LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

contorqueō

contorqueō (present infinitive contorquēre, perfect active contorsī, supine contortum)
Classical[kɔnˈtɔr.kʷe.oː]Ecclesiastical[konˈtɔr.kʷe.o]

Meaning

  1. to turn, twist, swing or whirl (together); contort
  2. to brandish, wield
  3. to turn, influence, sway
  4. to hurl or throw out violently, utter vehemently
  5. to hurl
    Iuppiter hastam contorquetJupiter hurls a spear
    “Sīc fātus, validīs ingentem vīribus hastam in latus inque ferī curvam compāgibus alvum contorsit.” “[Laocoön] thus having spoken [about the horse], with mighty strength he hurled a huge spear at its flank, and into the curved frames of its beastly belly.” – Aeneas29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 2.50–52

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.contorqueōcontorquēbamcontorquēbōcontorsīcontorseramcontorserō
2nd sg.contorquēscontorquēbāscontorquēbiscontorsistīcontorserāscontorseris
3rd sg.contorquetcontorquēbatcontorquēbitcontorsitcontorseratcontorserit
1st pl.contorquēmuscontorquēbāmuscontorquēbimuscontorsimuscontorserāmuscontorserimus
2nd pl.contorquētiscontorquēbātiscontorquēbitiscontorsistiscontorserātiscontorseritis
3rd pl.contorquentcontorquēbantcontorquēbuntcontorsērunt
contorsēre
contorserantcontorserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.contorqueamcontorquēremcontorserimcontorsissem
2nd sg.contorqueāscontorquērēscontorserīscontorsissēs
3rd sg.contorqueatcontorquēretcontorseritcontorsisset
1st pl.contorqueāmuscontorquērēmuscontorserīmuscontorsissēmus
2nd pl.contorqueātiscontorquērētiscontorserītiscontorsissētis
3rd pl.contorqueantcontorquērentcontorserintcontorsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.contorqueorcontorquēbarcontorquēbor
2nd sg.contorquēris
contorquēre
contorquēbāris
contorquēbāre
contorquēberis
contorquēbere
3rd sg.contorquēturcontorquēbāturcontorquēbitur
1st pl.contorquēmurcontorquēbāmurcontorquēbimur
2nd pl.contorquēminīcontorquēbāminīcontorquēbiminī
3rd pl.contorquenturcontorquēbanturcontorquēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.contorquearcontorquērer
2nd sg.contorqueāris
contorqueāre
contorquērēris
contorquērēre
3rd sg.contorqueāturcontorquērētur
1st pl.contorqueāmurcontorquērēmur
2nd pl.contorqueāminīcontorquērēminī
3rd pl.contorqueanturcontorquērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.contorquēcontorquēre
pres. 2nd pl.contorquētecontorquēminī
fut. 2nd sg.contorquētōcontorquētor
fut. 3rd sg.contorquētōcontorquētor
fut. 2nd pl.contorquētōte—
fut. 3rd pl.contorquentōcontorquentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecontorquērecontorquērī
perfect infinitivecontorsissecontortum esse
future infinitivecontortūrum essecontortum īrī
present participlecontorquēns—
perfect participle—contortus
contorta, contortā, contortae, contortam, contortārum, contortās, contorte, contortī, contortīs, contortō, contortōrum, contortōs
future participlecontortūrus
contortūra, contortūrā, contortūrae, contortūram, contortūrārum, contortūrās, contortūre, contortūrī, contortūrīs, contortūrō, contortūrōrum, contortūrōs, contortūrum
contorquendus
contorquenda, contorquendā, contorquendae, contorquendam, contorquendārum, contorquendās, contorquende, contorquendīs, contorquendōrum, contorquendōs
gerundcontorquendī, contorquendō, contorquendumsupinecontortum, contortū

