LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

induō

induō (present infinitive induere, perfect active induī, supine indūtum)
Classical[ˈɪn.du.oː]Ecclesiastical[ˈin.du.o]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to put on (clothes etc.); don
  2. to assume (a part etc.)
  3. with dativeto entangle oneself in, to fall in or upon; to cover, adorn with
    Coriolos quoque—pro pudor—victos adeo gloriae fuisse, ut captum oppidum Gnaeus Marcius Coriolanus quasi Numantiam aut Africam nomini indueret.Florus, Eptiome of Roman history 1.5.9-11
    cum autem se in nubem induerint eiusque tenuissimam quamque partem coeperint dividere atque dirrumpere idque crebrius facere et vehementius, tum et fulgores et tonitrua existere; si autem nubium conflictu ardor expressus se emiserit, id esse fulmen.106 BCE – 43 BCE, Cicero, Divinatione 2.44-45

Latīnē defined in Latin in our graded readers

vestem corporī dō; māne tunicam induimus.
induō -ere induī — in Mille Verba, ch. Vestis et Ōrnāmenta

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.induōinduēbaminduaminduīindueraminduerō
2nd sg.induisinduēbāsinduēsinduistīinduerāsindueris
3rd sg.induitinduēbatinduetinduitindueratinduerit
1st pl.induimusinduēbāmusinduēmusinduimusinduerāmusinduerimus
2nd pl.induitisinduēbātisinduētisinduistisinduerātisindueritis
3rd pl.induuntinduēbantinduentinduērunt
induēre
induerantinduerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.induamindueremindueriminduissem
2nd sg.induāsinduerēsinduerīsinduissēs
3rd sg.induatindueretindueritinduisset
1st pl.induāmusinduerēmusinduerīmusinduissēmus
2nd pl.induātisinduerētisinduerītisinduissētis
3rd pl.induantinduerentinduerintinduissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.induorinduēbarinduar
2nd sg.indueris
induere
induēbāris
induēbāre
induēris
induēre
3rd sg.induiturinduēbāturinduētur
1st pl.induimurinduēbāmurinduēmur
2nd pl.induiminīinduēbāminīinduēminī
3rd pl.induunturinduēbanturinduentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.induarinduerer
2nd sg.induāris
induāre
induerēris
induerēre
3rd sg.induāturinduerētur
1st pl.induāmurinduerēmur
2nd pl.induāminīinduerēminī
3rd pl.induanturinduerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.indueinduere
pres. 2nd pl.induiteinduiminī
fut. 2nd sg.induitōinduitor
fut. 3rd sg.induitōinduitor
fut. 2nd pl.induitōte—
fut. 3rd pl.induuntōinduuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinduereinduī
perfect infinitiveinduisseindūtum esse
future infinitiveindūtūrum esseindūtum īrī
present participleinduēns—
perfect participle—indūtus
indūta, indūtā, indūtae, indūtam, indūtārum, indūtās, indūte, indūtī, indūtīs, indūtō, indūtōrum, indūtōs
future participleindūtūrus
indūtūra, indūtūrā, indūtūrae, indūtūram, indūtūrārum, indūtūrās, indūtūre, indūtūrī, indūtūrīs, indūtūrō, indūtūrōrum, indūtūrōs, indūtūrum
induendus
induenda, induendā, induendae, induendam, induendārum, induendās, induende, induendīs, induendōrum, induendōs
gerundinduendī, induendō, induendumsupineindūtum, indūtū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

galeam induere
to put on one's helmet.
induere vestem (without sibi)
to dress oneself.

indŭo, ŭi, ūtum, ĕre, v. a. cf. Gr. ἐνδύω,
I. to put on an article of dress or ornament (class.).
I. Lit.: Herculi tunicam, Cic. Tusc. 2, 8, 20: sibi torquem, id. Fin. 2, 22, 73: galeam, Caes. B. G. 2, 21: zmaragdos et sardonychas, Plin. 37, 6, 23, § 85: anulum, Cic. Off. 3, 9, 38: alicui insignia Bacchi, Ov. M. 6, 598.— Pass., with a Gr. acc.: Androgei galeam clipeique insigne decorum Induitur, Verg. A. 2, 392: et eamst (sc. vestem) indutus? Ter. Eun. 4, 4, 40: scalas, to place a ladder on one's shoulders by putting one's head between the rounds, Ov. M. 14, 650: se in aliquid, or with the dat., to fall into or upon, to be entangled in, be covered with, adorned with; with in and acc.: se in laqueum, Plaut. Cas. 1, 25: cum venti se in nubem induerint, Cic. Div. 2, 19, 44: cum se nux plurima silvis induet in florem, clothe or deck itself, Verg. G. 1, 188; cf.: quos induerat Circe in vultus ac terga ferarum, i. e. clothed with the forms of, id. A. 7, 20.—With abl.: se vallis, Caes. B. G. 7, 73: se hastis, Liv. 44, 41, 9: pomis se arbos induit, decks itself with, Verg. G. 4, 143: vites se induunt uvis, Col. 4, 24, 12: cinis induit urbes, covers, envelops, Val. Fl. 4, 509: Aegyptus ... tantis segetibus induebantur, Plin. Pan. 30: num majore fructu vitis se induerit? Anthol. Lat. 5, 69, 5 Burm.: foliis sese induit arbor, Ov. M. 7, 280.—
II. Trop., to put on, assume: habes somnum imaginem mortis eamque quotidie induis, Cic. Tusc. 1, 38, 92: ponit enim personam amici, cum induit judicis, assumes the part of a judge, id. Off. 3, 10, 43: juvenis longe alius ingenio, quam cujus simulationem induerat, Liv. 1, 56, 7: sibi cognomen, Cic. Fin. 2, 22, 73: et illorum (mortuorum regum) sibi nomina quasi personas aliquas induerunt, Lact. 2, 16, 3: magnum animum, Tac. A. 11, 7: mores Persarum, Curt. 6, 6: munia ducis, Tac. A. 1, 69: falsos pavores, id. H. 4, 38: hostiles spiritus, id. ib. 4, 57: habitus ac voces dolentum, id. A. 4, 12: seditionem, to engage in, id. ib. 2, 15: societatem, id. ib. 12, 13: proditorem et hostem, to assume the part of traitor and enemy, id. ib. 16, 28: diversa, to assume different opinions, take different sides, id. ib. 6, 33: personis fictam orationem, to attribute, Quint. 4, 1, 28: et eloquentiam pueris induunt adhuc nascentibus, impose upon, Petr. S. 4: sua confessione induatur ac juguletur, necesse est, entangle himself, Cic. Verr. 2, 5, 64, § 166: videte, in quot se laqueos induerit, quorum ex nullo se umquam expediet, id. ib. 2, 2, 42, § 102: se in captiones, id. Div. 2, 17, 41: non se purgavit, sed indicavit atque induit, id. Mur. 25, 51.

Origins

From indu- + *uō (“to put on”). Compare with Latin exuō and Ancient Greek ἐνδύω (endúō).

Descendants
  • Englishendue
  • Englishindue

Quick answers

What does induō mean in Latin?
induō, a verb, means “to put on (clothes etc.); don; to assume (a part etc.)”.
What are the principal parts of induō?
induō, induere, induī, indūtum (third conjugation).
How do you pronounce induō?
In classical Latin, [ˈɪn.du.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈin.du.o].