LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

intorqueō

intorqueō (present infinitive intorquēre, perfect active intorsī, supine intortum)
Classical[ɪnˈtɔr.kʷe.oː]Ecclesiastical[inˈtɔr.kʷe.o]

Meaning

  1. to twist, turn or spin around; wrench, sprain; contort
  2. to brandish, hurl or throw towards
  3. to throw or cast against or upon
  4. to throw into confusion

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.intorqueōintorquēbamintorquēbōintorsīintorseramintorserō
2nd sg.intorquēsintorquēbāsintorquēbisintorsistīintorserāsintorseris
3rd sg.intorquetintorquēbatintorquēbitintorsitintorseratintorserit
1st pl.intorquēmusintorquēbāmusintorquēbimusintorsimusintorserāmusintorserimus
2nd pl.intorquētisintorquēbātisintorquēbitisintorsistisintorserātisintorseritis
3rd pl.intorquentintorquēbantintorquēbuntintorsērunt
intorsēre
intorserantintorserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.intorqueamintorquēremintorserimintorsissem
2nd sg.intorqueāsintorquērēsintorserīsintorsissēs
3rd sg.intorqueatintorquēretintorseritintorsisset
1st pl.intorqueāmusintorquērēmusintorserīmusintorsissēmus
2nd pl.intorqueātisintorquērētisintorserītisintorsissētis
3rd pl.intorqueantintorquērentintorserintintorsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.intorqueorintorquēbarintorquēbor
2nd sg.intorquēris
intorquēre
intorquēbāris
intorquēbāre
intorquēberis
intorquēbere
3rd sg.intorquēturintorquēbāturintorquēbitur
1st pl.intorquēmurintorquēbāmurintorquēbimur
2nd pl.intorquēminīintorquēbāminīintorquēbiminī
3rd pl.intorquenturintorquēbanturintorquēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.intorquearintorquērer
2nd sg.intorqueāris
intorqueāre
intorquērēris
intorquērēre
3rd sg.intorqueāturintorquērētur
1st pl.intorqueāmurintorquērēmur
2nd pl.intorqueāminīintorquērēminī
3rd pl.intorqueanturintorquērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.intorquēintorquēre
pres. 2nd pl.intorquēteintorquēminī
fut. 2nd sg.intorquētōintorquētor
fut. 3rd sg.intorquētōintorquētor
fut. 2nd pl.intorquētōte—
fut. 3rd pl.intorquentōintorquentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveintorquēreintorquērī
perfect infinitiveintorsisseintortum esse
future infinitiveintortūrum esseintortum īrī
present participleintorquēns—
perfect participle—intortus
intorta, intortā, intortae, intortam, intortārum, intortās, intorte, intortī, intortīs, intortō, intortōrum, intortōs
future participleintortūrus
intortūra, intortūrā, intortūrae, intortūram, intortūrārum, intortūrās, intortūre, intortūrī, intortūrīs, intortūrō, intortūrōrum, intortūrōs, intortūrum
intorquendus
intorquenda, intorquendā, intorquendae, intorquendam, intorquendārum, intorquendās, intorquende, intorquendīs, intorquendōrum, intorquendōs
gerundintorquendī, intorquendō, intorquendumsupineintortum, intortū

in-torquĕo, torsi, tortum, 2, v. a.,
I. to twist, turn round, turn to; to wrench, sprain (class.).
I. Lit.: mentum in dicendo, to distort, Cic. de Or. 2, 66: oculos, Verg. G. 4, 451: caulem, Plin. 19, 6, 34, § 114: talum, to sprain, Auct. B. Hisp. 38: vereor, ne Pompeio quid oneris imponam, μή μοι Γοργείην κεφαλὴν δεινοῖο πελώρου intorqueat, Cic. Att. 9, 7, 3.—Pass. or with se, to twist or wrap itself: involvulus, quae in pampini folio intorta implicat se, Plaut. Cist. 4, 2, 64: cum subito ... procella nubibus intorsit sese, Lucr. 6, 124: ipsi palmites intorquentur, Plin. 17, 22, 35, § 183. —
II. Transf.
A. To brandish, hurl, or throw towards: hastam tergo, to launch at its back, Verg. A. 2, 231: jaculum alicui, to hurl against one, id. ib. 10, 322; Ov. M. 5, 90; Sil. 1, 304: telum, Verg. A. 10, 381: saxum, Sil. 7, 623: telum in hostem, Verg. A. 10, 882; Sen. Ep. 45. —
B. To throw into confusion: orationem, Plaut. Cist. 4, 2, 65; cf. mores, to corrupt, pervert, Pers. 5, 38.—
III. Trop., to cast upon, throw out against: alternis versibus intorquentur inter fratres gravissimae contumeliae, Cic. Tusc. 4, 36, 77: vocem diram, Sil. 11, 342.— Hence, intortus, a, um, P. a., twisted, wound; crisped, curled; trailed, prolonged; perplexed, involved; distorted, corrupted: spirae modo, Plin. 2, 25, 23, § 91: intorto circa bracchium pallio, wound about my arm, Petr. 80: paludamentum, wrapped round, Liv. 25, 16: angues intorti capillis Eumenidum, entwined, Hor. C. 2, 13, 35: capilli, curled, Mart. 8, 33; Sil. 3, 284: sonus concisus, intortus, Plin. 10, 29, 43, § 82: noctuae intorto carmine occinunt, App. Flor. 13: rudentes, twisted, made by twisting, Cat. 64, 235: funes, Ov. M. 3, 679 al.—Adv.: intortē, windingly, crookedly: intortius, Plin. 16, 16, 27, § 68.— Transf.: hoc dicere, August. de Nat. et Grat. 49.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinintorqueō

Proto-Indo-European *terkʷ- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *torkʷ-éye-ti Proto-Italic *torkʷejō Proto-Italic *torkʷeō Latin torqueō Latin intorqueō From in- + torqueō (“twist”).

In English words that came into English from intorqueō

  • intortintortus

Quick answers

What does intorqueō mean in Latin?
intorqueō, a verb, means “to twist, turn or spin around; wrench, sprain; contort”.
What are the principal parts of intorqueō?
intorqueō, intorquēre, intorsī, intortum (second conjugation).
How do you pronounce intorqueō?
In classical Latin, [ɪnˈtɔr.kʷe.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈtɔr.kʷe.o].
Where does intorqueō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin intorqueō.