LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

obtorqueō

obtorqueō (present infinitive obtorquēre, perfect active obtorsī, supine obtortum)
Classical[ɔpˈtɔr.kʷe.oː]Ecclesiastical[obˈtɔr.kʷe.o]
obtortus perf. pass. ptcp.

Meaning

  1. to turn towards, turn
  2. to turn, bend or twist around; writhe, wrench

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.obtorqueōobtorquēbamobtorquēbōobtorsīobtorseramobtorserō
2nd sg.obtorquēsobtorquēbāsobtorquēbisobtorsistīobtorserāsobtorseris
3rd sg.obtorquetobtorquēbatobtorquēbitobtorsitobtorseratobtorserit
1st pl.obtorquēmusobtorquēbāmusobtorquēbimusobtorsimusobtorserāmusobtorserimus
2nd pl.obtorquētisobtorquēbātisobtorquēbitisobtorsistisobtorserātisobtorseritis
3rd pl.obtorquentobtorquēbantobtorquēbuntobtorsērunt
obtorsēre
obtorserantobtorserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.obtorqueamobtorquēremobtorserimobtorsissem
2nd sg.obtorqueāsobtorquērēsobtorserīsobtorsissēs
3rd sg.obtorqueatobtorquēretobtorseritobtorsisset
1st pl.obtorqueāmusobtorquērēmusobtorserīmusobtorsissēmus
2nd pl.obtorqueātisobtorquērētisobtorserītisobtorsissētis
3rd pl.obtorqueantobtorquērentobtorserintobtorsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.obtorqueorobtorquēbarobtorquēbor
2nd sg.obtorquēris
obtorquēre
obtorquēbāris
obtorquēbāre
obtorquēberis
obtorquēbere
3rd sg.obtorquēturobtorquēbāturobtorquēbitur
1st pl.obtorquēmurobtorquēbāmurobtorquēbimur
2nd pl.obtorquēminīobtorquēbāminīobtorquēbiminī
3rd pl.obtorquenturobtorquēbanturobtorquēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.obtorquearobtorquērer
2nd sg.obtorqueāris
obtorqueāre
obtorquērēris
obtorquērēre
3rd sg.obtorqueāturobtorquērētur
1st pl.obtorqueāmurobtorquērēmur
2nd pl.obtorqueāminīobtorquērēminī
3rd pl.obtorqueanturobtorquērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.obtorquēobtorquēre
pres. 2nd pl.obtorquēteobtorquēminī
fut. 2nd sg.obtorquētōobtorquētor
fut. 3rd sg.obtorquētōobtorquētor
fut. 2nd pl.obtorquētōte—
fut. 3rd pl.obtorquentōobtorquentor
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveobtorquēreobtorquērī
perfect infinitiveobtorsisseobtortum esse
future infinitiveobtortūrum esseobtortum īrī
present participleobtorquēns—
perfect participle—obtortus
obtorta, obtortā, obtortae, obtortam, obtortārum, obtortās, obtorte, obtortī, obtortīs, obtortō, obtortōrum, obtortōs
future participleobtortūrus
obtortūra, obtortūrā, obtortūrae, obtortūram, obtortūrārum, obtortūrās, obtortūre, obtortūrī, obtortūrīs, obtortūrō, obtortūrōrum, obtortūrōs, obtortūrum
obtorquendus
obtorquenda, obtorquendā, obtorquendae, obtorquendam, obtorquendārum, obtorquendās, obtorquende, obtorquendīs, obtorquendōrum, obtorquendōs
gerundobtorquendī, obtorquendō, obtorquendumsupineobtortum, obtortū

ob-torquĕo, si, tum, 2, v. a.
I. To turn towards; to turn: obtorque prorim, Att. ap. Non. 200, 33 (Trag. Rel. v. 575 Rib.): dextrasque obtorquet in undas Proram, Stat. Th. 5, 414.—
II. To turn round, twist, writhe, wrench (esp. the neck; rare, and class. only in the part. perf.)): collum, Aur. Vict. Vir. Ill. 66: obtorto collo ad praetorem trahor, i. e. dragged violently by the throat, Plaut. Poen. 3, 5, 45; id. Rud. 3, 6, 16: ut illum collo obtorto ad subsellia reduceret, Cic. Clu. 21, 59 (for which: torquere collum, Liv. 4, 53, 8): obtorta gulā in vincula abripi jussit, by the throat, Cic. Verr. 2, 4, 10, § 24: obtorto valgiter labello, twisted, contorted, Petr. Fragm. ap. Fulg. p. 566, 2: obtorti circulus auri, twisted, wreathed, Verg. A. 5, 559: cardines, App. M. 3, p. 151, 22.

Origins

Proto-Indo-European *h₁ep-der. Proto-Indo-European *h₁épsder. Proto-Indo-European *h₁óp(i) Proto-Italic *op Latin ob Latin ob- Proto-Indo-European *terkʷ- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *torkʷ-éye-ti Proto-Italic *torkʷejō Proto-Italic *torkʷeō Latin torqueō Latin obtorqueō From ob- + torqueō (“twist”).

Quick answers

What does obtorqueō mean in Latin?
obtorqueō, a verb, means “to turn towards, turn; to turn, bend or twist around; writhe, wrench”.
What are the principal parts of obtorqueō?
obtorqueō, obtorquēre, obtorsī, obtortum (second conjugation).
How do you pronounce obtorqueō?
In classical Latin, [ɔpˈtɔr.kʷe.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [obˈtɔr.kʷe.o].