con-torquĕo, torsi, tortum (also -torsum, acc. to Prisc. 9, p. 871 P.), 2,
I. v. a., to turn, twist, twirl, swing, whirl or brandish, etc. (class. in prose and poetry).
I. Lit.
A. Of weapons, arms, etc. (mostly poet.): telum contortum validis viribus, Lucr. 1, 971; cf.: hastam viribus, Ov. M. 5, 32: lenta spicula lacertis, Verg. A. 7, 165: hastile adducto lacerto, id. ib. 11, 561: cuspidem lacerto, Ov. M. 8, 345: valido sceptrum lacerto, id. ib. 5, 422: (hastile) certo contorquens dirigit ictu, Verg. A. 12, 490: sed magnum stridens contorta phalarica venit, id. ib. 9, 705: hastam In latus, etc., id. ib. 2, 52; Quint. 9, 4, 8: telum in eum, Curt. 8, 14, 36.—
B. Of other objects: gubernaclum quolibet, Lucr. 4, 904; cf.: membra quocumque volt, Cic. Div. 1, 53, 120: tantum corpus, Lucr. 4, 900: globum eā celeritate, etc., Cic. N. D. 1, 10, 24; id. Arat. 61: equum magnā vi, Poët. ap. Quint. 8, 6, 9: amnis in alium cursum contortos et deflexos videmus, Cic. Div. 1, 19, 38: proram ad laevas undas, Verg. A. 3, 562: silvas insano vortice, whirling them round in its raging whirlpool, id. G. 1, 481; cf. * Cat. 64, 107: frementes aquas subitis verticibus, Luc. 4, 102 Weber; cf. id. 3, 631; Sil. 3, 50: an omnis tempestas aeque mare illud contorqueat, Sen. Ep. 79, 1 al.: vertex est contorta in se aqua, Quint. 8, 2, 7: nubila fumo, Sil. 4, 309.—
II. Trop. (mostly in Cic. and of rhet. matters; the metaphor taken from missiles which are brandished, that they may be discharged with greater force): (auditor) tamquam machinatione aliquā tum ad severitatem, tum ad remissionem animi est contorquendus, Cic. de Or. 2, 17, 72.—So of discourse that is thrown out violently or forcibly, hurled: Demosthenis non tam vibrarent fulmina illa, nisi numeris contorta ferrentur, Cic. Or. 70, 234; cf. Quint. 10, 7, 14: quam rhetorice! quam copiose! quas sententias colligit! quae verba contorquet! ( = summā vi et impetu profert), hurls forth, Cic. Tusc. 3, 26, 63; cf.: longas periodos uno spiritu, Plin. Ep. 5, 20, 4: deinde contorquent et ita concludunt, etc., twist the argument, Cic. Div. 2, 51, 106.— Hence, contortus, a, um, P. a. (acc. to II.), of discourse.
A. Brandished, hurled, full of motion, powerful, vehement, energetic, strong (rare; mostly in Cic.): contorta et acris oratio, Cic. Or. 20, 66: vis (orationis), Quint. 10, 7, 14: levibus mulcentur et contortis excitantur, id. 9, 4, 116.—
B. Involved, intricate, obscure, perplexed, complicated: contortae et difficiles res, Cic. de Or. 1, 58, 250: contorta et aculeata quaedam σοφίσματα, id. Ac. 2, 24, 75.—Adv.: con-tortē (acc. to II.), intricately, perplexedly: dicere, Cic. Inv. 1, 20, 29; Auct. Her. 1, 9, 15. —* Comp.: concluduntur a Stoicis, Cic. Tusc. 3, 10, 22.—Sup. not in use.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincontorqueō

Proto-Indo-European *terkʷ- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *torkʷ-éye-ti Proto-Italic *torkʷejō Proto-Italic *torkʷeō Latin torqueō Latin contorqueō From con- + torqueō (“twist”).

Descendants
  • Catalancontòrcer-se
  • Italiancontorcere
  • Portuguesecontorcer
  • Spanishcontorcer
  • Englishcontort

Quick answers

What does contorqueō mean in Latin?
contorqueō, a verb, means “to turn, twist, swing or whirl (together); contort; to brandish, wield”.
What are the principal parts of contorqueō?
contorqueō, contorquēre, contorsī, contortum (second conjugation).
How do you pronounce contorqueō?
In classical Latin, [kɔnˈtɔr.kʷe.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈtɔr.kʷe.o].
Where does contorqueō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin contorqueō.