LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

prīvō

prīvō (present infinitive prīvāre, perfect active prīvāvī, supine prīvātum)
Classical[ˈpriː.woː]Ecclesiastical[ˈpriː.vo]

Meaning

  1. accusativegenitivewith ablativeto bereave, deprive, rob or strip of something
    Quam ob causam et quālī modō Democritus philosophus lūminibus oculōrum sēsē prīvāverit?
  2. with ablativeto free, set apart, release, deliver from something, relieve of

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.prīvōprīvābamprīvābōprīvāvīprīvāveram
prīvāram		prīvāverō
prīvārō
2nd sg.prīvāsprīvābāsprīvābisprīvāvistī
prīvāstī		prīvāverās
prīvārās		prīvāveris
prīvāris
3rd sg.prīvatprīvābatprīvābitprīvāvit
prīvāt		prīvāverat
prīvārat		prīvāverit
prīvārit
1st pl.prīvāmusprīvābāmusprīvābimusprīvāvimus
prīvāmus		prīvāverāmus
prīvārāmus		prīvāverimus
prīvārimus
2nd pl.prīvātisprīvābātisprīvābitisprīvāvistis
prīvāstis		prīvāverātis
prīvārātis		prīvāveritis
prīvāritis
3rd pl.prīvantprīvābantprīvābuntprīvāvērunt
prīvārunt, prīvāvēre		prīvāverant
prīvārant		prīvāverint
prīvārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.prīvemprīvāremprīvāverim
prīvārim		prīvāvissem
prīvāssem
2nd sg.prīvēsprīvārēsprīvāverīs
prīvārīs		prīvāvissēs
prīvāssēs
3rd sg.prīvetprīvāretprīvāverit
prīvārit		prīvāvisset
prīvāsset
1st pl.prīvēmusprīvārēmusprīvāverīmus
prīvārīmus		prīvāvissēmus
prīvāssēmus
2nd pl.prīvētisprīvārētisprīvāverītis
prīvārītis		prīvāvissētis
prīvāssētis
3rd pl.prīventprīvārentprīvāverint
prīvārint		prīvāvissent
prīvāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.prīvorprīvābarprīvābor
2nd sg.prīvāris
prīvāre		prīvābāris
prīvābāre		prīvāberis
prīvābere
3rd sg.prīvāturprīvābāturprīvābitur
1st pl.prīvāmurprīvābāmurprīvābimur
2nd pl.prīvāminīprīvābāminīprīvābiminī
3rd pl.prīvanturprīvābanturprīvābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.prīverprīvārer
2nd sg.prīvēris
prīvēre		prīvārēris
prīvārēre
3rd sg.prīvēturprīvārētur
1st pl.prīvēmurprīvārēmur
2nd pl.prīvēminīprīvārēminī
3rd pl.prīventurprīvārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.prīvāprīvāre
pres. 2nd pl.prīvāteprīvāminī
fut. 2nd sg.prīvātōprīvātor
fut. 3rd sg.prīvātōprīvātor
fut. 2nd pl.prīvātōte—
fut. 3rd pl.prīvantōprīvantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveprīvāreprīvārī
perfect infinitiveprīvāvisse
prīvāsse		prīvātum esse
future infinitiveprīvātūrum esseprīvātum īrī
present participleprīvāns—
perfect participle—prīvātus
prīvāta, prīvātā, prīvātae, prīvātam, prīvātārum, prīvātās, prīvātī, prīvātōrum, prīvātōs
future participleprīvātūrus
prīvātūra, prīvātūrā, prīvātūrae, prīvātūram, prīvātūrārum, prīvātūrās, prīvātūre, prīvātūrī, prīvātūrīs, prīvātūrō, prīvātūrōrum, prīvātūrōs, prīvātūrum		prīvandus
prīvanda, prīvandā, prīvandae, prīvandam, prīvandārum, prīvandās, prīvande, prīvandīs, prīvandōrum, prīvandōs
gerundprīvandī, prīvandō, prīvandumsupineprīvātum, prīvātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

se vita privare
to take one's own life.
oculis privare aliquem
to deprive a person of his eyes.

