verbsecond conjugation
obtorqueō
obtorqueō (present infinitive obtorquēre, perfect active obtorsī, supine obtortum)
Classical[ɔpˈtɔr.kʷe.oː]Ecclesiastical[obˈtɔr.kʷe.o]
obtortus perf. pass. ptcp.
Meaning
- to turn towards, turn
- to turn, bend or twist around; writhe, wrench
Conjugation conjugation 2
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | obtorqueō | obtorquēbam | obtorquēbō | obtorsī | obtorseram | obtorserō |
| 2nd sg. | obtorquēs | obtorquēbās | obtorquēbis | obtorsistī | obtorserās | obtorseris |
| 3rd sg. | obtorquet | obtorquēbat | obtorquēbit | obtorsit | obtorserat | obtorserit |
| 1st pl. | obtorquēmus | obtorquēbāmus | obtorquēbimus | obtorsimus | obtorserāmus | obtorserimus |
| 2nd pl. | obtorquētis | obtorquēbātis | obtorquēbitis | obtorsistis | obtorserātis | obtorseritis |
| 3rd pl. | obtorquent | obtorquēbant | obtorquēbunt | obtorsērunt obtorsēre | obtorserant | obtorserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | obtorqueam | obtorquērem | obtorserim | obtorsissem |
| 2nd sg. | obtorqueās | obtorquērēs | obtorserīs | obtorsissēs |
| 3rd sg. | obtorqueat | obtorquēret | obtorserit | obtorsisset |
| 1st pl. | obtorqueāmus | obtorquērēmus | obtorserīmus | obtorsissēmus |
| 2nd pl. | obtorqueātis | obtorquērētis | obtorserītis | obtorsissētis |
| 3rd pl. | obtorqueant | obtorquērent | obtorserint | obtorsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | obtorqueor | obtorquēbar | obtorquēbor |
| 2nd sg. | obtorquēris obtorquēre | obtorquēbāris obtorquēbāre | obtorquēberis obtorquēbere |
| 3rd sg. | obtorquētur | obtorquēbātur | obtorquēbitur |
| 1st pl. | obtorquēmur | obtorquēbāmur | obtorquēbimur |
| 2nd pl. | obtorquēminī | obtorquēbāminī | obtorquēbiminī |
| 3rd pl. | obtorquentur | obtorquēbantur | obtorquēbuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | obtorquear | obtorquērer |
| 2nd sg. | obtorqueāris obtorqueāre | obtorquērēris obtorquērēre |
| 3rd sg. | obtorqueātur | obtorquērētur |
| 1st pl. | obtorqueāmur | obtorquērēmur |
| 2nd pl. | obtorqueāminī | obtorquērēminī |
| 3rd pl. | obtorqueantur | obtorquērentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | obtorquē | obtorquēre |
| pres. 2nd pl. | obtorquēte | obtorquēminī |
| fut. 2nd sg. | obtorquētō | obtorquētor |
| fut. 3rd sg. | obtorquētō | obtorquētor |
| fut. 2nd pl. | obtorquētōte | — |
| fut. 3rd pl. | obtorquentō | obtorquentor |
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | obtorquēre | obtorquērī |
| perfect infinitive | obtorsisse | obtortum esse |
| future infinitive | obtortūrum esse | obtortum īrī |
| present participle | obtorquēns | — |
| perfect participle | — | obtortus obtorta, obtortā, obtortae, obtortam, obtortārum, obtortās, obtorte, obtortī, obtortīs, obtortō, obtortōrum, obtortōs |
| future participle | obtortūrus obtortūra, obtortūrā, obtortūrae, obtortūram, obtortūrārum, obtortūrās, obtortūre, obtortūrī, obtortūrīs, obtortūrō, obtortūrōrum, obtortūrōs, obtortūrum | obtorquendus obtorquenda, obtorquendā, obtorquendae, obtorquendam, obtorquendārum, obtorquendās, obtorquende, obtorquendīs, obtorquendōrum, obtorquendōs |
gerundobtorquendī, obtorquendō, obtorquendumsupineobtortum, obtortū
ob-torquĕo, si, tum, 2, v. a.
I. To turn towards; to turn: obtorque prorim, Att. ap. Non. 200, 33 (Trag. Rel. v. 575 Rib.):
dextrasque obtorquet in undas Proram, Stat. Th. 5, 414.—II. To turn round, twist, writhe, wrench (esp. the neck; rare, and class. only in the part. perf.)):
collum, Aur. Vict. Vir. Ill. 66: obtorto collo ad praetorem trahor, i. e. dragged violently by the throat, Plaut. Poen. 3, 5, 45; id. Rud. 3, 6, 16: ut illum collo obtorto ad subsellia reduceret, Cic. Clu. 21, 59 (for which: torquere collum, Liv. 4, 53, 8): obtorta gulā in vincula abripi jussit, by the throat, Cic. Verr. 2, 4, 10, § 24: obtorto valgiter labello, twisted, contorted, Petr. Fragm. ap. Fulg. p. 566, 2: obtorti circulus auri, twisted, wreathed, Verg. A. 5, 559: cardines, App. M. 3, p. 151, 22.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
(ob-torqueō) torsī, tortus, ere,
to twist, writhe, wrench.—Only P. perf.: collo obtorto: obtortā gulā in vincula abripi iussit, by the throat: obtorti circulus auri, V.
Origins
Proto-Indo-European *h₁ep-der. Proto-Indo-European *h₁épsder. Proto-Indo-European *h₁óp(i) Proto-Italic *op Latin ob Latin ob- Proto-Indo-European *terkʷ- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *torkʷ-éye-ti Proto-Italic *torkʷejō Proto-Italic *torkʷeō Latin torqueō Latin obtorqueō From ob- + torqueō (“twist”).