verbthird conjugation
induō
induō (present infinitive induere, perfect active induī, supine indūtum)
Classical[ˈɪn.du.oː]Ecclesiastical[ˈin.du.o]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- to put on (clothes etc.); don
- to assume (a part etc.)
- with dativeto entangle oneself in, to fall in or upon; to cover, adorn with
Coriolos quoque—pro pudor—victos adeo gloriae fuisse, ut captum oppidum Gnaeus Marcius Coriolanus quasi Numantiam aut Africam nomini indueret.
Florus, Eptiome of Roman history 1.5.9-11cum autem se in nubem induerint eiusque tenuissimam quamque partem coeperint dividere atque dirrumpere idque crebrius facere et vehementius, tum et fulgores et tonitrua existere; si autem nubium conflictu ardor expressus se emiserit, id esse fulmen.
106 BCE – 43 BCE, Cicero, Divinatione 2.44-45
Latīnē defined in Latin in our graded readers
vestem corporī dō; māne tunicam induimus.induō -ere induī — in Mille Verba, ch. Vestis et Ōrnāmenta
vestem sūmōinduō -ere, indūtus — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 5 and IVLIANVS II: Imperium, ch. 5
vestem corporī circumdōinduō -ere — in Metamorphoses I, ch. 6
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | induō | induēbam | induam | induī | indueram | induerō |
| 2nd sg. | induis | induēbās | induēs | induistī | induerās | indueris |
| 3rd sg. | induit | induēbat | induet | induit | induerat | induerit |
| 1st pl. | induimus | induēbāmus | induēmus | induimus | induerāmus | induerimus |
| 2nd pl. | induitis | induēbātis | induētis | induistis | induerātis | indueritis |
| 3rd pl. | induunt | induēbant | induent | induērunt induēre | induerant | induerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | induam | induerem | induerim | induissem |
| 2nd sg. | induās | induerēs | induerīs | induissēs |
| 3rd sg. | induat | indueret | induerit | induisset |
| 1st pl. | induāmus | induerēmus | induerīmus | induissēmus |
| 2nd pl. | induātis | induerētis | induerītis | induissētis |
| 3rd pl. | induant | induerent | induerint | induissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | induor | induēbar | induar |
| 2nd sg. | indueris induere | induēbāris induēbāre | induēris induēre |
| 3rd sg. | induitur | induēbātur | induētur |
| 1st pl. | induimur | induēbāmur | induēmur |
| 2nd pl. | induiminī | induēbāminī | induēminī |
| 3rd pl. | induuntur | induēbantur | induentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | induar | induerer |
| 2nd sg. | induāris induāre | induerēris induerēre |
| 3rd sg. | induātur | induerētur |
| 1st pl. | induāmur | induerēmur |
| 2nd pl. | induāminī | induerēminī |
| 3rd pl. | induantur | induerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | indue | induere |
| pres. 2nd pl. | induite | induiminī |
| fut. 2nd sg. | induitō | induitor |
| fut. 3rd sg. | induitō | induitor |
| fut. 2nd pl. | induitōte | — |
| fut. 3rd pl. | induuntō | induuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | induere | induī |
| perfect infinitive | induisse | indūtum esse |
| future infinitive | indūtūrum esse | indūtum īrī |
| present participle | induēns | — |
| perfect participle | — | indūtus indūta, indūtā, indūtae, indūtam, indūtārum, indūtās, indūte, indūtī, indūtīs, indūtō, indūtōrum, indūtōs |
| future participle | indūtūrus indūtūra, indūtūrā, indūtūrae, indūtūram, indūtūrārum, indūtūrās, indūtūre, indūtūrī, indūtūrīs, indūtūrō, indūtūrōrum, indūtūrōs, indūtūrum | induendus induenda, induendā, induendae, induendam, induendārum, induendās, induende, induendīs, induendōrum, induendōs |
gerundinduendī, induendō, induendumsupineindūtum, indūtū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- galeam induere
- to put on one's helmet.