prīvo, āvi, ātum, 1, v. a. privus.
I. To bereave, deprive, rob, strip of any thing (class.; cf.: orbo, viduo).
(a). With abl.: haec meretrix meum erum ... privavit bonis, luce, honore, Plaut. Truc. 2, 7, 20: donis privatus sum, id. ib. 2, 7, 56: aliquem approbatione, Cic. Ac. 2, 19, 61: praepositio in privat verbum eā vi, quam haberet, si in praepositum non fuisset, id. Top. 11, 48: aliquem somno, id. Att. 9, 10, 1: se oculis, id. Fin. 5, 29, 87: aliquem vitā, id. Phil. 9, 4, 8: aliquem communi luce, id. Quint. 23, 74: patriam aspectu suo, id. Fam. 4, 9, 3: cibo, Lucr. 1, 1038: lumine, Ov. P. 1, 1, 53: fide, Stat. Th. 2, 695.—
(b). With gen. (anteclass.): me cum privares tui, Afran. ap. Non. 498, 17 (Com. Rel. p. 156 Rib.).—
(g). With acc. (ante-class.): quod res vis hunc privari pulcras quas uti solet? Nov. ap. Non. 500, 16 (l. l. p. 224 Rib.).—
II. To free, release, deliver from any thing; with abl.: aliquem injuriā, Cic. Agr. 1, 4, 13: exsilio, id. Att. 1, 16, 9: molestiā, id. ib. 12, 26, 2: dolore, id. Fin. 1, 11, 37: dolore, Lucr. 1, 60: dominis superbis, id. 2, 1091: formidine, Hor. S. 2, 7, 77.—Hence,
A. prīvantĭa, ĭum, n., privatives, a transl. of the Gr. στερητικά: sunt enim alia contraria, quae privantia licet appellemus Latine, Graece appellantur στερητικά, Cic. Top. 11, 48.—
B. prīvātus, a, um, P. a.
I. Apart from the State, peculiar to one's self, of or belonging to an individual, private (opp. publicus or communis; cf. domesticus; class.): nihil privati ac separati agri, Caes. B. G. 4, 1: utatur privatis ut suis, Cic. Off. 1, 7, 20: privatus illis census erat brevis, Commune magnum, Hor. C. 2, 15, 13: vestem mutare privato consensu, opp. publico consilio, Cic. Sest. 12, 27: de communi quicquid poterat, ad se in privatam domum sevocabat, id. Quint. 3, 13: res quae ipsius erant privatae, private property, id. ib. 4, 15: privatae feriae vocantur sacrorum propriorum, velut dies natales, Fest. p. 242 Müll.—
B. Esp., of persons, not in public or official life, private, deprived of office: cum projectis fascibus et deposito imperio, privatus et captus ipse in alienam venisset potestatem, Caes. B. C. 2, 32; Liv. 3, 41: vir privatus, a private individual, one who is not a magistrate, or in any public office: privato viro imperium extra ordinem dare, Cic. Phil. 11, 10, 25: Bibulus ex iis, qui privati sunt, id. Fam. 1, 1, 3: privatus an cum potestate, id. Inv. 1, 25, 35: privati, opp. reges, id. Div. 1, 40, 89.—
C. Of things: aedificia, isolated, apart from the villages, Caes. B. G. 1, 5: vita privata et quieta, a private life, withdrawn from State affairs, Cic. Sen. 7, 22.—
D. Neutr. absol. in the phrases in privato, in private, opp. in publico, in public, Liv. 39, 18: in privatum, for private use: tabernas vendidit in privatum, id. 40, 51: ex privato, from one's private property: tributum ex privato conferre, id. 30, 44.—
E. Subst.: prīvātus, i, m. (sc. homo), a man in private life, citizen (opp. magistratus): hic qualis imperator nunc privatus est, Plaut. Capt. 1, 2, 63: an vero P. Scipio pontifex maximus Ti. Gracchum privatus interfecit; Catilinam nos consules perferemus? Cic. Cat. 1, 1, 3.—Plur., Cic. Leg. 3, 19, 43: consilium dedimus Sullae, privatus ut altum Dormiret, Juv. 1, 16.—
II. In the time of the emperors, private, i. e. not imperial, not belonging to the emperor or to the imperial family: id sibi (Domitiano) maxime formidolosum, privati hominis (i. e. Agricolae) nomen supra principis attolli, Tac. Agr. 39: ut summum fastigium privati hominis impleret, cum principis noluisset, Plin. Ep. 2, 1, 2: spectacula, not given by the emperor, Suet. Ner. 21.—Adv.: prīvā-tō, at home (very rare for the class. privatim, q. v.): privato nos tenuissemus, Liv. Fragm. ap. Prisc. p. 1009 P.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Italic*prei
  3. Proto-Italic*preiwos
  4. Latinprīvō

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin prīvō From prīvus (“single; private”) + -ō.

Descendants
  • Catalanprivar
  • Frenchpriver
  • Italianprivare
  • Occitanprivar
  • Portugueseprivar
  • Romanianpriva
  • Spanishprivar

Quick answers

What does prīvō mean in Latin?
prīvō, a verb, means “to bereave, deprive, rob or strip of something; to free, set apart, release, deliver from something, relieve of”.
What are the principal parts of prīvō?
prīvō, prīvāre, prīvāvī, prīvātum (first conjugation).
How do you pronounce prīvō?
In classical Latin, [ˈpriː.woː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈpriː.vo].
Where does prīvō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Italic *prei → Proto-Italic *preiwos → Latin prīvō.