim
spoliāvissem
spoliāssem
2nd sg.spoliēsspoliārēsspoliāverīsspoliāvissēs
spoliāssēs
3rd sg.spolietspoliāretspoliāverit
spoliārit
spoliāvisset
spoliāsset
1st pl.spoliēmusspoliārēmusspoliāverīmus
spoliārīmus
spoliāvissēmus
spoliāssēmus
2nd pl.spoliētisspoliārētisspoliāverītis
spoliārītis
spoliāvissētis
spoliāssētis
3rd pl.spolientspoliārentspoliāverint
spoliārint
spoliāvissent
spoliāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.spoliorspoliābarspoliābor
2nd sg.spoliāris
spoliāre
spoliābāris
spoliābāre
spoliāberis
spoliābere
3rd sg.spoliāturspoliābāturspoliābitur
1st pl.spoliāmurspoliābāmurspoliābimur
2nd pl.spoliāminīspoliābāminīspoliābiminī
3rd pl.spolianturspoliābanturspoliābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.spolierspoliārer
2nd sg.spoliēris
spoliēre
spoliārēris
spoliārēre
3rd sg.spoliēturspoliārētur
1st pl.spoliēmurspoliārēmur
2nd pl.spoliēminīspoliārēminī
3rd pl.spolienturspoliārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.spoliāspoliāre
pres. 2nd pl.spoliātespoliāminī
fut. 2nd sg.spoliātōspoliātor
fut. 3rd sg.spoliātōspoliātor
fut. 2nd pl.spoliātōte—
fut. 3rd pl.spoliantōspoliantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivespoliārespoliārī
spoliārier
perfect infinitivespoliāvisse
spoliāsse
spoliātum esse
future infinitivespoliātūrum essespoliātum īrī
present participlespoliāns—
perfect participle—spoliātus
spoliāta, spoliātā, spoliātae, spoliātam, spoliātārum, spoliātās, spoliātī, spoliātōrum, spoliātōs
future participlespoliātūrus
spoliātūra, spoliātūrā, spoliātūrae, spoliātūram, spoliātūrārum, spoliātūrās, spoliātūre, spoliātūrī, spoliātūrīs, spoliātūrō, spoliātūrōrum, spoliātūrōs, spoliātūrum
spoliandus
spolianda, spoliandā, spoliandae, spoliandam, spoliandārum, spoliandās, spoliande, spoliandīs, spoliandōrum, spoliandōs
gerundspoliandī, spoliandō, spoliandumsupinespoliātum, spoliātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

aliquem regno spoliare or expellere (Div. 1. 22. 74)
to depose a king.