- induere vestem (without sibi)
- to dress oneself.
indŭo, ŭi, ūtum, ĕre, v. a. cf. Gr. ἐνδύω,
I. to put on an article of dress or ornament (class.).
I. Lit.:
Herculi tunicam, Cic. Tusc. 2, 8, 20: sibi torquem, id. Fin. 2, 22, 73: galeam, Caes. B. G. 2, 21: zmaragdos et sardonychas, Plin. 37, 6, 23, § 85: anulum, Cic. Off. 3, 9, 38: alicui insignia Bacchi, Ov. M. 6, 598.— Pass., with a Gr. acc.: Androgei galeam clipeique insigne decorum Induitur, Verg. A. 2, 392: et eamst (sc. vestem) indutus? Ter. Eun. 4, 4, 40: scalas, to place a ladder on one's shoulders by putting one's head between the rounds, Ov. M. 14, 650: se in aliquid, or with the dat., to fall into or upon, to be entangled in, be covered with, adorned with; with in and acc.: se in laqueum, Plaut. Cas. 1, 25: cum venti se in nubem induerint, Cic. Div. 2, 19, 44: cum se nux plurima silvis induet in florem, clothe or deck itself, Verg. G. 1, 188; cf.: quos induerat Circe in vultus ac terga ferarum, i. e. clothed with the forms of, id. A. 7, 20.—With abl.: se vallis, Caes. B. G. 7, 73: se hastis, Liv. 44, 41, 9: pomis se arbos induit, decks itself with, Verg. G. 4, 143: vites se induunt uvis, Col. 4, 24, 12: cinis induit urbes, covers, envelops, Val. Fl. 4, 509: Aegyptus ... tantis segetibus induebantur, Plin. Pan. 30: num majore fructu vitis se induerit? Anthol. Lat. 5, 69, 5 Burm.: foliis sese induit arbor, Ov. M. 7, 280.—II. Trop., to put on, assume:
habes somnum imaginem mortis eamque quotidie induis, Cic. Tusc. 1, 38, 92: ponit enim personam amici, cum induit judicis, assumes the part of a judge, id. Off. 3, 10, 43: juvenis longe alius ingenio, quam cujus simulationem induerat, Liv. 1, 56, 7: sibi cognomen, Cic. Fin. 2, 22, 73: et illorum (mortuorum regum) sibi nomina quasi personas aliquas induerunt, Lact. 2, 16, 3: magnum animum, Tac. A. 11, 7: mores Persarum, Curt. 6, 6: munia ducis, Tac. A. 1, 69: falsos pavores, id. H. 4, 38: hostiles spiritus, id. ib. 4, 57: habitus ac voces dolentum, id. A. 4, 12: seditionem, to engage in, id. ib. 2, 15: societatem, id. ib. 12, 13: proditorem et hostem, to assume the part of traitor and enemy, id. ib. 16, 28: diversa, to assume different opinions, take different sides, id. ib. 6, 33: personis fictam orationem, to attribute, Quint. 4, 1, 28: et eloquentiam pueris induunt adhuc nascentibus, impose upon, Petr. S. 4: sua confessione induatur ac juguletur, necesse est, entangle himself, Cic. Verr. 2, 5, 64, § 166: videte, in quot se laqueos induerit, quorum ex nullo se umquam expediet, id. ib. 2, 2, 42, § 102: se in captiones, id. Div. 2, 17, 41: non se purgavit, sed indicavit atque induit, id. Mur. 25, 51.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
induō uī, ūtus, ere
indu+4 AV-, to put on, assume, dress in: Meam (vestem), T.: vestes Indutae, V.: lugubria, O.: Herculi tunicam: galeas, Cs.: albos crinīs, V.: scalas, shouldered, O.: raptae insignia Bacchi, O.: sibi torquem: unam (vestem) iuveni, V.—To clothe, dress, cover, wrap, deck, array: se in florem, V.: quos Induerat Circe in voltūs ferarum, V.: cum venti se in nubem induerint: toris lacertos, O.: pomis se arbos Induerat, V.: eamst indutus (vestem)? T.: galeam Induitur, V.: Quidlibet indutus, dressed as it happens, H.: Indutus capiti, V.: indutus Troas agebat, wearing (the helmet), V.—To entangle, impale, pierce: se stimulis inopinantes induebant, Cs.: se hastis, L.: An sese mucrone Induat, i. e. pierce, V.—Fig., to put on, assume: personam iudicis: cuius simulationem induerat, L.: tellus Induit hominum figuras, O.—To entangle, involve: se actione: suā confessione induatur necesse est, entangle himself: se in captiones: non se purgavit, sed induit.
Origins
From indu- + *uō (“to put on”). Compare with Latin exuō and Ancient Greek ἐνδύω (endúō).
Descendants
- Englishendue
- Englishindue