spŏlĭo, āvi, ātum, 1, v. a. spolium,
I. to strip, to deprive of covering, rob of clothing.
I. In gen. (rare but class.; syn. exuo): Phalarim vestitu spoliare, Cic. Off. 3, 6, 29: consules spoliari hominem et virgas expediri jubent, Liv. 2, 55 Drak.; cf. Cic. Verr. 2, 4, 40, § 86: Papirius spoliari magistrum equitum ac virgas et secures expediri jussit, Liv. 8, 32; cf. also, Val. Max. 2, 7, 8: corpus caesi hostis, Liv. 7, 26: cadaver, Luc. 7, 627: Gallum caesum torque, Liv. 6, 42: corpus jacentis uno torque, id. 7, 10: jacentem veste, Nep. Thras. 2, 6: folliculos leguminum, to strip off, Petr. 135.—
II. Pregn., to rob, plunder, pillage, spoil; to deprive, despoil; usually: aliquem (aliquid) aliquā re, to deprive or rob one of something (the predominant signif. of the word; syn. praedor).
(a). With acc.: Chrysalus me miserum spoliavit, Plaut. Bacch. 5, 1, 8: meos perduelles, id. Ps. 2, 1, 8: spoliatis effossisque domibus, Caes. B. C. 3, 42 fin.: fana sociorum, Cic. Sull. 25, 71: delubra, Sall. C. 11, 6: templa, Luc. 3, 167; 5, 305: pars spoliant aras, Verg. A. 5, 661: deos, Luc. 1, 379; Quint. 6, 1, 3: spoliare et nudare monumenta antiquissima, Cic. Verr. 1, 5, 14: pudicitiam, id. Cael. 18, 42: dignitatem, id. ib. 2, 3: spoliata fortuna, id. Pis. 16, 38.—
(b). Aliquem (aliquid) aliquā re: spoliatur lumine terra, Lucr. 4, 377: caput, i. e. of hair, Petr. 108: spoliari fortunis, Cic. Planc. 9, 22: Apollonium omni argento spoliasti ac depeculatus es, Cic. Verr. 2, 4, 17, § 37: ut Gallia omni nobilitate spoliaretur, Caes. B. G. 5, 6: provinciam vetere exercitu, Liv. 40, 35: spoliata armis navis, Verg. A. 6, 353: magistro, id. ib. 5, 224: corpus spoliatum lumine, id. ib. 12, 935: Scylla sociis spoliavit Ulixen, Ov. M. 14, 71: penetralia donis, id. ib. 12, 246; 11, 514: te spoliare pudicā Conjuge, id. P. 4, 11, 8: ea philosophia, quae spoliat nos judicio, privat approbatione, omnibus orbat sensibus, Cic. Ac. 2, 19, 61: regem regno, id. Rep. 1, 42, 65: aliquem dignitate, id. Mur. 41, 88; Caes. B. G. 7, 66: probatum hominem famā, Cic. Off. 3, 19, 77: aliquem ornamento quodam, id. de Or. 2, 33, 144: aliquem vitā, Verg. A. 6, 168: spoliare atque orbare forum voce eruditā, Cic. Brut. 2, 6 et saep.: juris civilis scientiam, ornatu suo spoliare atque denudare, Cic. de Or. 1, 55, 235.—*
(g). In a Greek construction: hiems spoliata capillos, stripped of his locks, Ov. M. 15, 213.—
(d). Absol.: si spoliorum causā vis hominem occidere, spoliasti, Cic. Rosc. Am. 50, 145.—Hence, * spŏlĭātus, a, um, P. a., plundered, despoiled: nihil illo regno spoliatius, more impoverished, Cic. Att. 6, 1, 4.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin spoliō From spolium (“skin, hide, fell”) + -ō.

Borrowings
  • Catalanespoliar
  • Catalanespullar
  • Frenchspolier
  • Germanspoliierenfrom French spolier
  • Italianspoliare
  • Portugueseespoliar
  • Spanishespoliar
  • Spanishexpoliar
  • Englishspoliate
  • Englishspulzie
Italo-Dalmatian
  • Italianspogliare
  • Sicilianspugghiari
  • Venetanspoliar
  • Venetanspogiar
  • Venetanspojar
Ibero-Romance
  • Portugueseesbulharfrom Old Galician-Portuguese esbullar
  • Galicianesbullarfrom Old Galician-Portuguese esbullar
Insular Romance
  • Sardinianispodzare
Rhaeto-Romance
  • Friulianspojá
  • Romanshspoglier
Gallo-Romance
  • Old Frenchespoillier
Elsewhere
  • Vulgar Latin*pīliāre

In English words that came into English from spoliō

  • spoilspoliō
  • spoliationspoliātiō
  • despoildēspoliō
  • spoliatespoliātus
  • despoliationdēspoliātiō
  • exspoliationexspoliatio

Quick answers

What does spoliō mean in Latin?
spoliō, a verb, means “to strip, deprive or rob of covering or clothing, uncover, bare, unclothe; to strip, deprive or rob of arms or equipment, disarm; to plunder, pillage, spoil, rob”.
What are the principal parts of spoliō?
spoliō, spoliāre, spoliāvī, spoliātum (first conjugation).
How do you pronounce spoliō?
In classical Latin, [ˈspɔ.li.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈspɔː.li.o].
Which English words come from spoliō?
English words that go back to Latin spoliō include spoil, spoliate, spoliation, despoil, despoliation and exspoliation.